Μην ξεχάσεις φεύγοντας ν' αφήσεις την γνώμη σου για την ιστοσελίδα και για ό,τι άλλο σoυ βασανίζει το μυαλό!





ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΔΑΣ «Γυμνή θεολογία»

4aΈγραφα στο τεύχος 25, Ιούνιος 2007, του περιοδικού «Μετρονόμος»: «Η ποίηση του Μαρδά είναι πολιτική, βαθειά επηρεασμένη από την εκποίηση ιδανικών, που υποστήκαμε. Διακατέχεται από σαρκασμό αλλά και από έναν πιο οδυνηρό αυτοσαρκασμό. Παίζει –άλλοτε με ωμό λυρισμό και άλλοτε με αγωνιστική ευαισθησία- το παιχνίδι της ζωής και του θανάτου, του συμβιβασμού και της πάλης». Τότε ο καλός συνάδελφος είχε παρουσιάσει την ποιητική του συλλογή «Αθήνα με Θολό Ποτάμι», Μετά από σχεδόν 10 χρόνια ο ολιγογράφος Κώστας Μαρδάς δημοσιοποιεί καινούριο ποιητικό έργο: «Γυμνή Θεολογία» (εκδόσεις: www.vakxikon.gr ). Πολύ μου άρεσε η δουλειά, όπως κι η πρώτη. Διόλου τυχαία παρέθεσα εισαγωγικά τα γραφόμενά μου το 2007. Δεν υπάρχει, πιστεύω,, πιο σημαντική ανταμοιβή για όλους εμάς τους «γραφιάδες» να φαίνεται στο έργο μας η πορεία προς την ολοκλήρωση, την τελείωση, η διαρκής επαφή με την πραγματικότητα, που καθένας την μεταλλάσσει σε ό,τι μπορεί και θέλει, ανάλογα με το ταλέντο του. Από το «Θολό Ποτάμι» ως την «Γυμνή Θεολογία» η ποίηση του Κώστα Μαρδά βαίνει διαρκώς ολοκληρούμενη και τελειοποιούμενη αισθητικά, νοηματικά και κοινωνικά. Κατά τεκμήριο μικρές φόρμες, που έχουν σημαντικά να πουν και να τέρψουν.

Ο Κώστας Μαρδάς γεννήθηκε το 1956, στο χωριό Θολό Ποτάμι της Χίου από γονείς μετανάστες στο Μόντρεαλ του Καναδά. Είναι πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου, ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία: Από το 1981 για μια εικοσαετία ως κοινοβουλευτικός συντάκτης στο «Έθνος». Παρουσιαστής στην Ε.Ρ.Τ. εβδομαδιαίας εκπομπής με βιογραφικές συνεντεύξεις βουλευτών (1994-1996). Συνεργάστηκε επίσης με το ΚΑΝΑΛΙ 5 (1996-1997), με το MEGA (1998-1999, με το ραδιόφωνο ΣΚΑΪ (2000-2001), με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση ΑΛΦΑ (2001-2005). Κατόπιν 4bσυνεργάζεται με το BLUE SKY και τις εφημερίδες «Καρφί», «Espresso» και «Σφήνα». Από το 2006 γράφει Βιβλιοκριτική για το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Τιμάται με το βραβείο Μπότση (2002). Στίχοι του μελοποιήθηκαν, με πιο χαρακτηριστικό τον δίσκο «Πατρίδα δανεισμένη», μουσική Χρήστου Νικολόπουλου, ερμηνεία Μανώλης Μητσιάς (2012). Είναι παντρεμένος με την γραφίστρια Καίτη Αυγουστάκη κι έχουν δυο κόρες.

Με την ευκαιρία της νέας ποιητικής συλλογής «Γυμνή Θεολογία» κάναμε με τον Κώστα Μαρδά κουβέντα. Λιτή, συνοπτική, τηλεγραφική, λακωνική, όπως τα ποιήματά του. Είναι σημαντικό να... πετάς μόνος σου και εκ των προτέρων τα... περιττά, να μένουν τα ουσιαστικά. Επιπροσθέτως και με την ευκαιρία της συνέντευξης ο ποιητής και δημοσιογράφος είχε την καλοσύνη για πρώτη φορά να δημοσιοποιήσει στην Ιστοσελίδα μας τρία καινούρια ποιήματα. Η συνομιλία μας:

- «Γυμνή Θεολογία» το νέο έργο σου, πώς και γιατί;

«Η απάντηση είναι στο τελευταίο ποίημα, με ένα κοριτσόπουλο, τη Θεολογία, που καβαλώντας γυμνή μια μοτοσυκλέτα ψάχνει στη γη και στους ουρανούς το δημιουργό η το μποζόνιο Higgs»…

 

- Γιατί «γυμνή» παρακαλώ; Φιλοσοφικός, μεταφυσικός ή σεξουαλικός ο εν λόγω επιθετικός προσδιορισμός;

«Η γύμνια είναι αθωότητα και πρόκληση συνάμα… Είναι έκθεση και ερεθισμός. Είναι δύναμη και αδυναμία».

 

4c- Συμβαίνει κάτι με σένα και την θεολογία; Και στο προηγούμενο έργο υπάρχει ενότητα με τίτλο «Ατομική Θεολογία».

«Ο βαθύς αναγνώστης, όπως εσύ, καταλαβαίνει τη ποιητική μου πίστη, την ποιητική μου απιστία και το ποιητικό μου αντάρτικο»!

 

- Μ’ αυτά, που γίνονται στον κόσμο, μπορεί ένας ποιητής να πιστεύει σε κάποιο θεό, πέρα από τον εαυτό του;

«Πιστεύω στο θεό της δικαιοσύνης και δεν πιστεύω στο θεό της εκδίκησης. Πιστεύω στον άνθρωπο που πασχίζει να γίνει θεός καλοσύνης, ουδεμία σχέση έχων με κεραυνούς, φωτιά και βασανιστήρια. Τέτοιο θεό- που μιμείται τον κακό άνθρωπο- τι να τον κάνω»;

 

- Η ποίηση είναι τελικά η απαντοχή ή η θεολογία; Μην πεις η ποίηση της θεολογίας ή το αντίστροφο, θα το πάρω ως λογοπαίγνιο.

«Η ποίηση είναι γοητευτικός μετασχηματισμός του αδύνατου σε δυνατό, με όλη την αίσθηση μιας συγκρατημένης απαισιοδοξίας».

