Μην ξεχάσεις φεύγοντας ν' αφήσεις την γνώμη σου για την ιστοσελίδα και για ό,τι άλλο σoυ βασανίζει το μυαλό!






triangle-rebetiki
     ΜΠΑΜΠΗΣ ΓΚΟΛΕΣ: Μας έμαθε το αυθεντικό «Ρεμπέτικο»

 

 

rebetiki8c

Ο Μπάμπης Γκολές, ο Γιώργος Ζορμπάς και άλλοι μουσικοί παίζουν στο πατάρι της «Αποθήκης», Πάτρας 1983.

Το «φοιτηταριό» δεν πρωτοστάτησε μόνο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, με την καθοριστική παρέμβαση της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας (Κ.Ν.Ε.). Η μαζική πολιτική συνειδητοποίηση και η μαχητική κοινωνική ανάταση του Νοέμβρη έφερε πάμπολλα άλλα ζηλευτά καλούδια, ...παράπλευρες ωφέλειες, για παράδειγμα, αυτό, που απεκλήθη -ηλιθίως και κυρίως για εμπορικούς λόγους- «αναβίωση του ρεμπέτικου». Με την αποφασιστική συμβολή ενός «μυστήριου» Πατρινού τύπου, που ταξίδεψε πρόσφατα, αλλά για δεκαετίες ήταν γέφυρα προβολής και αξιοποίησης του μοναδικού στον κόσμο μελωδικού Μεγίστου Παλιού με τις σύγχρονες αναζητήσεις, ανάγκες και δημιουργίες.

 

Μην κοιτάτε σήμερα, που επί το πλείστον είναι ψοφοδεή πιθηκάκια, τρομαγμένα και απελπισμένα σπασικλάκια, που μέρα νύχτα χαϊδεύουν τηλέφωνο με οθόνη και άλλα μαραφέτια, που υποκαθιστούν τον εγκέφαλο μέχρι να τον εξοντώσουν. Στα δικά μας φοιτητικά χρόνια ήμασταν στην πρωτοπορία του πολιτισμού.

rebetiki8f

Ο Μπάμπης Γκολές στις πρώτες του εμφανίσεις στην Αθήνα, στο ακορντεόν άλλος ένας εξαιρετικός, πρόωρα χαμένος μουσικός, ο Θανάσης Πρέσβελος.

Έχουμε ξαναμιλήσει για τα Φεστιβάλ Κ.Ν.Ε. – ΟΔΗΓΗΤΗ, για χρόνια την μεγίστη γιορτή στα Βαλκάνια, αν όχι στην Ευρώπη. Το «φοιτηταριό» συμβάλλαμε τα μάλα να ξαναγίνει το παλιό και αυθεντικό «ρεμπέτικο» γλέντι και απαντοχή της νεολαίας και όλου του λαού.

 

Μήτρα ένα υποβαθμισμένο πανεπιστήμιο. Της Πάτρας. Πολιτικοποιημένοι, κυρίως πολιτικοποιούμενοι στην διάρκεια της φοιτητικής τους ζωής, νέοι, αφού δεν βρήκαν επαρκή επιστημονική, δημοκρατική μόρφωση, την μέρα κατέβαιναν στην αγωνιστική διεκδίκηση. Το βράδυ συνέρρεαν σε ταβερνάκια, που ανθούσαν,προφανώς από την ύπαρξη πανεπιστημίου, παρέες - παρέες γλεντούσαν τα ερωτικά και άλλα μεράκια τους. Μπορεί αρκετοί να βγήκαν «λειψοί» Μαθηματικοί, Φυσικοί, Χημικοί, πολλοί να τα παράτησαν για άλλους επαγγελματικούς δρόμους, πλην όμως αρκετοί από αυτούς μάθανε μπουζουκάκια,κιθαρούλες, τραγουδούσαν, ανέβαιναν σε παταράκια αυτών των κουτουκιών και οι πιο ταλαντούχοι έγιναν επαγγελματίες ή ερασιτέχνες τραγουδιστές και μουσικοί.

