Μην ξεχάσεις φεύγοντας ν' αφήσεις την γνώμη σου για την ιστοσελίδα και για ό,τι άλλο σoυ βασανίζει το μυαλό!





ΑΡΗΣ ΚΟΥΚΟΣ: «Με την καρδιά στη θάλασσα»

art60aΜε τον Άρη Κούκο, όπως και με όλους τους μαθητές του Στάθη, του Κάρλου και Νίκου Μιλάνου, της «Σκάλας» (του Μιλάνου) του θρυλικού Βολιώτικου ταβερνείου, όπου μυηθήκαμε εξ απαλών ονύχων στην λαϊκή μουσική, εκ των προτέρων δηλώνω «προκατειλημμένος», όχι... αντικειμενικός. Παστρικές εξηγήσεις! Για μας ήταν ο ναός της τέχνης! Χαίρομαι αφάνταστα και πολλαπλά, όταν κάποια από αυτά τα παιδιά αναδεικνύονται μεγάλοι σολίστες κάνοντας συγχρόνως τα ρωμαλέα τους συνθετικά βήματα. Πρόσφατα ο Άρης Κούκος κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο με όμορφα λαϊκά τραγούδια. Ούτε αυτό είναι αυτονόητο! Όσο κι αν σήμερα βγαίνουν καλές δουλειές, που διαψεύδουν έμπρακτα την κακομοιριά και μοδάτη μιζέρια: «Πάει πέθανε το λαϊκό τραγούδι», το πιο σημαντικό είναι ότι κάποιοι δίσκοι είναι ξεχωριστοί, πατάνε σε παλιά μεράκια και με το ταλέντο του δημιουργού δίνουν νέα σύγχρονη δύναμη στην λαϊκή μουσική. Όπως, καλή ώρα, η ωραία δουλειά, που παρουσιάζουμε σήμερα, που αξίζει να την αποκτήσει και να την απολαύσει κάθε λάτρης της λαϊκής μούσας.

Τα στοιχεία του δίσκου: «Με την καρδιά στην θάλασσα». Άρης Κούκος, Μάτα Αδαμογιάννη. Τραγουδούν: Ιουλία Καραπατάκη, Μπάμπης Βελισσάριος, Σοφία Παπάζογλου, Μανώλης Πάππος, Κώστας Τριανταφυλλίδης. Παίζουν οι μουσικοί: Γιώργος Παπαχριστούδης (πιάνο), Δημήτρης Παπαγγελίδης (κιθάρες), Ανδρέας Παπάς (κρουστά), Νίκος Κασσαβέτης (τύμπανα), Αναστάσης Μισυρλής (τσέλο), Θεόδωρος Κουέλης (κόντρα μπάσο), Ηρακλής Βαβάτσικας (ακορντεόν), ο Άρης παίζει μπουζούκι, μπαγλαμά, μαντολίνο και κιθάρα και στις δεύτερες φωνές: Σοφία Παπάζογλου και Κοσμάς Κοκόλης. Οι εκπληκτικοί πίνακες ζωγραφικής, που κοσμούν τον δίσκο είναι του Nicola Delarte. Έχει κυκλοφορήσει και έκδοση περιορισμένη (λεύκωμα) μόνο με τους πίνακες.

Ολίγα βιογραφικά: Ο Άρης Κούκος γεννήθηκε στον Βόλο και ο πατέρας του έδειξε τα πρώτα τραγούδια στο μπουζούκι. Δεκατριών ετών φοίτησε 2-3 χρόνια στην σχολή του Στάθη Μιλάνου, ήταν φίλος του πατέρα του από το θρυλικό ταβερνάκι «Σκάλα» (του Μιλάνου)! Ο Στάθης συνήθιζε να παίρνει στο πάλκο τους καλύτερους από τους μαθητές τους. Ο Άρης, 14 χρονών παίζει με τον δάσκαλο στο μαγαζί του «Κόκκινου» στην Ν. Αγχίαλο. Έπαιζε ως τα 18 συχνά και στην «Σκάλα». Μετά το λύκειο ήρθε στην Αθήνα, τελείωσε την Θεολογική Σχολή και μετά τον στρατό παίζει επαγγελματικά σε μαγαζιά. Πρώτες του καλές δουλειές με Θαλασσινό, Ανδρεάτο, Κότσιρα, Μακεδόνα και άλλους. Την περίοδο 2003 - 2006 μετέχει στην ορχήστρα «Μ. Θεοδωράκης», συνεργάζεται με Νταλάρα, Κραουνάκη, Πάριο, Μητροπάνο. Πρώτο δισκογραφημένο τραγούδι «Χελιδόνι» σε στίχος Τζουανόπουλου (2007). Καλύτερα, όμως, να δώσουμε τον λόγο στον ίδιο τον Άρη Κούκο:

art60b- Θα ξεκινήσω από κοινά μας «μεράκια». Βόλος και Στάθης Μιλάνος. Τί λένe στην μουσική σου προσωπικότητα και στο έργο σου;