 

- Είσαι αιρετικός θεολόγος στα ποιήματά σου. Άρα προς τί η θεολογία; Δεν είναι προτιμότερη και πιο λειτουργική η άρνησή της;

«Θεολογώ υποβάλλοντας τις επερωτήσεις μου»…

 

4d- Οι πλείστοι των δημοσιογράφων είναι άκρως συμβατικοί και στα λογοτεχνικά γραπτά τους, ή κάνω λάθος;

«Ο δημοσιογράφος - διανοούμενος υποσκελίστηκε από τον δημοσιογράφο - γυάλινο. Και αυτό έγινε με την ευθύνη του τηλεοπτικού ελληνικού λαού. Που χαρίζει μεγάλη τηλεθέαση σε όσους βρίζει στις παρέες του».

 

- Αρέσκεσαι στο σύντομο, άμεσο, δυνατό μήνυμα, στο τηλεγράφημα, στην όμορφη και μεστή ατάκα. Θέλεις ν’ αφήνεις άφωνο τον αναγνώστη ή τουλάχιστον αιφνιδιασμένο;

«Γράφω λίγα, για να πω πολλά».

 

Ποίηση και πολιτική παίζουν κλοτσοπατινάδα;

«Ποίηση είναι το υπέρτερο αλλά και η καταβύθιση. Πολιτική είναι μια ιερή υπόθεση με ανίερα μέσα. Εγώ, πάντως, θαυμάζω αυτούς που κάνουν τη βρώμικη δουλειά για το καλό μας».

 

- Διακατέχεσαι από σαρκασμό και οδυνηρό αυτοσαρκασμό. Πόσο αποτελεσματική είναι η... καβαφική πανοπλία να κρύβει τον πονεμένο άνθρωπο – ποιητή;

«Σαρκάζω, από ευαισθησία… Είναι σαν ένας καυτηριασμός. Το είχα από μικρός. Πριν διαβάσω τον πολυδιαφημισμένο Καβάφη».

 

- Δημοσιογραφία και ποίηση. Η πρώτη: Συνήθως επιπόλαιη αναφορά πράξεων της εξουσίας. Η δεύτερη: Πόνος ψυχής και πνεύματος, που η πρώτη προκαλεί. Συναντώνται πουθενά;

«Η δημοσιογραφία είναι η καταγραφή του γεγονότος της ημέρας. Ποίηση είναι η έκφραση του υπερλογικού της ημέρας, αλλά κυρίως της νύχτας του αιώνος».

 

4e- Αλήθεια γιατί γράφουμε ποιήματα, όταν ο όχλος όχι απλά τα αγνοεί >αλλά και ζει επιδεικτικά αντιποιητικά;

«Γράφουμε ποιήματα γιατί βλέπουμε, νοιώθουμε, στοχαζόμαστε αυτά. που οι άλλοι δεν βλέπουν, δεν αισθάνονται, δεν σκέπτονται. Ειλικρινά: Αυτούς τους τύπους τους ζηλεύω! Βέβαια, το ότι γράφουμε ποιήματα, δεν σημαίνει ότι είμαστε καλύτεροι άνθρωποι από αυτούς που δεν γράφουν».

 

- Η ποίηση δεν είναι αποθέωση της γλώσσας; Χρειάζεται τώρα, που όλο και περισσότερο γύρω μας γρυλίζουν;

«Μήπως τελικά έχουμε υπερτονίσει τη γλώσσα ως όργανο επικοινωνίας»;

 

-Να περιμένουμε κάτι καινούριο σου;

«Ετοιμάζω την τρίτη ποιητική συλλογή που μπορεί να έχει τίτλο “Διαμηνύματα”».

 

 

 

 

* * *

 


ΠΡΩΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Τρία νέα ποιήματα του Κώστα Μαρδά

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

Χρόνε που μεσ΄στο χώμα σου
όλα τα  προστατεύεις:
Και όπλα και οστά.
Μνήμες και δακτυλίδια.
Απάντησε ειλικρινά,
έστω για μια φορά:
- Με την συμπόνοια φέρεσαι;
- Ή με τον κυνισμό σου;
- Ένθεος είσαι;
- Τζέντλεμαν;
- Ή μήπως παλιοπαίδι;

 

4f

 

ΑΝΑΣΧΕΣΗ

Στομώνουν τα μαχαίρια τους
εκείνη τη στιγμή.

Γιατί, φαίνεται, σέβονται
το υπέρδειλό μου σώμα.

 

4f

 

ΕΚΚΛΗΣΗ

Δεν έχω φίλους ν΄αγαπάω
Δεν έχω εχθρούς να πολεμώ.

Ας κάνει κάποιος τον εχθρό μου.
Ας παίξει κάποιος τον φιλικό.

 




 

30 Μαΐου 2017


ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΙΑΜΟΥΛΗΣ: Ορχήστρα εμπειριών

3aΧωρίς αμφιβολία είναι μόνος του ολόκληρη ορχήστρα. Όχι μόνο επειδή παίζει κι εγώ δεν ξέρω πόσα μουσικά όργανα, έγχορδα και πνευστά, όχι μόνο γιατί είναι μοναδικός σολίστας στο ούτι και εξαίρετος δάσκαλος της παράδοσης, αλλά και γιατί το πολύτροπο έργο του συνθέτει... ορχήστρα όμορφων συναισθημάτων, ιωνικών εμπειριών με δωρική, συνήθως, εκφορά. Δεκαετίες γνωρίζω τον Χρίστο Τσιαμούλη. Θυμάμαι με συγκίνηση το -πάντα μετρημένο όσο και μεστό- σχόλιο του Μάνου Χατζιδάκι για την παρέα των παιδιών, που με μεράκι ασχολείται με την παράδοση, το εκθειαστικό του σχόλιο για το τραγούδι «Κόκκινα χείλη φίλησα». «Δυνάμεις του Αιγαίου», το όνομα της παρέας, που με 3+1 δίσκους άφησε αποτύπωμα ωραίο στον μελωδικό πολιτισμό. Μετά καθένας ακολούθησε τον δρόμο του και όλοι διαπρέπουν στην λαϊκή μουσική σκηνή.

Με τον Χρίστο κάναμε καναδυό σημαδιακές εκπομπές στο ραδιόφωνο της Ε.Ρ.Τ., στο «Μουσικό Σεργιάνι». Μοναδική εμπειρία η συνύπαρξή του με τον αείμνηστο κανονίστα Χαλίλ Καραντουμάν. Αναζητείστε το σχετικό αφιέρωμα στο αρχείο της Ιστοσελίδας μας («Τέχναις απεργάζεται», 30 Οκτωβρίου 2012). Παρακολουθώ την δουλειά του Τσιαμούλη γιατί πάντα έχει και δίνει απλόχερα κάτι διαφορετικό, μεστό μελωδικά, που γεφυρώνει την μουσική μας παράδοση με τις σύγχρονες αναζητήσεις, την κάνει καμβά για νέο, πρωτότυπο έργο, που έχει να πει κάτι ενδιαφέρον για τους τωρινούς, κάθε φορά, καημούς μας. Κατά καιρούς βρισκόμαστε σε συναυλίες κι άλλες φάσεις μερακλίδικες. Αφορμή για την συνομιλία δυο τελευταίοι δίσκοι του. Κατά σειρά έκδοσης: «Σαν παιδικό παιχνίδι», τραγουδά με την Σοφία Παπάζογλου και «Άγριος καιρός», μαζί με την Κατερίνα Παπαδοπούλου και τους POLIS ensemble.