 

Εκεί μέσα ιερουργούσε ο... περίεργος τύπος, καμιά δεκαριά χρόνια μεγαλύτερός μας, με το ασυνήθιστο επίθετο: ΓΚΟΛΕΣ. Μπάμπης Γκολές. Έλεγε μοναδικά τραγούδια. Κάποια τα γνωρίζαμε σε εμπορικές εκτελέσεις, ή σακατεμένα στην βαβούρα του σκυλάδικου. Παντελώς άγνωστα τα πλείστα! Όλα βγαλμένα από το παλιό, βραχνό γραμμόφωνο. Αποσπάσματα, θαρρείς, Αρχαίας Τραγωδίας! Πόσο τέλεια παιγμένα, τραγουδισμένα από τον Μπάμπη, με αυτήν την δωρική, ρωμαλέα φωνή, με τον κοφτό λυγμό, που ποτέ δεν ξέπεφτε σε φτηνή, γλυκανάλατη τσαλκάντζα! Προσπαθούσε και κατάφερνε να αποδίδει όσο πιο αυθεντικά μπορούσε την ατμόσφαιρα των μεγάλων, αγνώστων τότε σε μας λαϊκών βάρδων, του Κάβουρα, του Νταλγκά, του Δελιά, των Χατζηχρήστου, Τζουανάκου, Παγιουμτζή, Τατασόπουλου, Μπάτη, Μητσάκη, του... Μοναδικά σμυρναίικα και αμφιλεγόμενα «αρχοντορεμπέτικα».

 

Ο Μπάμπης Γκολές μας πήρε από το χέρι και μας έδειξε τον ολάνθιστο κήπο, του αυθεντικού «ρεμπέτικου», σε εποχή, που ο όρος, κυρίως το μελωδικό είδος, άρχισε να δεινοπαθεί από ποικίλους σκιτζήδες. Συγκεχυμένα είναι στο μυαλό μου πότε ο Μπάμπης άφησε τα σκυλάδικα της Πάτρας για να θριαμβεύσει στο «φοιτηταριό» και κατόπιν στο πανελλήνιο. Εκεί στο κοινωνικό μεταίχμιο, 1974 - 1975 έγινε η μεγάλη στροφή. Μου έλεγε ότι από μικρό παιδί αγαπούσε, πάντα έψαχνε τα «ρεμπέτικα» τραγούδια κι όλο προσπαθούσε να λέει όσο το δυνατόν περισσότερα στα μαγαζιά.

rebetiki8b

Άλλο ένα ιστορικό στιγμιότυπο από την Πάτρα, ο Μπάμπης με τον Πάκη.

rebetiki8d

Στιγμές χαλάρωσης και καλοκαιρινών διακοπών, αλλά πάντα με «ρεμπέτικες» πενιές, ο Μπάμπης με τον φίλο του Δημήτρη.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με την απόσταση του χρόνου, πιστεύω ότι ήταν ευτυχής σύμπτωση, ... γύρισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι του! Ο Μπάμπης έδινε την ψυχή του με αυτά τα τραγούδια, που συνάντησαν ευήκοα ώτα του «φοιτηταριού» και οριστικοποιήθηκε ο γάμος, που γεννοβόλησε σε όλη την Ελλάδα. Δεν υποτιμώ προσπάθειες σε άλλες πόλεις, για παράδειγμα στην γενέτειρά μου, στον Βόλο. Απλώς δεν ήταν μαζικές, δυναμικές και δεν είχαν πεδίο αναφοράς την πολιτικοποιημένη νεολαία, που διέδωσε, για χρόνια συνάρμοσε στον τρόπο ζωής της το «ρεμπέτικο».

rebetiki8h

 

Της Πάτρας το «φοιτηταριό» με πρωτοψάλτη τον Μπάμπη Γκολέ και ό,τι στην Αθήνα και σε όλη την χώρα ακολούθησε, έγιναν αιτία να ερευνήσουμε σε βάθος και κατ' ουσίαν, όχι με ηλίθιες μονομανίες του παρελθόντος, το λαϊκό τραγούδι των ελληνικών αστικών κέντρων, που αποκλήθηκε «ρεμπέτικο». Να αναπαραστήσουμε την ιστορική ατμόσφαιρα μέσα από βιογραφίες, συνεντεύξεις, ενθυμήματα, άσματα και άλλα ντοκουμέντα. Να προσδιορίσουμε την κοινωνική μήτρα, τον μηχανισμό της δημιουργίας, τις ιστορικές φάσεις, τα εκάστοτε καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά του τραγουδιού από τις απαρχές του έως το κλείσιμο του «ρεμπέτικου» κύκλου, το 1955.