«Ο Βόλος. Η πόλη που μεγάλωσα. Όλες οι αναμνήσεις μου γυρίζουν εκεί. Παιδικά κι εφηβικά χρόνια, τα ανέμελα χρόνια δηλαδή, αλλά και τα χρόνια, που σαν μουσικός είχα τα πρώτα ακούσματα κι άρχισα να ψάχνω καθετί, που άκουγα. Τα πρώτα συγκροτήματα στο σχολείο και σε παρέες, οι "Μουσικοί Ορίζοντες" ένα πολύ ποιοτικό μουσικό σχήμα, που είχαμε τότε και φυσικά το μεγάλο σχολείο του Μιλάνου. Από κει έμαθα τα περισσότερα. Ο Στάθης, ένας απλός και λαϊκός άνθρωπος, που στη σχολή του δεν μας μάθαινε απλά μουσική. Μας διαμόρφωνε και σαν χαρακτήρες. Κατάφερνε να μαγνητίζει τους γύρω του όχι μόνο με το παίξιμό του αλλά και με την προσωπικότητά του. Κι απ' τον Στάθη, στον Κάρολο και τον Νίκο, τα αδέρφια του που είχαν την ταβέρνα "Σκάλα", το άλλο μεγάλο σχολείο. Απ' αυτούς τους τρεις μάθαμε τη λαϊκή μουσική κι εγώ και πολλοί άλλοι. Και σιγά σιγά άρχισαν και οι πρώτες δουλειές σε μαγαζιά του Βόλου πριν έρθω στην Αθήνα».

- Εκτελεστής ή συνθέτης;

«Μουσικός. Το ότι έχω γράψει δέκα, είκοσι, τριάντα τραγούδια ή μελωδίες δεν με κάνει να αισθάνομαι και συνθέτης. Να παίζω μουσική είναι αυτό, που μ' αρέσει. Κι η σχέση με το όργανο».

- Παίζοντας στην ορχήστρα, έστω πρώτο ρόλο μπορείς συνοδεύοντας γνωστούς τραγουδιστές να διαμορφώνεις και δικό σου συνθετικό ύφος ή νοιώθεις επί το πλείστον συμπληρωματικός

«Νομίζω ότι δεν έχει σχέση το ένα με το άλλο. Το να παίζεις σε μια ορχήστρα δεν μοιάζει σε κάτι με το να δημιουργείς ένα τραγούδι. Στην πρώτη περίπτωση έχεις το ρόλο του εκτελεστή - μουσικού, ενώ στη δεύτερη καλείσαι να φτιάξεις κάτι καινούργιο. Τώρα αν οι μοισικοί είναι ή νοιώθουν πολλές φορές συμπληρωματικοί σε μια ορχήστρα, ναι, συμβαίνει κι αυτό σε πολλές περιπτώσεις. Σε μεγάλα μαγαζιά, εκπομπές ή θεάματα όπου γενικότερα κυριαρχεί το θέαμα κι όχι το ακρόαμα είναι γεγονός ότι συχνά ο ρόλος του μουσικού παραγκωνίζεται».

art60c- Έχω την αίσθηση ότι μεγάλοι σολίστες δυσκολεύονται ή αποφεύγουν να γράφουν τότε και σήμερα τραγούδια. Κάνω λάθος;

«Δεν ξέρω πώς το εννοείς. Παλιότερα μεγάλοι σολίστες του μπουζουκιού, ο Χιώτης, ο Ζαμπέτας, ο Τσιτσάνης, ο Τατασόπουλος γράφαν δικά τους τραγούδια. Κάποιοι άλλοι, ο Σταματίου ή ο Κώστας Παπαδόπουλος δεν είχαν συνθετικό έργο παρόλο που ήταν μεγάλοι σολίστες. Ίσως να μην τους έβγαινε, να μην το προσπάθησαν. Οι τελευταίοι σολίστες - συνθέτες μάλλον ήταν ο Νικολόπουλος κι ο Πολυκανδριώτης. Τώρα η εποχή είναι άλλη, πολύ διαφορετική. Δεν νομίζω ότι ευνοεί και πολύ ούτε τους σολίστες (μπουζουξήδες) ούτε τους συνθέτες. μιλώντας φυσικά για αυτό που εσύ κι εγώ εννοούμε λαϊκούς συνθέτες και καλό λαϊκό τραγούδι».