 

3b

Ο Χρίστος Τσιαμούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο με την Λίζα Ζώη. Κατόπιν πήρε δίπλωμα Βυζαντινής Μουσικής από το ωδείο «Ν. Σκαλκώτα» με δάσκαλο τον Λυκούργο Αγγελόπουλο. Το 1980 γνωρίζεται με τον Σίμωνα Καρά και στρέφεται στην μελέτη της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Παίζει ούτι, πολίτικο και στεριανό λαούτο, ταμπουρά και ταμπουρά με δοξάρι, νέι, μαντολίνο, πολίτικη λύρα και καππαδοκικό κεμανέ, καβάλ, φλογέρα. Το 1985 δημιουργεί το συγκρότημα «Δυνάμεις του Αιγαίου», κυκλοφορούν 4 δίσκους, κάνουν συναυλίες στην Ελλάδα, στην Αμερική, στην Αυστραλία, ως το 1991, που διαλύεται. Από το 1991 συνθέτει, παίζει, τραγουδά, διδάσκει, γράφει βιβλία, συνεργάζεται σχεδόν με όλους τους τραγουδιστές και συνθέτες, γυρίζει δίνοντας συναυλίες όλο τον κόσμο, μέχρι το Βιετνάμ και την Κίνα.

Από το 2003 και για μια δεκαετία διδάσκει στο Ωδείο Αθηνών, το 2005-2006 στο τμήμα Μουσικολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, σε άλλα ωδεία, σε δήμους. Εξαιρετικά είναι τα βιβλία του: «Ρωμιοί συνθέτες της Πόλης» (Δόμος) και «Οι μουσικές κλίμακες στο ούτι» (Μελωδικό Καράβι). Τί να γράψεις για την δισκογραφία του, από πέντε πυκνές τυπωμένες σελίδες βιογραφικού; Μικρό απάνθισμα με κριτήριο τις προτιμήσεις μου: «Ανατολικό παράθυρο», «Όλες οι μέρες, που έλειπα», «Μονάχα για να ταξιδεύω», «Στα μέρη, που πονάει η νοσταλγία» (με τον αξέχαστο Καραντουμάν), «Ανέσπερα», «Αφύλακτη σκοπιά», «Μουσικές της Ιωνικής γης», «Πολίτικη ζυγιά», «Metamorphosis», τέλος δεν έχει η προσφορά του Χρίστου. Ώρα να «πάμε» στην συνομιλία, με την παρατήρηση ότι χαίρεσαι να συζητάς μαζί του για μουσική και άλλα πνευματικά θέματα:


3c- Ας ξεκινήσουμε με τις δυο τελευταίες δισκογραφικές σου δουλειές...

«Κάθε δίσκος, κάθε έργο προκύπτει από την καλλιτεχνική επικοινωνία της ψυχής με τους φίλους ακροατές. Όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται, είναι η δική μου ουσία: Γιατί βγάζω τραγούδια; Δεν είναι μόνο το επαγγελματικό ζήτημα. Είναι, βέβαια, η δουλειά μου η μουσική, αλλά τραγούδια γράφω για την ψυχή μου. Θέλω να το επισημάνω πριν μιλήσουμε για συγκεκριμένους δίσκους. Κάποιες δυσάρεστες ή και ευχάριστες στιγμές νοιώθω εγώ ο ίδιος την ανάγκη να γράψω, να εκφραστώ, να εμβαθύνω, να κάνω κάτι, που θεωρώ ότι δεν το έχω ξανακάνει. Αυτό με διεγείρει, με εμπνέει. Στον δίσκο «Άγριος καιρός» έγραψα μουσική πάνω σε ποιήματα φίλων, Ελένη Περινού, Πρόδρομος Κοσμίδης, Λιζέτα Καλημέρη, Σοφία Θωμοπούλου Αντώνης Τζέρμιας, Βαγγέλης Γεωργατσούλης. Τα διαλέγω ώστε να με εκφράζουν, να λένε σε μεγάλο βαθμό και για τις δικές μου εμπειρίες».

 

- Ίδια «συνταγή» και για την προηγούμενη δουλειά σου, το «Σαν παιδικό παιχνίδι»;

«Οι λύπες μου και οι χαρές της τελευταίας επταετίας εκφράστηκαν από την δουλειά των φίλων, να προσθέσω τον Κώστα Καρτελιά και τον αείμνηστο Ηλία Κατσούλη. Παίχτηκαν από εξαιρετικούς σολίστες, τα ομόρφυναν με την δεξιοτεχνία τους, είναι η παρέα, που κάνει τα ωραία»...

 

- Τελικά είναι... σαν παιχνίδι η ζωή στον... άγριο καιρό μας;

«Έτσι όπως την καταντήσαμε σήμερα δεν είναι καθόλου παιχνίδι, ιδιαίτερα παιδικό. Το τραγούδι ίσως είναι. Για αυτό, πιστεύω, εκφράζει τόσο αυθεντικά τα βάσανα των ανθρώπων. Μην ξεχνάς ότι στην Μικρασία αποκαλούσαν «παιχνίδια» τα μουσικά όργανα και παιχνιδιάτορες τους μουσικούς. Πάντως για μένα η ζωή είναι παιχνίδι, που περιέχει τα πάντα, από το πιο παράλογο και φανταστικό μέχρι κάθε πόνο και χαρά, κάθε δυστυχία κι ευτυχία. Όλα μαζί αυτά πλέκουν ένα κέντημα, που αν δεν το κατανοούμε, είναι γιατί δεν έχουμε καλή «πρόσβαση» στην θέα του τελικού σχεδίου του κεντήματος – για να το πω με μια παρομοίωση».

 

3d- Αξίζει σήμερα να γίνονται μελωδικά χειροτεχνήματα, δεν είναι σπατάλη ψυχής;

Από πλευράς καλλιτεχνικής, μουσικής, αξίζει και με το παραπάνω. Πάντοτε τα καλά, τα όμορφα γίνονται σε δύσκολους καιρούς, υπό μεγάλη πίεση. Τί θα πει σπατάλη ή και ξόδεμα; Αν δε την... ξοδέψεις απλόχερα, εμπνευσμένα στο έργο σου, πού αλλού θα την... σπαταλήσεις. Από πλευράς οικονομικής μπορεί να μπαίνεις μέσα, αλλά ποτέ δεν κάνεις πίσω».

