Μην ξεχάσεις φεύγοντας ν' αφήσεις την γνώμη σου για την ιστοσελίδα και για ό,τι άλλο σoυ βασανίζει το μυαλό!





art60aΜε τον Άρη Κούκο, όπως και με όλους τους μαθητές του Στάθη, του Κάρλου και Νίκου Μιλάνου, της «Σκάλας» (του Μιλάνου) του θρυλικού Βολιώτικου ταβερνείου, όπου μυηθήκαμε εξ απαλών ονύχων στην λαϊκή μουσική, εκ των προτέρων δηλώνω «προκατειλημμένος», όχι... αντικειμενικός. Παστρικές εξηγήσεις! Για μας ήταν ο ναός της τέχνης! Χαίρομαι αφάνταστα και πολλαπλά, όταν κάποια από αυτά τα παιδιά αναδεικνύονται μεγάλοι σολίστες κάνοντας συγχρόνως τα ρωμαλέα τους συνθετικά βήματα. Πρόσφατα ο Άρης Κούκος κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο με όμορφα λαϊκά τραγούδια. Ούτε αυτό είναι αυτονόητο! Όσο κι αν σήμερα βγαίνουν καλές δουλειές, που διαψεύδουν έμπρακτα την κακομοιριά και μοδάτη μιζέρια: «Πάει πέθανε το λαϊκό τραγούδι», το πιο σημαντικό είναι ότι κάποιοι δίσκοι είναι ξεχωριστοί, πατάνε σε παλιά μεράκια και με το ταλέντο του δημιουργού δίνουν νέα σύγχρονη δύναμη στην λαϊκή μουσική. Όπως, καλή ώρα, η ωραία δουλειά, που παρουσιάζουμε σήμερα, που αξίζει να την αποκτήσει και να την απολαύσει κάθε λάτρης της λαϊκής μούσας.

Τα στοιχεία του δίσκου: «Με την καρδιά στην θάλασσα». Άρης Κούκος, Μάτα Αδαμογιάννη. Τραγουδούν: Ιουλία Καραπατάκη, Μπάμπης Βελισσάριος, Σοφία Παπάζογλου, Μανώλης Πάππος, Κώστας Τριανταφυλλίδης. Παίζουν οι μουσικοί: Γιώργος Παπαχριστούδης (πιάνο), Δημήτρης Παπαγγελίδης (κιθάρες), Ανδρέας Παπάς (κρουστά), Νίκος Κασσαβέτης (τύμπανα), Αναστάσης Μισυρλής (τσέλο), Θεόδωρος Κουέλης (κόντρα μπάσο), Ηρακλής Βαβάτσικας (ακορντεόν), ο Άρης παίζει μπουζούκι, μπαγλαμά, μαντολίνο και κιθάρα και στις δεύτερες φωνές: Σοφία Παπάζογλου και Κοσμάς Κοκόλης. Οι εκπληκτικοί πίνακες ζωγραφικής, που κοσμούν τον δίσκο είναι του Nicola Delarte. Έχει κυκλοφορήσει και έκδοση περιορισμένη (λεύκωμα) μόνο με τους πίνακες.

Ολίγα βιογραφικά: Ο Άρης Κούκος γεννήθηκε στον Βόλο και ο πατέρας του έδειξε τα πρώτα τραγούδια στο μπουζούκι. Δεκατριών ετών φοίτησε 2-3 χρόνια στην σχολή του Στάθη Μιλάνου, ήταν φίλος του πατέρα του από το θρυλικό ταβερνάκι «Σκάλα» (του Μιλάνου)! Ο Στάθης συνήθιζε να παίρνει στο πάλκο τους καλύτερους από τους μαθητές τους. Ο Άρης, 14 χρονών παίζει με τον δάσκαλο στο μαγαζί του «Κόκκινου» στην Ν. Αγχίαλο. Έπαιζε ως τα 18 συχνά και στην «Σκάλα». Μετά το λύκειο ήρθε στην Αθήνα, τελείωσε την Θεολογική Σχολή και μετά τον στρατό παίζει επαγγελματικά σε μαγαζιά. Πρώτες του καλές δουλειές με Θαλασσινό, Ανδρεάτο, Κότσιρα, Μακεδόνα και άλλους. Την περίοδο 2003 - 2006 μετέχει στην ορχήστρα «Μ. Θεοδωράκης», συνεργάζεται με Νταλάρα, Κραουνάκη, Πάριο, Μητροπάνο. Πρώτο δισκογραφημένο τραγούδι «Χελιδόνι» σε στίχος Τζουανόπουλου (2007). Καλύτερα, όμως, να δώσουμε τον λόγο στον ίδιο τον Άρη Κούκο:

art60b- Θα ξεκινήσω από κοινά μας «μεράκια». Βόλος και Στάθης Μιλάνος. Τί λένe στην μουσική σου προσωπικότητα και στο έργο σου;