- Πολλοί σολίστες επιλέγουν κατά τεκμήριο να συνοδεύουν διάσημους τραγουδιστές, να συμμετέχουν σε εμπορικά προγράμματα, που δίνουν καλό μεροκάματο. Εσύ;

«Ναι, κι εγώ το κάνω. Για βιοποριστικούς λόγους σαφώς. Δεν ξέρω αν είναι μεμπτό ή όχι αυτό. Ή καλύτερα μάλλον εξαρτάται απ τον τρόπο που το κάνεις. Εγώ θεωρώ ότι δεν έχω αλλιώσει τον ήχο μου και τον τρόπο, που παίζω συμμετέχοντας σε ένα τέτοιο πρόγραμμα. Και ξέρω πως αυτό ισχύει και για άλλους πολλούς μουσικούς. Ξέρω κι άλλους βέβαια που "χάλασε" το παίξιμό τους από αυτό. Η εποχή είναι δύσκολη και το επάγγελμα του μουσικού δυσκόλεψε κι αυτό. Την εποχή του ’50 και του ’60 αντίστοιχα σχεδόν όλοι οι μπουζουξήδες αναζήτησαν μεροκάματο στην Αμερική».

- Συμφωνώ όπως το θέτεις. Το ζήτημα είναι σήμερα βγάζουν μεροκάματο οι μουσικοί, τόσο οι μεγάλοι παίκτες όσο και τα... απλά μέλη της ορχήστρας;

«Δεν υπάρχουν απλά μέλη και μεγάλοι παίχτες κατ' εμέ. Όλοι είναι ισάξιοι σε μια ορχήστρα, είτε δύο ή τριών είτε δέκα ατόμων. Ο καθένας έχει το ρόλο του. Όπως είπα και πιο πάνω το επάγγελμα περνάει κρίση, μέσα στη γενικότερη κρίση, που υπάρχει και στις αλλαγές, που συμβαίνουν στη δισκογραφία, στον τρόπο διασκέδασης, στον τρόπο, που η τεχνολογία και η χρήση υπολογιστών και το ίντερνετ έχει αλλάξει τα δεδομένα. Μεροκάματα και ημέρες εργασίας έχουν συρρικνωθεί. Δε νομίζω πως μπορεί κάποιος να ζήσει αποκλειστικά απ' αυτό σαν επάγγελμα».

- Παίζεις και δικά σου τραγούδια και στο πάλκο με γνωστούς τραγουδιστές ή περιμένεις τις συναυλίες σου να τα παρουσιάσεις;

«Ε, αν είχα κάνει κάποια φοβερή, πανελλαδική επιτυχία, ίσως και να έπαιζα. Όχι, δικά μου τραγούδια παίζονται μόνο σε δικές μου εμφανίσεις».

art60d- Αφού το ’φερε η κουβέντα γιατί οι νέοι συνθέτες και τραγουδιστές αποφεύγουν να λένε στο πάλκο δικά τους τραγούδια; Βολεύονται επειδή ο κόσμος ζητά τα παλιά σουξέ;

«Ναι αυτό είναι απόλυτα κατανοητό. Αν ένα τραγούδι δεν γίνει γνωστό, θα το παίξεις και δεν θα "περάσει". Η σειρά έχει αλλάξει. Δεν συμβαίνει όπως παλιά, που τα τραγούδια παίζονταν κατευθείαν στο πάλκο και σιγά - σιγά τα μάθαινε και το κοινό. Τώρα αν δεν παιχτούν σε ραδιόφωνο, τηλεόραση ή στο ίντερνετ δεν φτάνουν εύκολα στον κόσμο. Υπάρχουν και πολύ μικρές εξαιρέσεις βέβαια. Οι νέοι τραγουδιστές πάντως λένε τραγούδια δικά τους στις εμφανίσεις τους».

- Μαθητεία. Διδάσκεις μπουζούκι; Υπάρχουν σήμερα ταλέντα; Οι νέοι μαθαίνουν μπουζούκι επειδή γουστάρουν ή μήπως βγουν στην τηλεόραση και τα οικονομήσουν;

« Ναι διδάσκω. Το ’χω από μικρός αυτό, γιατί ο δάσκαλός μου ο Στάθης ο Μιλάνος, όταν μας έδειχνε ένα τραγούδι, μας έβαζε μετά να δείχνουμε ο ένας στον άλλον. Κι αυτό μας έκανε πολύ καλό. Κι έτσι το αγάπησα. Σίγουρα υπάρχουν και περιπτώσεις, που κάποιοι ξεκινούν μαγεμένοι απ' τα φώτα της τηλεόρασης ή ενός μεγάλου μαγαζιού. Νομίζω όμως οι περισσότεροι ξεκινούν γιατί τους αρέσει το μπουζούκι και η μουσική γενικότερα. Παρακολουθώντας την εξέλιξη του μπουζουκιού από το ’80 και μετά, που εγώ θυμάμαι, πάντως, βλέπουμε πως παρότι η πορεία του λαϊκού τραγουδιού είναι φθίνουσα και το τραγούδι, που προβάλεται είναι χωρίς μπουζούκι, πολύ περισσότεροι ασχολούνται μ' αυτό. Πολλά περισσότερα παιδιά πλέον μαθαίνουν μπουζούκι. Οι οργανοποιοί για παράδειγμα, είναι κι αυτοί τριπλάσιοι σε σχέση με προηγούμενα χρόνια. Κι αυτό γιατί υπάρχει ζήτηση από νέα παιδιά, που μαθαίνουν. Μεγάλο ρόλο σ' αυτό έπαιξαν τα μουσικά σχολεία, το Πανεπιστήμιο της Άρτας και οι διάφορες σχολές. Εκτός απ' αυτό φαίνεται και η δύναμη, που έχει το μπουζούκι κι ο ήχος του, που συνεχίζει να κερδίζει τον κόσμο».