 

Το «φοιτηταριό» της Πάτρας και ο Μπάμπης, απενοχοποιούν, σηματοδοτούν, ή για ν' ακριβολογούμε, με την δημοτικότητα, που πήρε το «ρεμπέτικο», αναγκάζουν και τα σκουριασμένα γέρικα μυαλά του Κ.Κ.Ε. και εν γένει της Αριστεράς να δουν με σοβαρότητα το πιο δυναμικό, άτακτο, πλην ωραίο και σχετικά διαχρονικό τέκνο του μελωδικού λαϊκού πολιτισμού, επιτέλους να βγάλουν τις τσίμπλες από τα μάτια!

 

Από την Πάτρα γέμισε η χώρα ταβερνεία, που παίζεται το «ρεμπέτικο» (δυστυχώς τους έδωσαν το άθλιο όνομα «ρεμπετάδικα») με «ρεμπέτικες κομπανίες». Όλα έχουν αφετηρία, στην συγκεκριμένη φάση, τον Μπάμπη και το πατρινό «φοιτηταριό». Ο Γκολές κατεβαίνει, θαρρώ, πρώτη φορά το 1981, και μετά το 1983 μόνιμα, στην Αθήνα, όπου περιμένουν ουρές κάθε βράδυ στον «Κουασιμόδο» και αλλού. Ο λαϊκός μελωδικός πολιτισμός έχει κερδίσει μια ακόμα μεγάλη μάχη. Φυσικά και δεν έλειψαν φαινόμενακανιβαλισμού, βεβαίως έγινε συρμός το «ρεμπέτικο», εμπορική μανιέρα.

 

rebetiki8g

Προτιμότερη η μόδα από την σιωπή, την αφάνεια, την μοναξιά! Από τον εμπορικό ορυμαγδό έμειναν δεκάδες χαρισματικά παιδιά, που με τον Γκολέ, τον Γιώργο Ξηντάρη, τον Δημήτρη Κοντογιάννη, τον Μανώλη Δημητριανάκη, τον Μπάμπη Τσέρτο και άλλους νεώτερους συνεχίζουν την λαϊκή μελωδική σκυταλοδρομία, υπηρετούν το αυθεντικό τραγούδι.

 

Ήταν από τότε «κομματικό έθιμο» οι δημοσιογράφοι του «Οδηγητή» (εφημερίδα της Κ.Ν.Ε.) και του «Ριζοσπάστη» να παρακολουθούμε για πληρέστερη ενημέρωση συνεδριάσεις κομματικών οργάνων (συνελεύσεις, συνδιασκέψεις, συνέδρια) έως την έναρξη της ψηφοφορίας επί των αποφάσεων. Πώς το 'φερε η ζωή και την άνοιξη του 1975 με στείλανε νεοσσό δημοσιογράφο του «Οδηγητή» στην Πάτρα;

rebetiki8i

Ξέχασα! Θυμάμαι, όμως, ανεξίτηλα και ζωηρά το κουτουκάκι, που με πήγαν οι σύντροφοι, να με κεράσουν δυο ποτήρια ρετσίνα. Πήχτρα «φοιτηταριό» και ο Μπάμπης να δίνει ρέστα. Από τότε κόλλησα και με διάφορα προσχήματα ή συχνά χωρίς αυτά, πού μ' έχανες, πού μ' εύρισκες;- στην Πάτρα για την... κομματική μου (και καλλιτεχνική) ενημέρωση!

 

Από τότε όλοι κολλήσαμε, φάγαμε δυνατή πετριά να ψάχνουμε γερόντους με δίσκους γραμμοφώνου, να γράφουμε «σπάνια ρεμπέτικα» σε κασέτες, να τ' ακούμε ολημερίς και να πηγαίνουμε τα βράδια να τα «βγάζει» ο Γκολές με την μοναδική φωνή και τον απέριττο τρόπο, (πιστεύω ήταν... έμφυτό του), στα ταβερνάκια του φοιτηταριού, που συγκέντρωναν και άλλους πελάτες. Το πήραν οι καταστηματάρχες πρέφα, προσάρμοσαν την τακτική.

rebetiki8j

Το συγκρότημα «Ανηφόρι» σε εκδήλωση, που δεν θυμόμαστε, πού ήταν: Γιώργος Ζορμπάς κιθάρα, Ανδρέας Γκιζιώτης μπαγλαμά, Στέφανος Λαρόζας μπουζούκι, Μάγδα Αγάθου, Θανάσης Πρέσβελος ακορντεόν.