«Ο Βόλος. Η πόλη που μεγάλωσα. Όλες οι αναμνήσεις μου γυρίζουν εκεί. Παιδικά κι εφηβικά χρόνια, τα ανέμελα χρόνια δηλαδή, αλλά και τα χρόνια, που σαν μουσικός είχα τα πρώτα ακούσματα κι άρχισα να ψάχνω καθετί, που άκουγα. Τα πρώτα συγκροτήματα στο σχολείο και σε παρέες, οι "Μουσικοί Ορίζοντες" ένα πολύ ποιοτικό μουσικό σχήμα, που είχαμε τότε και φυσικά το μεγάλο σχολείο του Μιλάνου. Από κει έμαθα τα περισσότερα. Ο Στάθης, ένας απλός και λαϊκός άνθρωπος, που στη σχολή του δεν μας μάθαινε απλά μουσική. Μας διαμόρφωνε και σαν χαρακτήρες. Κατάφερνε να μαγνητίζει τους γύρω του όχι μόνο με το παίξιμό του αλλά και με την προσωπικότητά του. Κι απ' τον Στάθη, στον Κάρολο και τον Νίκο, τα αδέρφια του που είχαν την ταβέρνα "Σκάλα", το άλλο μεγάλο σχολείο. Απ' αυτούς τους τρεις μάθαμε τη λαϊκή μουσική κι εγώ και πολλοί άλλοι. Και σιγά σιγά άρχισαν και οι πρώτες δουλειές σε μαγαζιά του Βόλου πριν έρθω στην Αθήνα».

- Εκτελεστής ή συνθέτης;

«Μουσικός. Το ότι έχω γράψει δέκα, είκοσι, τριάντα τραγούδια ή μελωδίες δεν με κάνει να αισθάνομαι και συνθέτης. Να παίζω μουσική είναι αυτό, που μ' αρέσει. Κι η σχέση με το όργανο».

- Παίζοντας στην ορχήστρα, έστω πρώτο ρόλο μπορείς συνοδεύοντας γνωστούς τραγουδιστές να διαμορφώνεις και δικό σου συνθετικό ύφος ή νοιώθεις επί το πλείστον συμπληρωματικός

«Νομίζω ότι δεν έχει σχέση το ένα με το άλλο. Το να παίζεις σε μια ορχήστρα δεν μοιάζει σε κάτι με το να δημιουργείς ένα τραγούδι. Στην πρώτη περίπτωση έχεις το ρόλο του εκτελεστή - μουσικού, ενώ στη δεύτερη καλείσαι να φτιάξεις κάτι καινούργιο. Τώρα αν οι μοισικοί είναι ή νοιώθουν πολλές φορές συμπληρωματικοί σε μια ορχήστρα, ναι, συμβαίνει κι αυτό σε πολλές περιπτώσεις. Σε μεγάλα μαγαζιά, εκπομπές ή θεάματα όπου γενικότερα κυριαρχεί το θέαμα κι όχι το ακρόαμα είναι γεγονός ότι συχνά ο ρόλος του μουσικού παραγκωνίζεται».

art60c- Έχω την αίσθηση ότι μεγάλοι σολίστες δυσκολεύονται ή αποφεύγουν να γράφουν τότε και σήμερα τραγούδια. Κάνω λάθος;

«Δεν ξέρω πώς το εννοείς. Παλιότερα μεγάλοι σολίστες του μπουζουκιού, ο Χιώτης, ο Ζαμπέτας, ο Τσιτσάνης, ο Τατασόπουλος γράφαν δικά τους τραγούδια. Κάποιοι άλλοι, ο Σταματίου ή ο Κώστας Παπαδόπουλος δεν είχαν συνθετικό έργο παρόλο που ήταν μεγάλοι σολίστες. Ίσως να μην τους έβγαινε, να μην το προσπάθησαν. Οι τελευταίοι σολίστες - συνθέτες μάλλον ήταν ο Νικολόπουλος κι ο Πολυκανδριώτης. Τώρα η εποχή είναι άλλη, πολύ διαφορετική. Δεν νομίζω ότι ευνοεί και πολύ ούτε τους σολίστες (μπουζουξήδες) ούτε τους συνθέτες. μιλώντας φυσικά για αυτό που εσύ κι εγώ εννοούμε λαϊκούς συνθέτες και καλό λαϊκό τραγούδι».