art60e- Δίσκος «Με την καρδιά στη θάλασσα». Πώς προέκυψε και γιατί;

«Προέκυψε χάρη στην επιμονή της Μάτας Αδαμογιάννη, που έγραψε τους στίχους σ' αυτό το cd. Και κάποιες μελωδίες. Η Μάτα είναι ανήσυχο πνεύμα και αφού με πλησίασε και γνωριστήκαμε, μου είπε για τα τραγούδια, που γράφει (στίχους και μελωδίες). Γράψαμε μερικά και με έπεισε να τα κυκλοφορήσουμε. Αφού είχαμε υλικό στα χέρια μας, μετά από ένα χρόνο περίπου ήρθαμε σε επαφή με τον Μωυσή Ασέρ που έχει τη δισκογραφική "Καθρέφτης ήχων αληθινών" με σκοπό την έκδοση. Η φίλη, Σοφία Παπάζογλου ήταν η πρώτη πρόθυμη και είπε ένα τραγούδι. Από ένα είπαν οι επίσης φίλοι Μπάμπης Βελισσάριος, Κώστας Τριανταφυλλίδης και Μανώλης Πάππος. Όλοι αυτοί είναι φίλοι κι έχουμε συνυπάρξει σε πολλές δουλειές, συναυλίες, μαγαζιά κλπ. Η μόνη που δεν γνωρίζαμε ήταν η Ιουλία Καραπατάκη, που είπε τα άλλα πέντε τραγούδια του cd. Θέλαμε μια νέα φωνή, μια νέα κοπέλα να είναι βασική τραγουδίστρια του δίσκου. Την είχαμε ακούσει σε κάποιες εμφανίσεις της και σε κάποια βίντεο και μας είχε κάνει εντύπωση. Η Ιουλία ήταν θετική, όταν άκουσε τα τραγούδια και αμέσως δέχτηκε να τα πει. Τη δουλειά συμπληρώνει ένα ορχηστρικό με τίτλο "Βόλτα στο φάρο"».

- Με ποια κριτήρια διαλέγεις τους στίχους, που μελοποιείς;

«Καταρχήν απλά να μου αρέσουν. Από κει και πέρα να είναι προς μελολποίηση. Εννοώ να ταιριάζει το μέτρο τους κλπ. Πλαίσια ιδιέταιρα δεν βάζω, αλλά θα με τραβήξουν σίγουρα στίχοι, που ξεφεύγουν από το πολυτραγουδισμένο θέμα του έρωτα ή θα το περιγράφουν με έξυπνο ή προτότυπο τρόπο».

- Πρωτεύον είναι ο στίχος ή η μουσική; Συνθέτεις πάνω σε στίχους ή το αντίθετο;

«Εμένα σαν μουσικό, πάντα η μουσική είναι αυτή, που θα τραβήξει πρώτα την προσοχή μου. Στο στίχο θα πάει η δεύτερη ματιά μου. Αλλά και τα δύο ισόποσα χρειάζονται για ένα καλό τραγούδι. Μια καλή ερμηνεία επίσης, μπορεί καμιά φορά να αναδείξει ένα μέτριο στίχο ή μέτρια μελωδία. Συνήθως γράφω πάνω στο στίχο, αλλά συχνά έχει γίνει το αντίθετο».

art60f- Άλλο επίμαχο θέμα, τραγουδιστές: Λένε τραγούδια σε ένα δίσκο και μετά ψάξε να τους βρεις για την παρουσίαση του δίσκου, για τις συναυλίες, για συνεργασία...