Χάνανε, βλέπετε! Δεν πατούσαν οι φοιτητές σε μαγαζί, που δεν έπαιζε το μαγνητόφωνο κασέτες από τους «ρεμπέτικους» δίσκους γραμμοφώνου. Καναδυό φίλοι (θυμάμαι τον Λευτέρη Χαψιάδη) το έκαναν πιο... επαγγελματικά. Πήγαιναν στα πατρινά μαγαζιά και πουλούσαν κασέτες με... άπαιχτα «ρεμπέτικα» τραγούδια κράχτης του «φοιτηταριού». Δίνανε μια - δυο κασέτες και έτρωγε και έπινε η παρέα τζάμπα εκείνο το βράδυ.

 

Πόσοι νέοι στις παρέες! Συναντιόταν οι τροχιές μας στης Χήρας, στα Γύφτικα, στην Αποθήκη, στο Λυχνάρι, στα Ψηλαλώνια, στην Οβριά... Με κάποιους, τότε ή αργότερα γίναμε καλοί φίλοι, με άλλους χαθήκαμε. Γιώργος Ζορμπάς, Ανδρέας Γκυζιώτης, Στέφανος Λαρόζας, Ηλίας Μοναχολιάς, Λευτέρης Χαψιάδης, Πάκης, Ζαφείρης, Τζέντος.... Από τον Μπάμπη και της Πάτρας το «φοιτηταριό», πιστεύω, ότι έπεσε η σπορά και καρποφορεί μέχρι σήμερα για 33 χρόνια, για το «Ανηφόρι» του Πειραιά, μόνιμος «ναός» του αυθεντικού «ρεμπέτικου».

 

Θέλω να μνημονεύσω τον φίλο Γιώργο Ζορμπά, όχι μόνο γιατί έμεινε εννιά χρόνια στην Πάτρα (1975 - 1984), έκανε συχνά παρέα κι έπαιζε με τον Μπάμπη παίρνοντας μέρος στην πρώτη του

rebetiki8m

Η παλιοπαρέα γλεντάει στην Οβριά της Πάτρας, μάλλον στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

δισκογραφία, αλλά για αυτήν την εξαιρετική φωνή, που φέρνει με δικό της πάντα τρόπο ήχους και χρώματα μοναδικών παλιών βάρδων «δουλεμένη» στην διδαχή και... άμιλλα με τον Γκολέ. Δυστυχώς για το ελληνικό τραγούδι επέλεξε να μείνει ερασιτέχνης προτιμώντας την τραπεζική ασφάλεια. Ομορφαίνει έστω κι έτσι, όλα αυτά τα χρόνια αμέτρητες βραδιές μας στο «Ανηφόρι» και σε συναυλίες.

 

Γίναμε φίλοι με τον Γκολέ. Εκδηλώσεις, συναυλίες, συνεντεύξεις, τραγούδησε και σε εκδηλώσεις του Φεστιβάλ της Κ.Ν.Ε. και του «Οδηγητή», γλεντήσαμε αμέτρητες βραδιές στα μαγαζιά της Πάτρας και της Αθήνας ως τις πρωινές ώρες. Πλακωθήκαμε, όμως, καλλιτεχνικά αρκετές φορές. Πολύ δύσκολος χαρακτήρας, όπως συμβαίνει με όλους τους καλλιτέχνες. Παροιμιώδης σφιχτοχέρης. Θυμάμαι τώρα χαρακτηριστικό περιστατικό: Είχε ο Νώντας Σκίντζας κάποιο παρατημένο, χαλασμένο μαντολίνο, μόνο το σκάφος του άξιζε, για πέταμα, σωστό ερείπιο. Το βλέπει κάποιο βράδυ ο Μπάμπης:

 

rebetiki8k

Πάτρα, Μάρτιος του 1984, μπουάτ «Ερωφίλη» , τραγουδάει ο Αντώνης Καλογιάννης με τους ήχους του Δημήτρη Λάγιου (πίσω μόλις διακρίνεται), του Γιώργου Ζορμπά κιθάρα, με κάποιον μπουζουξή συμφοιτητή του Γιώργου.

Φέρ' το, ρε Νώντα!
– Τί να το κάνεις, ρε Μπάμπη;
- Θα το δώσουμε να το φτιάξουμε!
- Δεν βλέπεις ότι είναι σπασμένο, άσ' το, το 'χω για διακόσμηση!
- Φέρ' το εδώ σου λέω, είναι καλό κομμάτι!