 

- Πώς λύνεις το οικονομικό πρόβλημα στην έκφραση, στην έκδοση του έργου;

«Το δικό μου τρένο έχει, όπως ξέρεις, ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια και πηγαίνει σε πολλούς σταθμούς και το κυριότερο δεν έχει σταματήσει να πηγαίνει, ν’ αναζητά πάντα καινούρια “μέρη”, προσπαθεί να μη γνωρίζει ρουτίνα».

 

- Εσείς, που ξεκινήσατε παλιότερα έχετε κάνει την «μπάζα». Δεν είστε πλούσιοι, αλλά πιο εξασφαλισμένοι σε σχέση με πρωτόβγαλτους, που συνήθως φυτοζωούν.

«Το θέμα είναι, κατά την γνώμη μου, ότι ζήσαμε και ζούμε, έχουμε εμπειρίες, που θέλουμε και μπορούμε ακόμα να τις εκφράζουμε. Από μια μεριά μπορείς να πεις ότι είμαστε πιο εξασφαλισμένοι από νεώτερους συναδέλφους. Δουλέψαμε όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε περισσότερες δυνατότητες, και οικονομικές. Αν και σήμερα υπάρχουν άτομα, που δεν δυσκολεύονται; Από την άλλη είναι το έργο, η ανάγκη της έκφρασης. Εδώ είναι το θέμα ποιος τα καταφέρνει καλύτερα»....

 

3e- Εσύ τα καταφέρνεις καλλιτεχνικά καλά μέχρι τώρα....

«....Οι δυο δίσκοι γράφτηκαν σχεδόν μαζί. Περνούσα εκείνο το διάστημα δύσκολες καταστάσεις, ένα μεγάλο πρόβλημα. Έγραφα μουσική, τραγούδια, ήταν η διέξοδός μου, η δύναμη να σταθώ καλά και να ξεπεράσω το ζόρι εκείνο της ζωής. Βγήκαν τραγούδια, που με γέμισαν, που με στήριξαν και όταν ξεπεράστηκε το πρόβλημα, πρώτα κυκλοφόρησε ο δίσκος με την Σοφία και πρόσφατα ο άλλος με την Κατερίνα. Νομίζω ότι το βίωμα είναι πάντα καθοριστικό για την μουσική, για την τέχνη».

 

- Χρόνια ψάχνεις και ψάχνεσαι, δένεις παραδοσιακά μοτίβα με τις σύγχρονες ανησυχίες σου. Προσωπικά, μου αρέσει πολύ ο τρόπος, που το κάνεις. Πειραματισμοί όμορφοι, δίνουν νέο έργο, αξιόλογο.

«Μια ζωή θυμάμαι να ρωτάνε αν τα τραγούδια, που παίζω είναι παραδοσιακά ή δικά μου. Χαρά μου είναι να γράφω πάνω σε παραδοσιακά μοτίβα, σε τελική ανάλυση Ελληνικά. Αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν υπάρχει πραγματικός διαχωρισμός μεταξύ παραδοσιακής και έντεχνης μουσικής. Τα παλιά τραγούδια ήταν στην εποχή τους «έντεχνα», απλώς δεν γνωρίζουμε το όνομα του αρχικού δημιουργού και για αυτό τα λέμε παραδοσιακά, δημοτικά. Όσο για τους πειραματισμούς, αισθάνομαι ότι μπορώ να παίζω με οποιοδήποτε, όχι για να αρέσω περισσότερο στο κοινό αλλά γιατί το παιχνίδι της μουσική και της επικοινωνίας το επιβάλλει. Έτσι ανακαλύπτω και το καινούριο, που έχει ρίζες στο παλιό και ανθεί γιατί ποτίζεται με σύγχρονους κάθε φορά καημούς».

 

- Τί λες για την σημερινή μουσική κατάσταση. Βγαίνει συχνά αξιόμαχο έργο; Μένει στα αζήτητα ως προς το κοινό;

«Πάντα στην Ελλάδα θα έχουμε καλούς συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές, αλλά δεν έχουμε σήμερα πολλές και βιώσιμες ευκαιρίες με τις δισκογραφικές εταιρείες και τους χώρους προβολής – εκτέλεσης των έργων. Κατά την γνώμη μου δεν έχει αξία, καλά αποτελέσματα η ανεξέλεγκτη μίμηση της Δυτικής κουλτούρας. Οι φωτοτυπίες, ως γνωστόν, ξεθωριάζουν γρήγορα. Καλός δρόμος είναι να πάρουμε τα δημιουργικά στοιχεία αυτής της μουσικής, να τα δέσουμε αρμονικά και πρωτότυπα με την δική μας, την Ανατολική, παράδοση. Έτσι προκύπτει καλό, διαχρονικό έργο».

 

3f- Υπάρχει σήμερα έργο, ανάλογο με τις ανάγκες και την... μαζικότητα του καιρού;

«Αυτός ο τόπος βγάζει ανέκαθεν πολιτισμό. Δεν το λέω με εθνικιστική μονομανία, είναι γεγονός ιστορικό, διαχρονικό, η παράδοση είναι στο DNA μας. Σήμερα με όλες τις δυσκολίες βγαίνουν όμορφα τραγούδια. Παλαιότερα, όταν ξεκινούσαμε εμείς, πόσοι, για παράδειγμα, έπαιζαν ούτι; Τρεις, τέσσερις, άντε πέντε! Τα τελευταία χρόνια δεκάδες παιδιά μαθαίνουν, διαρκώς βγαίνουν εξαιρετικοί νέοι παιχνιδιάτορες. Μένει και επεκτείνεται, ντύνεται πάντα με τις σύγχρονες ανάγκες, δίνει πλούσιο και πρωτότυπο έργο, αυτό, που ο τόπος μας ανέκαθεν εκφράζει, εκπέμπει. Όλη αυτή η παράδοση της Ανατολής».

 

- Γίνεται διαρκώς καινούριου πολιτισμού... Το έχουμε μεγάλη ανάγκη τώρα...

«Όπως κάθε εποχή οι νέοι παίρνουν αυτήν την παράδοση, την κάνουν καμβά για να εκφράζονται καλλιτεχνικά, για τα δικά τους έργα. Πόσες φορές μπορείς ν’ ακούσεις μια συγκεκριμένη εκτέλεση ενός παραδοσιακού τραγουδιού; Δεν είναι ωραίο και προπαντός αναγκαίο να προβάλλονται με σεβασμό στην πολύτιμη παραδοσιακή μας προίκα σύγχρονες κάθε φορά ανάγκες της κοινωνίας; Εδραιώνεται έτσι, απογειώνεται και η παράδοση και το καινούριο έργο».