«Κοίτα, όταν έχεις μια καινούργια δουλειά, σαφώς χαρά και μέλημά σου θα είναι να την παρουσιάζεις, να την επικοινωνείς στο κοινό. Να λες τα νέα σου τραγούδια. Δεν βλέπω τον λόγο να μην το κάνεις. Όταν όμως μιλάμε για συμμετοχές είναι πιο δύσκολο. Μπορεί σαν τραγουδιστής να έχεις συμμετοχές σε 4 - 5 cd στην ίδια περίοδο. Εκεί πολλές φορές τα τραγούδια αναπόφευκτα χάνονται. Ίσως να μην δένουν σε ένα πρόγραμμα κλπ. Το να έχεις γνωστά ονόματα ως συμμετέχοντες σε ένα δίσκο λοιπόν είναι δίκοπο μαχαίρι. Απ΄ την μιά αυτός που θα πιάσει το cd στα χέρια του θα πει "α, για να ακούσω το τραγούδι που λέει ο Τάδε" (που είναι γνωστός και τον ξέρει). Ο Τάδε όμως θα το ξαναπεί ποτέ ζωντανά το τραγούδι»;

- Πολύ ωραία έκδοση. Έτσι πλέον πρέπει να βγαίνουν οι δίσκοι, αλλά κοστίζουν. Γιατί χρηματοδοτούμε τα έργα μας; - το ερώτημα, που με βασανίζει 30 χρόνια...

«Είναι η πρώτη μου ολοκληρωμένη δουλειά και ήθελα να την προσέξω όσο καλύτερα μπορούσα. Νομίζω μεγάλο μέρος του αποτελέσματος, εκτός του στίχου, της μουσικής και των τραγουδιστών, έπαιξε κι ο ήχος του κάθε μουσικού, που συμμετέχει στο cd καθώς και η συμβολή του ηχολήπτη. Τους ευχαριστώ γι' αυτό ξεχωριστά. Επίσης το εικαστικό μέρος της έκδοσης έδεσε νομίζω με τα τραγούδια και υπέυθυνοι γι' αυτό είναι ο δημιουργός των σχεδίων Nicola Delarte κι ο Μωυσής Ασέρ για την γενικότερη επιμέλεια. Η χρηματοδότηση των έργων μας, είναι πράγμα αναπόφευκτο στη μουσική βιομηχανία. Απ' την στιγμή που ως τραγουδιστής, συνθέτης, καλλιτέχνης γενικότερα δεν φέρνεις κέρδος στις όποιες εταιρείες γιατί να σε χρηματοδοτήσουν; Αφού οι δίσκοι δεν πουλάνε γιατί να εκδοθούν; Αφού όλοι ακούν μουσική απ' το ίντερνετ κι από ψηφιακά μέσα προς τι η έκδοση του cd; Πολλά αλλάζουν στο μουσικό σκηνικό εδώ και χρόνια και θα αλλάξουν κι άλλα. Εμείς απλά κάνουμε το μεράκι μας».

- Τα σχέδια σου από δω και πέρα.

«Να συνεχίσω να παίζω και να μαθαίνω μουσική. Έχω κάποια τραγούδια που περιμένουν, καθώς και κάποια ορχηστρικά. Θα δούμε».


 

10 Ιουλίου 2017


ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΠΑΝΤΑΣ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΣΔΑΚΗΣ: «Της ημέρας τα σκοτάδια»

art59aΟφείλω να ομολογήσω ότι είχα μαύρα μεσάνυχτα, από τα οποία μ’ έβγαλε ο παλιός σύντροφος και συνάδελφος στην φιλολογία και στην δημοσιογραφία Δημήτρης Φύσσας. Με πήρε τηλέφωνο για να ζητήσει πλείονα στοιχεία του δημιουργού ενός δίσκου, που βγάλαμε «εμείς», ο «Μετρονόμος». Τον είχα στο γραφείο μου πάνω από ένα χρόνο, χωρίς να τον ακούσω. Πήραν τα... πράγματα την σειρά τους, ο Δημήτρης τον παρουσίασε στην ραδιοφωνική του εκπομπή κι εγώ «ανακάλυπτα» ένα ακόμα διαμάντι στο σύγχρονο περιδέραιο της μουσικής. Ταυτόχρονα γνώριζα, συνεργαζόμουν με δυο εξαιρετικούς καλλιτέχνες. Τον συνθέτη Δαμιανό Πάντα και τον τραγουδιστή Βασίλη Γισδάκη. Το έργο του Βασίλη το γνώριζα αλλά δεν είχε τύχει ποτέ να συναπαντηθούμε. Έχουν δίκιο όσοι λένε, αν δεν ωριμάσει μια κατάσταση, το κάθε πράμα στον καιρό του, και άλλες παρόμοιας σημασίας γενικότητες.

Χωρίς ίχνος υπερβολής πιστεύω ότι πρόκειται για καταπληκτικό δίσκο, από αυτούς, που λείπουν, κι όταν βγαίνουν κοσμούν την ελληνική μουσική. Τίτλος: «Της ημέρας τα σκοτάδια», κύκλος τραγουδιών του Δαμιανού Πάντα σε στίχους δικούς του, του Αντώνη Παπακωνσταντινίδη και της Βασιλικής Β. (γιατί άνευ επωνύμου;), που ερμηνεύει ο Βασίλης Γισδάκης και συμμετέχει η Ρίτα Αντωνοπούλου. Παίζουν οι μουσικοί: Μίλτος Παπαστάμου (βιολί & βιόλα), Σταύρος Παργινός - Τατιάνα Θεολόγου (τσέλο), Δημήτρης Πάντος (ακουστική κιθάρα), Δημήτρης Παπαλάμπρου (ηλεκτρική κιθάρα), Θοδωρής Σιώρης (κρουστά, τύμπανα), Θανάσης Σοφράς (κοντραμπάσο & ηλεκτρικό μπάσο), Άννα Σαράντη (φωνητικά) και Δαμιανός Πάντας στο πιάνο και στην ενορχήστρωση.