 

Με τα πολλά το πήρε, το έδωσε σε οργανοποιό, έβαλε μάνικο μπουζουκιού – τζουρά και φτιάχνει το περίφημο μαντολινομπούζουκο με το οποίο έπαιζε πάνω από δυο δεκαετίες. Τον... σταυρώναμε να φτιάξει ένα μπουζούκι της προκοπής. Αυτός τίποτα! Το έκανε λίγο πριν το 2000. Ουδέν κακόν αμιγές καλού! Η τσιγκουνιά του μας έδωσε αυτόν τον περίεργο, όμορφο ήχο, που έβγαζε το εν λόγω όργανο στην δισκογραφία και στα πάλκα!

 

Τελευταία του σημαντική, με μια έννοια συμβολική, συμμετοχή στην εκδήλωση, που διοργάνωσα με τον ραδιοσταθμό «105 και 5 στο Κόκκινο» στην μουσική σκηνή «Αυλαία», την Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012: «Η Αριστερά και το Ρεμπέτικο» και την συμμετοχή σχεδόν όλων των καλλιτεχνών, που θεραπεύουν σήμερα το είδος.

rebetiki8l

Πανεπιστήμιο Πάτρας, 1980, αφιέρωμα στο ρεμπέτικο τραγούδι.

Πέρσι στο «Πέραν», στην Νέα Χαλκηδόνα της Αθήνας έπαιξε καναδυό βράδια ύστατη φορά επαγγελματικά, αλλά η αρρώστια είχε προχωρήσει. Η Ένωση Τραγουδιστών Ελλάδας (Ε.Τ.Ε) ήθελε, από καιρό προετοίμαζε τιμητική (αποχαιρετιστήρια) βραδιά – συναυλία, αλλά ο ίδιος, μολονότι γνώριζε καλά την κατάστασή του, έλπιζε, με λαχτάρα περίμενε, να γίνει καλά, να παίξει και ο ίδιος σε αυτήν.

 

Πριν την αποδημία πήγαν με τον Δημήτρη Κοντογιάννη και... έριξαν πενιές σε μια ταβέρνα στην Δάφνη. Έπεσε η αυλαία. Κάθισα να θυμηθώ περιστατικά από τα αγνά, ρομαντικά χρόνια της Πάτρας. Έριξα στο χαρτί καμιά δεκαριά εικόνες. Την άλλη στιγμή το έσκισα με οργή. Πολύ νωρίς για εξιστόρηση, χώρια, που δεν είμαι και... αντικειμενικός. Ο Μπάμπης Γκολές μας έμαθε το αυθεντικό ρεμπέτικο σε κρίσιμη εποχή και ηλικία. Γιατί όχι; Με επηρέασε, υπόγεια, πλην ανεξίτηλα, στο ερευνητικό έργο για την λαϊκή μουσική. Αυτό μόνο και τίποτα άλλο. Τ' άλλα, τα πιο σημαντικά, τ' ανείπωτα, τα λένε τα τραγούδια....

 

* Δημοσιογραφική ανάπλαση ομιλίας του Ηλία Βολότη - Καπετανάκη, σε εκδήλωση στην μνήμη του Γκολέ, «Χαμάμ», Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015. Οι φωτογραφίες είναι από τα αρχεία του Γιώργου Ζορμπά και του Ηλία Μοναχολιά.

 

 

 

 


Πάτρα 1975

        του ΑΝΔΡΕΑ ΓΚΙΖΙΩΤΗ*

 

rebetiki8a

Πάτρα 1978, ο Μπάμπης παίζει με τον Τζέντο.

Μεταπολίτευση, πολιτικοποίηση, λαικό και φοιτητικό κίνημα. Οι φοιτητές της Πάτρας, είτε ντόπιοι είτε επί το πλείστον εξ Αθηνών «μετανάστες» έψαχναν το αυθεντικό της πόλης, σε μια προσπάθεια για το αυθεντικό της ζωή. Στα ταβερνάκια της παλιάς πόλης το ρεμπέτικο ανθίζει. Σε ένα – δυό χρόνια συναντάς πάνω από 30 ρεμπέτικες ορχήστρες. Ο Μπάμπης δίνει το ρυθμό.

Ο Λευτεράκης ψάχνει ρεμπέτικους δίσκους 78 στροφών, τραγούδια που δεν έχουν ακουστεί. «Γυφτοπούλα στο χαμάμ…», το πηγαίνει κατευθείαν στον Μπάμπη, το βράδυ ακούγεται στου Τζίμη. Σε λίγες μέρες το ακούει και το χορεύει όλη η Πάτρα. Στη Ελλάδα έγινε γνωστό από την εκτέλεση… της Γλυκερίας. Στου Τζίμη του κουρέα στα Ψηλαλώνια μοναδικά ακούσματα και στο διάλλειμα παράσταση καραγκιόζη.