 

- Αλήθεια, έχεις μπει σε πειρασμό να «γυρίσεις» στο πιασάρικο, στο εμπορικό, στο πιο τηλεοπτικό, αυτό, που λέμε εφήμερο σουξεδάκι;

«Όχι, δεν έχω μπει! Γιατί ξέρω ότι εκτός από το πιασάρικο τραγουδάκι, χρειάζεται να σε υποστηρίξουν και αυτοί, που τα προωθούν, με τους οποίους δεν διατηρώ σχέσεις ιδιαίτερες».

 

3g- Άλλο θέμα: Έχει ανάγκη σήμερα ο κόσμος μέσα στην κρίση πιο «κοινωνικά» άσματα; Είναι σήμερα το τραγούδι μονοδιάστατα αγαπησιάρικο;

«Η αλήθεια είναι ότι το ερωτικό θέμα μας ενδιαφέρει και μας πονά όλους και για αυτό τον λόγο είναι τόσο πολλά τα ερωτικά τραγούδια. Μας έχει λείψει σήμερα αυτό, που λέμε συμβατικά κοινωνικό τραγούδι, κυρίως αυτό, που περιγράφει εικόνες και καταστάσεις της ζωής μας, που καίνε, για παράδειγμα οι πρόσφυγες, η ανέχεια του κόσμου και η φτώχεια. Τελικά, μάλλον σήμερα μιλάμε πιο πολύ για τον εαυτό μας και τα προσωπικά μας συναισθήματα και δεν ενδιαφερόμαστε για τους άλλους».

 

- Αυτοχρηματοδοτούμε τις δουλειές μας, δίσκους και βιβλία, τα πληρώνουμε, τα εκδίδουμε χάριν δόξας;

«Κυκλοφορούμε τις δουλειές μας χάριν επικοινωνίας και προσωπικής έκφρασης, γιατί αλλιώς θα πεθάνουμε! Πώς να το πω; Όταν αγαπάμε κάτι ή κάποιον είμαστε μαζί του και στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές, κυρίως στις δεύτερες. Άλλωστε στην Ελλάδα λόγω φτώχειας πάντα ζούσαμε παρέα με τις δυσκολίες, για αυτό και δεν τα παρατάμε εύκολα. Στις δύσκολες μέρες, νομίζω, ότι τα τραγούδια τα συντηρούν πιο πολύ οι ερασιτέχνες. Έχετε δει πόσες μικρές ορχήστρες υπάρχουν και παίζουν στην Αθήνα, ακόμα και από παιδιά γυμνασίων»;

 

3h- Να το πω λαϊκά: Βγαίνει σήμερα μεροκάματο από την μουσική;

«Παίζουμε σε διάφορους χώρους, συνεργαζόμαστε με άλλους συναδέλφους, κάνουμε μαθήματα, είναι η έκφρασή μας, μας γεμίζει την ζωή, καθένας προσφέρει την ψυχή του, την εμπειρία του, να βγαίνουν καινούρια έργα, νέοι παιχνιδιάτορες. Έτσι δεν γινότανε πάντα. Προσπαθούμε να επιβιώνουμε με την μουσική, να την υπηρετούμε, το έχουμε ανάγκη. Παίζουμε με αγάπη με εξαιρετικούς μουσικούς. Στους δίσκους, που συζητάμε συνεργαστήκαμε με: Κυριάκο Γκουβέντα, Σπύρο Γκούμα, Βαγγέλη Καρίπη, Χάρη Λαμπράκη, Σωκράτη Σινόπουλο Στέφανο Δορμπαράκη, Βασίλη Κετεντζόγλου, Μανώλη Μπουνταλάκη, Ηλία Υφαντίδη, Θοδωρή Κουέλη, Ντίνος Χατζηιορδάνου... Ξέχασα κανένα; Είδες πόσα ταλέντα; Για αυτό λέω, ότι στον τόπο μας, στην Ανατολή είναι αστείρευτη η πηγή της μουσικής. Ακόμα ο κόσμος, το κοινό, αναζητάει το καλό και το όμορφο, όταν το βρίσκει, το αγκαλιάζει».

 

- Τί θα συμβούλευες σήμερα έναν νέο συνθέτη, να τολμήσει και να ξεκινήσει ή να κάτσει στο σπίτι του;

«Θα του έλεγα, βεβαίως, να ξεκινήσει, αλλά όχι μόνος. Η μουσική είναι πιο πολύ ομαδική υπόθεση, τουλάχιστον αυτή, που παίζουμε εμείς. Ας φτιάξει μια ορχήστρα και όλοι μαζί, η παρέα, ας το παλέψουν καθημερινά με μεράκι. Δεν περιμένουμε πια πολλά από την δισκογραφία, από το cd, ας το παλέψουμε όλοι μαζί με τις συναυλίες, ας επικοινωνήσουμε με τον κόσμο. Από κει και πέρα καθένας προχωρά ανάλογα με το ταλέντο και το μεράκι της ψυχούλας του».

 

- Να κλείσουμε την συνομιλία με τα σχέδιά σου.

«Ξέρεις βέβαια την ρήση: Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο θεός γελάει! Για αυτό όταν μιλάω για σχέδια, είμαι λίγο μαζεμένος! Στα σκαριά είναι ένας δίσκος με τον Λάκη Χαλκιά και την Καίτη Κουλιά. Είναι έτοιμος, θα είναι το επόμενο βήμα μου. Ο Χαλκιάς είναι μεγάλος τραγουδιστής. Θλω να διατηρήσω το δημοτικό χρώμα της φωνής του. Πιστεύω ότι βγήκανε πολύ όμορφα τραγούδια. Έχω κι άλλα στο μυαλό, τραγούδια, συναυλίες κι έχει ο θεός»...

 

3i


 

08 Απριλίου 2017


Μιχάλης Πόρναλης «ΖΟΥΜΕ ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΘΕ ΜΑΣ ΣΤΙΓΜΗ»