Δεν χρησιμοποίησα τυχαία τον όρο «κύκλος τραγουδιών». Δώδεκα διαλεχτά άσματα, το καθένα με διαφορετικό από τα άλλα περιεχόμενο, που συνθέτουν πολύχρωμη, πολυδιάστατη εικόνα, ψηφιδωτό –το λέει ο συνθέτης. Ή μήπως μουσικός ποταμός, που μαζεύει τα μεράκια και τα φέρνει στην θάλασσα της ψυχής; Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ότι ο Δαμιανός στον πρώτο κιόλας δίσκο, έχει ευρύτατο μουσικό πλούτο δουλεμένο μέσα του, αφομοιωμένο άριστα. Ολοκληρωμένος συνθέτης, «σαν από καιρό έτοιμος» και εκπαιδευμένος. Πολλές οι αφετηρίες του από την προίκα της ελληνικής μουσικής, από τις οποίες απογειώνεται και χωρίς καθυστέρηση ή εύκολα αναμασήματα φθάνει στο δικό του, κατά την γνώμη μου, διακριτό και κατά τεκμήριο πολύ αξιόλογο έργο, σε τραγούδια ιδιαίτερα και ωραία. Άρωμα Μάνου Χατζιδάκι; Εδώ, επιδράσεις κλασικής μουσικής ή και προκλασικά μοτίβα; Εκεί, «πέρασμα» Μαρκόπουλου ή επικός Λεοντής; Αμυδρή αίσθηση Μίκη; Αλλού, τροβαδούροι μετά το 1980;..... ΟΛΑ, όμως, είναι στο χώνεμα, στην σύνθεσή τους, Δαμιανός Πάντας.

Έχει εξήγηση αυτό την θητεία του στην συμφωνική μουσική, στην μεγάλη θεωρητική παιδεία, στην εμπειρία ενορχήστρωσης και διεύθυνσης ορχήστρας (είναι μαέστρος), στο αριστείο του σολίστα πιάνου. Πρωτίστως, με σπάνια για τα εγχώρια δεδομένα υποδομή και πολύπλευρο ταλέντο, δεν περιορίστηκε στο πόντιουμ του διευθυντή της συμφωνικής ορχήστρας, του βιρτουόζου πιανίστα, του ενορχηστρωτή ή του θεωρητικού δάσκαλου. Όλα τα υπηρετεί και συνάμα έχει στραμμένες κεραίες και στο λαϊκό μας τραγούδι –εγώ έτσι θα το λέω, γιατί είναι μια συνέχεια,, όσες συμβατικές ονομασίες κι αν χρησιμοποιούμε. «Της ημέρας τα σκοτάδια» πιστοποιούν τί κερδίζει η σύγχρονη λαϊκή μουσική όταν την θεραπεύουν σπουδαγμένοι με ταλέντο. Την μπολιάζουν με απρόσμενους ρυθμούς κι εικόνες, συγχρόνως μπολιάζονται και αυτοί από την εμπειρία, την απλότητα, το δωρικό μεγαλείο του τραγουδιού. Το αποτέλεσμα; Εξαρτάται από το μεράκι και των μεν και των δε. Κερδισμένη είναι η μουσική.

art59bΣτης «ημέρας τα σκοτάδια» η... συνάντηση είναι άκρως πετυχημένη. Από τους λίγους δίσκους, που δεν «πετάς» τίποτα, ακούς με ενδιαφέρον και αγαλλίαση τα τραγούδια, που είναι, το τονίζω, διαφορετικά μεταξύ τους, λες ο συνθέτης από χρόνια τα φύλαγε, τα μάζευε ένα – ένα για το εν λόγω ψηφιδωτό. Όσο κι αν το σύστημα ξενόδουλης εξουσίας με την πλύση εγκεφάλου έχει κάνει πολλούς να βγάζουν σπυριά με ορισμένους όρους, εγώ δεν παίρνω χαμπάρι! Οι στίχοι των τραγουδιών σε αρμονική σύνθεση με τα άλλα συστατικά στοιχεία απαρτίζουν βαθιά κοινωνικό, ταξικό έργο. Και οι όμορφες ερωτικές εικόνες δεν μένουν στην «σκοτεινή κρεβατοκάμαρα», είναι ανοιχτά τα παράθυρα, μπαίνει η κοινωνία. Έχω μιλήσει για αυτό σε άλλες παρουσιάσεις δίσκων και εκπομπές!