- Πολλοί σολίστες επιλέγουν κατά τεκμήριο να συνοδεύουν διάσημους τραγουδιστές, να συμμετέχουν σε εμπορικά προγράμματα, που δίνουν καλό μεροκάματο. Εσύ;

«Ναι, κι εγώ το κάνω. Για βιοποριστικούς λόγους σαφώς. Δεν ξέρω αν είναι μεμπτό ή όχι αυτό. Ή καλύτερα μάλλον εξαρτάται απ τον τρόπο που το κάνεις. Εγώ θεωρώ ότι δεν έχω αλλιώσει τον ήχο μου και τον τρόπο, που παίζω συμμετέχοντας σε ένα τέτοιο πρόγραμμα. Και ξέρω πως αυτό ισχύει και για άλλους πολλούς μουσικούς. Ξέρω κι άλλους βέβαια που "χάλασε" το παίξιμό τους από αυτό. Η εποχή είναι δύσκολη και το επάγγελμα του μουσικού δυσκόλεψε κι αυτό. Την εποχή του ’50 και του ’60 αντίστοιχα σχεδόν όλοι οι μπουζουξήδες αναζήτησαν μεροκάματο στην Αμερική».

- Συμφωνώ όπως το θέτεις. Το ζήτημα είναι σήμερα βγάζουν μεροκάματο οι μουσικοί, τόσο οι μεγάλοι παίκτες όσο και τα... απλά μέλη της ορχήστρας;

«Δεν υπάρχουν απλά μέλη και μεγάλοι παίχτες κατ' εμέ. Όλοι είναι ισάξιοι σε μια ορχήστρα, είτε δύο ή τριών είτε δέκα ατόμων. Ο καθένας έχει το ρόλο του. Όπως είπα και πιο πάνω το επάγγελμα περνάει κρίση, μέσα στη γενικότερη κρίση, που υπάρχει και στις αλλαγές, που συμβαίνουν στη δισκογραφία, στον τρόπο διασκέδασης, στον τρόπο, που η τεχνολογία και η χρήση υπολογιστών και το ίντερνετ έχει αλλάξει τα δεδομένα. Μεροκάματα και ημέρες εργασίας έχουν συρρικνωθεί. Δε νομίζω πως μπορεί κάποιος να ζήσει αποκλειστικά απ' αυτό σαν επάγγελμα».

- Παίζεις και δικά σου τραγούδια και στο πάλκο με γνωστούς τραγουδιστές ή περιμένεις τις συναυλίες σου να τα παρουσιάσεις;

«Ε, αν είχα κάνει κάποια φοβερή, πανελλαδική επιτυχία, ίσως και να έπαιζα. Όχι, δικά μου τραγούδια παίζονται μόνο σε δικές μου εμφανίσεις».

art60d- Αφού το ’φερε η κουβέντα γιατί οι νέοι συνθέτες και τραγουδιστές αποφεύγουν να λένε στο πάλκο δικά τους τραγούδια; Βολεύονται επειδή ο κόσμος ζητά τα παλιά σουξέ;

«Ναι αυτό είναι απόλυτα κατανοητό. Αν ένα τραγούδι δεν γίνει γνωστό, θα το παίξεις και δεν θα "περάσει". Η σειρά έχει αλλάξει. Δεν συμβαίνει όπως παλιά, που τα τραγούδια παίζονταν κατευθείαν στο πάλκο και σιγά - σιγά τα μάθαινε και το κοινό. Τώρα αν δεν παιχτούν σε ραδιόφωνο, τηλεόραση ή στο ίντερνετ δεν φτάνουν εύκολα στον κόσμο. Υπάρχουν και πολύ μικρές εξαιρέσεις βέβαια. Οι νέοι τραγουδιστές πάντως λένε τραγούδια δικά τους στις εμφανίσεις τους».