2bΠολυσχιδής προσωπικότητα. Ωραίος τύπος, που κάνει πάνω απ’ όλα το κέφι του. Πρωτίστως, όμως, φιλαράκι από τα παλιά. Όταν πάω στην γενέτειρα, στον Βόλο, θα τον πάρω τηλέφωνο: Παίζετε σήμερα πουθενά, ν’ ακούσουμε κάνα καλό; Αναλόγως απάντησης κανονίζω το πολιτιστικό μου πρόγραμμα. Ο
Μιχάλης Πόρναλης ζει, εργάζεται στον Βόλο. Απόφοιτος της Οδοντιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με μεταπτυχιακές σπουδές στην Σουηδία. Εκεί παρακολούθησε και μαθήματα φωτογραφίας. Στα πρώτα φωτογραφικά βήματα ασχολείται με την λεγόμενη εικαστική φωτογραφία, πραγματοποιεί αμέτρητες εκθέσεις. «Οι φωτογραφίες του Μιχάλη Πόρναλη αποτυπώνουν μέσα τους εκείνο το διαφορετικό και άπιαστο για μας γεγονός στο χώρο και στο χρόνο»- γράφει ο Νίκος Μάργαρης. Πλην της φωτογραφίας άλλη μεγάλη του αγάπη είναι η μουσική. Τραγουδιστής και κιθαρίστας στην rock μπάντα Red Wine Band. Είναι κάτι μικροί μα ζεστοί χώροι στον Βόλο, που κάνουμε εκδηλώσεις με αφορμή τα βιβλία μου. Σχεδόν σε όλες ο φίλος μου Μιχάλης φωνάζει παρών με τον αγαπημένο του τρόπο, παίζοντας στην κιθάρα κάποια εμβληματικά τραγούδια. Από καιρό ήθελα να τον παρουσιάσω. Καθυστέρησα γιατί ήθελα να εγκαινιάσει την νέα στήλη της αιρετικής ιστοσελίδας. Ήρθε πλέον το πλήρωμα του χρόνου για σύντομη συνομιλία:

 

2a 2c 2e


2d- Τελικά είσαι φωτογράφος, οδοντίατρος, μουσικός, συγγραφέας, εκδότης βιβλίων, ψαροτουφεκάς, τί άλλο;

«Οδοντίατρος, όχι πια, μετά από 6 χρόνια σπουδών και 37 χρόνια εργασίας έχω διακόψει και προσπαθώ να επιβιώσω με μία σύνταξη απαράδεκτα μικρή σε σχέση με τις εισφορές, που έχουμε πληρώσει. Συγγραφέας, όχι βέβαια, απλά ήμουν καλός στην έκθεση ιδεών στο σχολείο, οπότε συμπληρώνω ή επιμελούμαι κείμενα των βιβλίων μου και μερικές φορές γράφω ταξιδιωτικά άρθρα για διάφορα έντυπα. Ως εκδότης, εκδίδω αποκλειστικά μόνο τα δικά μου φωτογραφικά λευκώματα υπό την... μαρκίζα “Pornalis editions”. Το ψαροτουφεκάς συνδέεται με την παθολογική αγάπη μου για την θάλασσα, περνάω ατελείωτες ώρες μέσα στο νερό ακόμα και τον χειμώνα. Μουσικός είμαι αυτοδίδακτος και πραγματικά λυπάμαι για αυτό, έπρεπε να είχα αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην μουσική μου παιδεία. Η μουσική έχει προσφέρει πολύ δυνατές συγκινήσεις στη ζωή μου».

- Αν προτιμούσες μόνο ένα από όλα, ποιο θα ήταν και γιατί;

«Η φωτογραφία είναι το φωτεινό μονοπάτι της ζωής μου και η φωτογραφική μηχανή αποτελεί προέκταση του εαυτού μου. Το αρχείο μου, περιέχει μοναδικές εικόνες οι οποίες πρέπει κάποτε να δουν όλες το φως της δημοσιότητας. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τις περισσότερες από τριάντα ατομικές εκθέσεις, τις ομαδικές σε πολλά μέρη του πλανήτη, τα άπειρα έντυπα που φιλοξένησαν δουλειές μου, τα δεκάδες εξώφυλλα σε διάφορα περιοδικά, τα φωτογραφικά λευκώματα, την ενασχόληση με το καλλιτεχνικό γυμνό, τις φωτογραφικές αποστολές σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε Ευρώπη και Κίνα; Αλλά το πιο σημαντικό και ιδιαίτερο είναι η συνεργασία μου με το National Geographic, όπου είχα και εξώφυλλο σε μία από τις εκδόσεις του».

 

2f 2g 2h

 

- Να μιλήσουμε για τα ωραία φωτογραφικά λευκώματα, ιδιαίτερα για τα ημερολόγια. Είναι μια παράδοση, θα έλεγα...

«Ναι. Άρχισα να εκδίδω φωτογραφικά λευκώματα το 1995 με πρώτο το “Πήλιο – Βόλος. Φωτο διαδρομή” το μοναδικό με κείμενα δικά μου. Κυκλοφορεί έως σήμερα έχοντας κάνει αρκετές επανεκδόσεις. Το 1999 βγαίνει το εμβληματικό “Πήλιο φίλεμα Θεού” με κείμενα του Άρη Βολιώτη, εξαντλήθηκε σε μερικούς μήνες. Το 2000 συνεχίζω: “Πήλιον Όρος” με κείμενα του Κώστα Λιάπη, εκδίδεται από την Εταιρεία Ανάπτυξης Πηλίου. Το 2001 με κείμενα της Βέρας Βασαρδάνη και τίτλο το “Πήλιο του φωτός και των 2iχρωμάτων” αποτέλεσε το κλειδί για νέες συνεργασίες και διεθνή καταξίωση. Έκανε δύο εκδόσεις, κυκλοφόρησε σε όλο τον πλανήτη με την συνδρομή του Ιδρύματος Ωνάση. Είναι πλέον εξαντλημένο. Το 2003 κυκλοφορεί από τις Νορβηγικές εκδόσεις DAMM & SON με κείμενα του Tove Fasting λεύκωμα με τίτλο HELLAS στην Νορβηγική γλώσσα και αναφορές στα Ελληνικά ήθη και έθιμα. Το 2004, ένα μήνα πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες εκδίδω το “Βόλος, η πόλη των Αργοναυτών” με κείμενα της Σοφίας Νικολάου. Το 2011... φέρνει ένα ιδιαίτερο λεύκωμα με αεροφωτογραφίες της Μαγνησίας: “Από ψηλά, Πήλιο – Βόλος –Σκιάθος – Σκόπελος – Αλόννησος”. H εργασία αυτή πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με δύο φωτογράφους τον Αριστείδη Κοντογεώργη και τον Νίκο Σαράφη, κείμενα Άρη Βολιώτη. Το 2015 σειρά έχουν “Πηλιορείτικες γεύσεις – Τσιπουράδικα του Βόλου” με κείμενα του μόνιμου συνεργάτη Άρη Βολιώτη. Eκτός από βιβλία, εκδίδω από το 1988 καρτ ποστάλ. Σήμερα έχω περίπου 150 θέματα και ημερολόγια. Τα ημερολόγια εκδίδονται αδιαλείπτως από το 1999, πάντα με καινούριες φωτογραφίες μου από τον Βόλο, το Πήλιο και τις Σποράδες. Δηλαδή 19 ημερολόγια επί 16 μας κάνουν 304 διαφορετικές ποιοτικές φωτογραφίες ! Να... τις χιλιάσω»!