Ξεχωρίζω 4 - 5 κομμάτια του δίσκου, αριστουργήματα: «Ο ανυπότακτος» (θέλει μαγκιά και ταλέντο να τραγουδάς: Δεν χαρίζω λοιπόν/ τον χυμό των ωρών/ στης πατρίδας το ψέμα/ Ανυπότακτος ων/ της γενιάς των Κλεφτών/ προσκυνάω το αίμα! «Ο προφήτης» (ανάμνηση του «Κεμάλ» αλλά με αιρετική κατάληξη «η αγάπη δεν φέρνει λευτεριά»! «Η κραυγή», και η «Μεγάλη νύχτα». Η «Οργή» και το «Παιδικό».... Σταματάω, γιατί κατακερματίζω ενιαίο έργο. Δυο λόγια για τον Βασίλη Γισδάκη: Εξαιρετικός τραγουδιστής, έδεσε απόλυτα και αρμονικά με το έργο και μακάρι να συνεχιστεί η συνεργασία. Ο ίδιος πάντα αναζητά καινούριο, ωραίο έργο. Είναι μια πρόκληση για συνθέτες. Ο Βασίλης έχει εμπειρία, φωνή και αισθητική να μπαίνει βαθιά, ν΄ αναδεικνύει ξεχωριστές δουλειές. Έγραψα ήδη πολλά, με αφορμή τον δίσκο. Δικός σας θέμα να τον απολαύσετε.

Βιογραφικό του Δαμιανού Πάντα. Σκόπιμα λιτό, σύντομο γιατί ο δημιουργός αποκαλύπτεται στην συνέντευξη. Γεννήθηκε στην Αθήνα και από πέντε ετών σπουδάζει μουσική. Παίρνει από το Εθνικό Ωδείο Δίπλωμα Πιάνου με Αριστείο και Πρώτο Βραβείο Εξαιρετικής Επίδοσης, με καθηγήτρια την Μυρτώ Μαυρίκου. Ολοκληρώνει τα ανώτερα θεωρητικά: Πτυχία Αρμονίας, Αντίστιξης, Φούγκας με άριστα και ειδική μνεία να συνεχίσει μαθήματα Σύνθεσης και Ενορχήστρωσης στο Royal College of Music του Λονδίνου. Ο κύκλος σπουδών ολοκληρώνεται με Δίπλωμα Σύνθεσης στις τάξεις των Θεόδωρου Αντωνίου, Μπάμπη Κανά, Νίκου Παναγιωτάκη και Δίπλωμα Διεύθυνσης Ορχήστρας από το London College of Music. Έχει γράψει σονάτες για πιάνο, μουσική δωματίου, συμφωνικά ποιήματα, χορικά τραγωδιών, χορωδιακά με ορχήστρα, μία συμφωνία, μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο και τραγούδια. Η ενδιαφέρουσα συνομιλία μας:

- Δυο εισαγωγικά λόγια για το πώς προέκυψε ο δίσκος αυτός.

«Κάθε δίσκος, γενικότερα κάθε καλλιτεχνικό έργο προκύπτει από δύο ανάγκες. Την ανάγκη να εκφραστείς και την ανάγκη να επικοινωνήσεις. Πρώτα να καταθέσεις κάτι, να αποτυπώσεις μέσα από το όποιο έργο σου όλα όσα αισθάνεσαι, σκέφτεσαι και σε προβληματίζουν. Κατόπιν, να τα μοιραστείς. Όχι απαραίτητα γιατί πιστεύεις πως είναι σημαντικά – μπορεί κάλλιστα να μην είναι - αλλά γιατί νιώθεις, θέλεις να έρθεις πιο κοντά με τους συνανθρώπους σου. Σαν να χαρίζεις χαμόγελο στον διπλανό σου».

- Ποια είναι ακριβώς της «ημέρας τα σκοτάδια»; Μήπως έψαχνες απλά και μόνο εξεζητημένο τίτλο;