- Μαθητεία. Διδάσκεις μπουζούκι; Υπάρχουν σήμερα ταλέντα; Οι νέοι μαθαίνουν μπουζούκι επειδή γουστάρουν ή μήπως βγουν στην τηλεόραση και τα οικονομήσουν;

« Ναι διδάσκω. Το ’χω από μικρός αυτό, γιατί ο δάσκαλός μου ο Στάθης ο Μιλάνος, όταν μας έδειχνε ένα τραγούδι, μας έβαζε μετά να δείχνουμε ο ένας στον άλλον. Κι αυτό μας έκανε πολύ καλό. Κι έτσι το αγάπησα. Σίγουρα υπάρχουν και περιπτώσεις, που κάποιοι ξεκινούν μαγεμένοι απ' τα φώτα της τηλεόρασης ή ενός μεγάλου μαγαζιού. Νομίζω όμως οι περισσότεροι ξεκινούν γιατί τους αρέσει το μπουζούκι και η μουσική γενικότερα. Παρακολουθώντας την εξέλιξη του μπουζουκιού από το ’80 και μετά, που εγώ θυμάμαι, πάντως, βλέπουμε πως παρότι η πορεία του λαϊκού τραγουδιού είναι φθίνουσα και το τραγούδι, που προβάλεται είναι χωρίς μπουζούκι, πολύ περισσότεροι ασχολούνται μ' αυτό. Πολλά περισσότερα παιδιά πλέον μαθαίνουν μπουζούκι. Οι οργανοποιοί για παράδειγμα, είναι κι αυτοί τριπλάσιοι σε σχέση με προηγούμενα χρόνια. Κι αυτό γιατί υπάρχει ζήτηση από νέα παιδιά, που μαθαίνουν. Μεγάλο ρόλο σ' αυτό έπαιξαν τα μουσικά σχολεία, το Πανεπιστήμιο της Άρτας και οι διάφορες σχολές. Εκτός απ' αυτό φαίνεται και η δύναμη, που έχει το μπουζούκι κι ο ήχος του, που συνεχίζει να κερδίζει τον κόσμο».

art60e- Δίσκος «Με την καρδιά στη θάλασσα». Πώς προέκυψε και γιατί;

«Προέκυψε χάρη στην επιμονή της Μάτας Αδαμογιάννη, που έγραψε τους στίχους σ' αυτό το cd. Και κάποιες μελωδίες. Η Μάτα είναι ανήσυχο πνεύμα και αφού με πλησίασε και γνωριστήκαμε, μου είπε για τα τραγούδια, που γράφει (στίχους και μελωδίες). Γράψαμε μερικά και με έπεισε να τα κυκλοφορήσουμε. Αφού είχαμε υλικό στα χέρια μας, μετά από ένα χρόνο περίπου ήρθαμε σε επαφή με τον Μωυσή Ασέρ που έχει τη δισκογραφική "Καθρέφτης ήχων αληθινών" με σκοπό την έκδοση. Η φίλη, Σοφία Παπάζογλου ήταν η πρώτη πρόθυμη και είπε ένα τραγούδι. Από ένα είπαν οι επίσης φίλοι Μπάμπης Βελισσάριος, Κώστας Τριανταφυλλίδης και Μανώλης Πάππος. Όλοι αυτοί είναι φίλοι κι έχουμε συνυπάρξει σε πολλές δουλειές, συναυλίες, μαγαζιά κλπ. Η μόνη που δεν γνωρίζαμε ήταν η Ιουλία Καραπατάκη, που είπε τα άλλα πέντε τραγούδια του cd. Θέλαμε μια νέα φωνή, μια νέα κοπέλα να είναι βασική τραγουδίστρια του δίσκου. Την είχαμε ακούσει σε κάποιες εμφανίσεις της και σε κάποια βίντεο και μας είχε κάνει εντύπωση. Η Ιουλία ήταν θετική, όταν άκουσε τα τραγούδια και αμέσως δέχτηκε να τα πει. Τη δουλειά συμπληρώνει ένα ορχηστρικό με τίτλο "Βόλτα στο φάρο"».

- Με ποια κριτήρια διαλέγεις τους στίχους, που μελοποιείς;

«Καταρχήν απλά να μου αρέσουν. Από κει και πέρα να είναι προς μελολποίηση. Εννοώ να ταιριάζει το μέτρο τους κλπ. Πλαίσια ιδιέταιρα δεν βάζω, αλλά θα με τραβήξουν σίγουρα στίχοι, που ξεφεύγουν από το πολυτραγουδισμένο θέμα του έρωτα ή θα το περιγράφουν με έξυπνο ή προτότυπο τρόπο».