2j- Πώς προέκυψαν οι «Πηλιορείτικες γεύσεις»;

«Προϋπήρχε το εξαντλημένο “Φίλεμα Θεού”, του οποίου αποτελεί κατά κάποιον τρόπο την βελτιωμένη συνέχεια. Τρίγλωσση έκδοση πια και με αναφορές και στα τσιπουράδικα του Βόλου».

- Η μουσική; Ερασιτέχνης, εραστής της τέχνης; Από το ιστορικό ταβερνάκι «Σκάλα του Μιλάνου», στην Ροκ; Μεγάλη και αντιφατική η διαδρομή;

«Ναι, έχω βιώσει διάφορα μουσικά μονοπάτια, από τη ρεμπέτικη παρέα της Σουηδίας με τον Σπύρο Τσιανάκα και τον Tony Klein ως την δημιουργία και την απίστευτη επιτυχία του δίσκου “Στο Βόλο και στη Λάρισα” με τον παλιό μπουζουξή Αχιλλέα Ματζίρη και το συγκρότημα “Ανφάν γκατέ ρεμπέτες”. Παίξαμε κάποιες όμορφες βραδιές με τον Κάρολο και τον Νίκο Μιλάνο στο ταβερνάκι, στην “Σκάλα”. Από τις ερωτικές βραδιές στη “Μέθεξη” και στο “Στενάκι” με Παρθένη, Αβαράκη και Σημαντήρα, ως τις μαγικές νύχτες στο “Καφέ 2kΣαντάν” με Τόλο και Ποδάρα. Από το 2004 συμμετέχω στους “Red Wine Band”, μουσικό σχήμα με έφεση σε διάφορα είδη, rock, rock and roll, blues, reggae, latin αλλά και μπαλάντες και το λεγόμενο έντεχνο ελληνικό. Έχω την ευτυχία να συνεργάζομαι με άριστους μουσικούς, ο Γιάννης Καλαντζής, ο Μιλτιάδης Μίλτος και ο Στάθης Μπάιμπας στις κιθάρες, ο Αλέξης Βαγενάς στο σαξόφωνο, ο Σωτήρης Ράπτης στα τύμπανα, ο Λάζαρος Λιακόπουλος στο μπάσο και στο τραγούδι. Τελευταία αφήνω την Nina Van Slogteren αυτήν την απίστευτη, παγκόσμιας κλάσης φωνή. Εκτός από διασκευές παίζουμε και τραγουδάμε αρκετά δικά μας κομμάτια».

- Όλα αυτά έχουν αντίκρισμα στον κλειστό ορίζοντα της επαρχίας, όπου η πλειοψηφία θεοποιεί κάθε καταναλωτική ανοησία, που... πουλάει στο Μεγάλο Αθηναϊκό Χωριό;

«Πάντα σημειώνω ότι η καλύτερη επιλογή της ζωής μου ήταν, που άφησα το «Μεγάλο Χωριό” και εγκαταστάθηκα στον Βόλο, την πόλη με τον ανοιχτό ορίζοντα και ένα φωτεινό Πήλιο να σου φτιάχνει την διάθεση. Χρωστάω πολλά στον Βόλο και στο Πήλιο. Προτρέπω όσους ψάχνουν μία ανθρώπινη πόλη να ζήσουν, ας επιλέξουν τον Βόλο».

2l

 

- Με την λεγόμενη κρίση, με το πείραμα –λέω εγώ- που κάνουν τα ξένα αφεντικά στην Γκραικυλία, τί γίνεται; Η τέχνη, το βιβλίο, είναι πρώτα θύματα;

«Θα σου απαντήσω με μία κουβέντα που είπε ο Γιάννης Τζίμας των βιβλιοπωλείων “Παπασωτηρίου” λίγο πριν το κλείσιμο τους: Μιχάλη, έλα να μου υπογράψεις τα βιβλία σου, να τα δείχνω στα παιδιά μου, να μαθαίνουν ότι υπήρχαν κάποτε βιβλία».

Εμείς συνεχίζουμε κόντρα στον καιρό. Κόντρα στην μαζική ηλιθιότητα; Είμαστε και λίγο μαζοχιστές;

«Εμείς δεν κωλώνουμε πουθενά. Όσο υπάρχει ήλιος, θάλασσα και αέρας θα παίζουμε τις μουσικές μας, θα τραγουδάμε, θα βγάζουμε βιβλία, θα κολυμπάμε στις θάλασσες, θα περπατάμε στα βουνά, θα πίνουμε παρέα, τσίπουρα και κρασιά, θα ερωτευόμαστε και θα ζούμε έντονα την κάθε μας στιγμή».

- Τα μελλοντικά σχέδιά σου;

«Ετοιμάζω ήδη το ημερολόγιο του 2018 αλλά και ένα από τα πιο δύσκολα και ιδιαίτερα βιβλία που έχω βγάλει. Θα κυκλοφορήσει μέσα στο Γενάρη με τίτλο “Στα χνάρια του Κένταυρου – 24 επιλεγμένες ταβέρνες Βόλου και Πηλίου”, με κείμενα πάντα του συνεργάτη μου Άρη Βολιώτη. Έτσι, για το κέφι μας, γιατί τα τσίπουρα και τα κρασιά, εκτός από καλή παρέα και ανάλογη μουσική πρέπει να συνοδεύονται με εκλεκτά εδέσματα».


 

23 Δεκεμβρίου 2016


Μανώλης Βελιτσιάνος «ΣΙΩΠΗΛΟ ΦΕΓΓΑΡΙ»

1aΝύχτα, μετά τα μεσάνυχτα, γίνονται οι σημαντικότερες γνωριμίες. Ίσως γιατί «την νύχτα, μολονότι είναι σκοτεινά, φαίνονται όλα πολύ καθαρά», όπως μας έλεγε ένας γεράκος, θαμώνας της πάλαι ποτέ Τρούμπας, αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν γυμνασιόπαιδες πηγαίναμε κοπαδηδόν εκεί, να το... παίξουμε άντρες! Μεταμεσονύκτια στο μουσικό «Χαμάμ» Πετραλώνων γνώρισα τον Μανώλη Βελιτσιάνο. Πώς να τον ονομάσω: Ποιητή, συνθέτη ή τραγουδιστή; Θα το ξεκαθαρίσει ο ίδιος. Μου έκαναν εντύπωση τα ποιήματά του, αν και αφορμή της συνέντευξης είναι ο νέος δίσκος με τίτλο «Σιωπηλό φεγγάρι». Λαϊκά τραγούδια, υπογράφει μουσική και στίχους. Τραγουδούν: Γιώργος Μαργαρίτης, Δημήτρης Κοντογιάννης, Θέμης Αδαμαντίδης, Ντένια Κουρούση, Σοφία Τσέρου, Θοδωρής Μέρμηγκας, Δημήτρης Ρέππας. Ο Μανώλης Βελιτσιάνος γεννήθηκε στο χωριό Ρητίνη της Κατερίνης. Έρχεται 13 χρονών στην Αθήνα, σπουδάζει σε τεχνική σχολή, εργάζεται ως ναυτικός. Το 1994 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο, το 1996 μπαίνει στην δισκογραφία με επανεκτελέσεις γνωστών τραγουδιών. Έχει εκδώσει επτά δίσκους, εκ των οποίων υπογράφει τους τρεις. Τα ποιήματα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης»:

1b

       «Πληγές αιώνων» (2009 & 2011)
       «Μετουσιωμένοι» (2011)
       «Νεφελώματα και φως» (2013)
       «Αποχρωματισμοί» (2014)

 

Τελικά γράφουν οι ποιητές και μουσική; Ήξερα ότι συνθέτες γράφουν και στιχάκια. Εσένα πώς σου βγαίνει αυτό;

«Προϋπήρξε η μουσική, ήρθαν τα στιχάκια και κατόπιν ωριμάνσεως μπήκε γλυκά γλυκά η ποίηση και παγιδεύτηκα πάνω της. Δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο για να μου βγει όλο αυτό το κομμάτι της ποίησης. Οι βαθύτερές μου ανησυχίες για το κοινωνικό γίγνεσθαι κι αν θέλεις οι σκέψεις μου με οδηγούν να είμαι πάντα σε μια εγρήγορση. Είτε είναι σύνθεση είτε είναι στίχοι, ή ποίηση, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ούτε συνθέτη, ούτε στιχουργό, πόσο μάλλον ποιητή. Αυτό είναι κάτι που θα κριθεί μέσα στον χρόνο».

1c- Να πούμε δυο λόγια για τον τελευταίο δίσκο. Πώς προέκυψε το «Σιωπηλό Φεγγάρι»;

«Ο νέος δίσκος είναι προφανώς η συνέχεια στην δισκογραφία μου. Έχουν προηγηθεί αρκετές δουλειές πριν. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που γράφω και για άλλους τραγουδιστές. Στην περίπτωση όμως του τελευταίου δίσκου γίνεται κάτι διαφορετικό. Έχει πρωτίστως να κάνει με σπουδαίες φωνές του λαϊκού, και όχι μόνο, τραγουδιού, που συμμετέχουν σε αυτήν την δουλειά: Γιώργος Μαργαρίτης, Θέμης Αδαμαντίδης, Δημήτρης Κοντογιάννης, Ντένια Κουρούση, Σοφία Τσέρου Θοδωρής Μέρμηγκας, Δημήτρης Ρέππας. Σε αυτόν τον δίσκο, που κυκλοφορεί από την εταιρεία “Μικρός Ήρως”, προσπάθησα στιχουργικά να κινηθώ σε φόρμες αισθητικής ανάτασης, που φέρουν, πιστεύω, μία βαρύτητα και δεν προσβάλλει τον ακροατή».


- Τραγουδούν διάσημα ονόματα, αυτό έχει να κάνει με την εμπορικότητα ή τελικά δεν έχει σημασία μια και δεν υπάρχει σήμερα δισκογραφία;

«Συμμετέχουν μεγάλα ονόματα, όμως, πιστεύω ότι αυτό δεν έχει να κάνει με την εμπορικότητα. Κατά βάση η εμπορικότητα πια είναι υποκειμενική, όμως ο κάθε δημιουργός προσπαθεί τα έργα του να περνάνε με κάποιο τρόπο στον κόσμο και νομίζω ότι τα ονόματα είναι ο καλύτερος τρόπος 1dνα κοινωνήσεις το έργο σου, όπως βεβαίως και άλλοι παράγοντες. Με ρωτάς για την δισκογραφία, ουσιαστικά έχει "πεθάνει", το γιατί και πώς φτάσαμε εδώ είναι μεγάλη κουβέντα και πολύ στενάχωρη. Φταίμε όλοι και κυρίως τα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης».

- Όλοι εμείς χρηματοδοτούμε τα ποιήματα, τα τραγούδια, τα βιβλία μας, τους δίσκους...Πού πάμε; Τί επιδιώκουμε με τόση...αυτοχρηματοδότηση;

«Χρηματοδοτούμε τα έργα μας, δεν γίνεται διαφορετικά, δεν επιδιώκουμε τίποτα, υπάρχει μόνο η αγάπη για αυτό, που κάνουμε. Τίποτα δεν είναι στάσιμο, όλα προχωράνε. Το πού πάμε; Σε δύσβατα μονοπάτια, που αποπνέουν μπόχα και σαπίλα. Η κοινωνία έχει βάλει πολύ χαμηλά τον πύχη και αναλίσκεται στο εύπεπτο και το ξεφτιλισμένο. Αισθητικά, πολιτισμικά, πιάσαμε πάτο. Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, αλλά δεν κουράζουμε το μυαλό να τις ανακαλύψουμε».

- Και από απήχηση στο κοινό, ή μήπως δεν το μετράμε γιατί μας νοιάζει απλώς να κάνουμε το κέφι μας;

«Εμείς κάνουμε αυτό που πιστεύουμε, αν έχει απήχηση ή όχι αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Εκείνο που έχει σημασία είναι το κάθε έργο να έχει λόγο ύπαρξης και υπόσταση και ο δημιουργός να σέβεται τον εαυτό του. Αν αυτό γίνεται αποδεκτό από κάποιους ανθρώπους έχει καλώς. Το κέφι μας θα το κάνουμε έτσι κι αλλιώς».

1e- Έχει μέλλον και ουσία σήμερα η ποίηση ή είναι μόνο φτιασίδωμα και εκζήτηση;

«Έρχεται από πολύ μακριά, είναι στο παρόν και θα βρίσκεται και στο μέλλον πάντα απόμακρη και αγνοημένη».

- Ως δημιουργός τί ακούς μέσα σου επί το πλείστον; Μελωδίες στους στίχους σου ή νοήματα - εικόνες στην μουσική σου;

«Αφουγκράζομαι τα πάντα στον εσωτερικό μου κόσμο. Όλα μου μέσα πάλλονται, υπάρχω, ζω και αναπνέω. Υπάρχουν πολλοί λόγοι σήμερα να γράφει κανείς ή να σιωπά. Επιλέγω να κοιμάμαι με ανοιχτά τα μάτια».

- Τα σχέδιά σου από δω και πέρα.

«Μακρόπνοα σχέδια δεν κάνω, είμαι ένας εργάτης, εραστής της τέχνης. Αυτό. Με τη σκιά μου, που δεν έπιασα, μαζί της τρέχω»!


 

23 Δεκεμβρίου 2016