Στης χήρας της κυρά Γιωργίας το ταβερνάκι, ένα κιθαρίνι ή ένα τζουραδάκι γίνονταν ορχήστρα. Ο Αλέξης ο Σκούρος έβγαινε κλεφτά και τόστριβε. Τόχε κρυμμένο στο φράχτη… Παίζαμε ένα βράδυ, μπήκε ο μάγκας ο καφετζής πούχε το μαγαζί του πλάι στον Παντοκράτορα, ακούει την πενιά και σαλτάρει πάνω σε ένα τραπέζι και το χορεύει. Φεύγουν οι δυό παράταιροι που καθόντουσαν εκεί. Μετά μάθαμε πως ήταν ασφαλίτες. Ο Μπάμπης παίζει «Τούτοι οι μπάτσοι πούρθαν τώρα»!

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ μας πήρε από την χήρα ο Πατσάς, μας πήγε πιο πάνω απέναντι από το κάστρο, ξυπνήσαμε τον φίλο του το Γιώργη και την κυρά του και παίξαμε καθισμένοι γύρω από το τραπέζι της φτωχικής κουζίνας. Είχε καρκίνο και λίγη ακόμα ζωή… «γλυκοβραδιάζει κι'ο ντουνιάς αμέριμνος γλεντάει την ώρα που ο χάροντας την πόρτα μου χτυπάει»…

rebetiki8e

Ο Μπάμπης Γκολές με τον Γιώργο Ζορμπά.

Στο μπερντέ του καραγκιοζοπαίχτη Γιάνναρου, παράσταση με ούζο και μεζέ και μετά η κατηφόρα της οδού Γερμανού. Κάθε δέκα μέτρα και κέρασμα. «Καλώς τα παιδιά. –Γεια σου Μπάμπη, -Γεια σου Γιάνναρε». Στρίβανε μετά. Όχι Αντρέα, στου Σινούρη δεν είναι για σένα… Στα Γύφτικα πίσω από την πλατεία της Ομόνοιας το Κολωνάκι, το Μικρό Παρίσι, σε γύριζε πίσω 50 ακόμη χρόνια. Εκεί σεβόσουνα τους κανόνες και απολάμβανες το απόλυτα πρωτότυπο… Εκεί δεν παίζαμε. Μόνο ακούγαμε το γραμμόφωνο, συζητούσαμε χαμηλόφωνα, απολαμβάναμε το σκηνικό.

Στού Πάνου από το Λατζόι το ταβερνάκι πέρασε ένα βράδυ ο Μπάμπης και το «επιβεβαίωσε» για μια φορά ακόμη. Έκατσε για λίγο, δεν παράγγειλε γιατί δεν πεινούσε, τάφαγε σχοδόν όλα και προφανώς δεν πλήρωσε. Φύγαμε ένα ανοιξιάτικο βράδυ από της χήρας. Πήραμε κρασιά, καθήσαμε στην ψαρόσκαλα και συνεχίσαμε τις πενιές. Ο Πανέας απέναντι στον λιμενοβραχίονα ψάρευε και μας άκουγε. Φώναξε την παραγγελιά του: «Ώπα μάγκα».

Πρώτη εμφάνιση του Μπάμπη στην Αθήνα στο Λυκαβητό. Πίνουμε μπύρες στην καντίνα, ο Κοντογιάννης τελειώνει το πρόγραμμά του, ο Μπάμπης αναγγέλεται. Τον κοιτάω. Ένα κουμπί από το τσιτωμένο πουκάμισο λείπει, ένας λεκές φιγουράρει, φοράει τα παντός καιρού πέδιλα με κάλτσες, φτύνει στις χούφτες και σενιάρει τα μαλλιά του. Αυτός είναι ο Μπάμπης, που ζήσαμε εμείς, πριν τον γνωρίσει το πανελλήνιο... Τούτες οι σκέψεις ξεχείλισαν από την ψυχή, μόλις άκουσα ότι πέρασε στην αιωνιότητα!

* Ο Ανδρέας Γκιζιώτης είναι καθηγητής Μαθηματικών, Δημοτικός Σύμβουλος Αγίας Παρασκευής Αττικής και ερασιτέχνης «μύστης» του μπαγλαμά.

 


 


 

Διαβάστε περισσότερα θέματα από το αρχείο...