- Πρωτεύον είναι ο στίχος ή η μουσική; Συνθέτεις πάνω σε στίχους ή το αντίθετο;

«Εμένα σαν μουσικό, πάντα η μουσική είναι αυτή, που θα τραβήξει πρώτα την προσοχή μου. Στο στίχο θα πάει η δεύτερη ματιά μου. Αλλά και τα δύο ισόποσα χρειάζονται για ένα καλό τραγούδι. Μια καλή ερμηνεία επίσης, μπορεί καμιά φορά να αναδείξει ένα μέτριο στίχο ή μέτρια μελωδία. Συνήθως γράφω πάνω στο στίχο, αλλά συχνά έχει γίνει το αντίθετο».

art60f- Άλλο επίμαχο θέμα, τραγουδιστές: Λένε τραγούδια σε ένα δίσκο και μετά ψάξε να τους βρεις για την παρουσίαση του δίσκου, για τις συναυλίες, για συνεργασία...

«Κοίτα, όταν έχεις μια καινούργια δουλειά, σαφώς χαρά και μέλημά σου θα είναι να την παρουσιάζεις, να την επικοινωνείς στο κοινό. Να λες τα νέα σου τραγούδια. Δεν βλέπω τον λόγο να μην το κάνεις. Όταν όμως μιλάμε για συμμετοχές είναι πιο δύσκολο. Μπορεί σαν τραγουδιστής να έχεις συμμετοχές σε 4 - 5 cd στην ίδια περίοδο. Εκεί πολλές φορές τα τραγούδια αναπόφευκτα χάνονται. Ίσως να μην δένουν σε ένα πρόγραμμα κλπ. Το να έχεις γνωστά ονόματα ως συμμετέχοντες σε ένα δίσκο λοιπόν είναι δίκοπο μαχαίρι. Απ΄ την μιά αυτός που θα πιάσει το cd στα χέρια του θα πει "α, για να ακούσω το τραγούδι που λέει ο Τάδε" (που είναι γνωστός και τον ξέρει). Ο Τάδε όμως θα το ξαναπεί ποτέ ζωντανά το τραγούδι»;

- Πολύ ωραία έκδοση. Έτσι πλέον πρέπει να βγαίνουν οι δίσκοι, αλλά κοστίζουν. Γιατί χρηματοδοτούμε τα έργα μας; - το ερώτημα, που με βασανίζει 30 χρόνια...

«Είναι η πρώτη μου ολοκληρωμένη δουλειά και ήθελα να την προσέξω όσο καλύτερα μπορούσα. Νομίζω μεγάλο μέρος του αποτελέσματος, εκτός του στίχου, της μουσικής και των τραγουδιστών, έπαιξε κι ο ήχος του κάθε μουσικού, που συμμετέχει στο cd καθώς και η συμβολή του ηχολήπτη. Τους ευχαριστώ γι' αυτό ξεχωριστά. Επίσης το εικαστικό μέρος της έκδοσης έδεσε νομίζω με τα τραγούδια και υπέυθυνοι γι' αυτό είναι ο δημιουργός των σχεδίων Nicola Delarte κι ο Μωυσής Ασέρ για την γενικότερη επιμέλεια. Η χρηματοδότηση των έργων μας, είναι πράγμα αναπόφευκτο στη μουσική βιομηχανία. Απ' την στιγμή που ως τραγουδιστής, συνθέτης, καλλιτέχνης γενικότερα δεν φέρνεις κέρδος στις όποιες εταιρείες γιατί να σε χρηματοδοτήσουν; Αφού οι δίσκοι δεν πουλάνε γιατί να εκδοθούν; Αφού όλοι ακούν μουσική απ' το ίντερνετ κι από ψηφιακά μέσα προς τι η έκδοση του cd; Πολλά αλλάζουν στο μουσικό σκηνικό εδώ και χρόνια και θα αλλάξουν κι άλλα. Εμείς απλά κάνουμε το μεράκι μας».

- Τα σχέδια σου από δω και πέρα.

«Να συνεχίσω να παίζω και να μαθαίνω μουσική. Έχω κάποια τραγούδια που περιμένουν, καθώς και κάποια ορχηστρικά. Θα δούμε».