«Πρωτίστως, να πω πως είναι στίχος από την “Μεγάλη νύχτα”, το πρώτο τραγούδι του δίσκου. Μπορεί ο τίτλος να φαίνεται εξεζητημένος, ίσως και να είναι, αλλά με αυτές τις λέξεις ήθελα να περιγράψω τον τρόπο που βιώνω όλα, όσα συμβαίνουν στις μέρες μας. Και δεν μιλάω μόνο για την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια που σαφώς έχουν ρημάξει την χώρα. Αν το δούμε γενικότερα, φοβάμαι πως η εποχή μας θα καταγραφεί στην ιστορία του ως σκοτεινή περίοδος για την ανθρωπότητα. Από την μια, οι πολιτικές ιδεολογίες εξέπεσαν και σχεδόν συγχωνεύτηκαν κι από την άλλη, οι έννοιες έχουν πια χάσει το νόημα, έχουν διαστρεβλωθεί επιστημονικά, ώστε για όλα να υπάρχει άλλοθι. Κι αυτό είναι, που με ανησυχεί περισσότερο. Έχουν επινοηθεί λέξεις όπως “ευρωπαϊκή ανάπτυξη”, “εξέλιξη”, “εκσυγχρονισμός” ώστε να επιτελούνται ειδεχθή εγκλήματα κεκαλυμμένα από τον μανδύα μιας υποτιθέμενης προόδου. Όπως και να το δεις, η ελληνική γλώσσα δεν “εξελίσσεται” με γκρήκλις αλλά κακοποιείται, ο πολιτισμός μας δεν εκσυγχρονίζεται με το μονοπώλιο της δυτικής κουλτούρας των βιομηχανιών θεάματος και τέλος, στο όνομα καμιάς... ευρωπαϊκής ανάπτυξης» καμία χώρα δεν οφείλει σε κανέναν Σόιμπλε να εξοντωθεί»!

art59c- Και γιατί παρακαλώ «νυχτερινή λιτανεία» και μάλιστα στης... ημέρας τα σκοτάδια; Πάμε πολύ πέρα από τα όρια του παραλογισμού;

«Το παράλογο δεν είναι στοιχείο μόνο της τέχνης. Η ζωή διέπεται κυρίως από αυτό. Η “νυχτερινή λιτανεία” είναι φράση μου από το εισαγωγικό σημείωμα του δίσκου. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στην οικονομική κρίση κι αυτή η φράση γράφτηκε ακαριαία, σχεδόν ενστικτωδώς, για αυτό που είχε συμβεί στην κοινωνία και φοβόμουν για τις διαστάσεις που θα έπαιρνε. Η λιτανεία είναι μια πομπή παρακλητικού χαρακτήρα. Από τα αρχαία χρόνια, όταν συντελούνταν φυσικές καταστροφές, όπως φερ’ ειπείν η ξηρασία, οι άνθρωποι επικαλούνταν μια ανώτερη δύναμη να στείλει βροχή. Λοιπόν, φαντάσου μια ομάδα ανθρώπων μέσα στην νύχτα, να ψέλνουν, να τραγουδούν με αναμμένους πυρσούς αποζητώντας κι ελπίζοντας ένα καλύτερο αύριο. Αυτά τα μικρά φωτάκια, που φέγγουν στο σκοτάδι είναι για εμένα η τέχνη. Κάθε μορφής, δεν έχει σημασία. Και η μουσική, η ποίηση, η λογοτεχνία, το θέατρο, όλες. Μικροί φάροι στο σκοτάδι, να μη χανόμαστε. Αισθάνομαι, όμως, πως αυτό, που έχει μεγαλύτερη αξία είναι να αφήνουμε τον ακροατή να ανακαλύψει δικά του στοιχεία σε ένα τραγούδι. Θεωρώ ορθότερο να αφήνουμε το ίδιο το έργο μας να μιλάει για εμάς παρά εμείς για αυτό».

- Μια και το έφερε η κουβέντα: Το με ευρεία έννοια λαϊκό τραγούδι δεν χρειάζεται να είναι άμεσο, εύληπτο και σταράτο;

«Με ευρεία έννοια, λαϊκό τραγούδι είναι αυτό, που απευθύνεται σε όλο τον κόσμο. Εννοείς το είδος τραγουδιού που γράφεται σε συγκεκριμένους ρυθμούς (χασάπικο, ζειμπέκικο,τσιφτετέλι κλπ.) κι εκτελείται από έγχορδα όπως το μπουζούκι, το λαούτο και το μαντολίνο; Το τραγούδι όμως δεν είναι μόνο η μουσική αλλά άλλο τόσο κι ο στίχος. Υπάρχουν σπουδαία λαϊκά τραγούδια με άμεση κι εύκολη μελωδία για να τραγουδηθούν χωρίς να είναι το ίδιο άμεσος κι ο στίχος. Ο Θεοδωράκης μελοποίησε Ελύτη και Ρίτσο με λαϊκές φόρμες αφήνοντας ως παρακαταθήκη μνημειώδη έργα, που τραγουδάει όλη η Ελλάδα. Θυμάμαι, όταν ήμουν παιδί, έψαχνα λεξικά για να δω τί σήμαιναν οι ναυτικές ορολογίες του Καββαδία στον “Σταυρό του Νότου”, που έφτασαν στα αυτιά μου από την μελοποίηση του Θάνου Μικρούτσικου. Θαρρώ ότι δεν υπάρχουν απόλυτοι κανόνες κι αν υπάρχουν καλό θα είναι να βρίσκουμε τρόπους να τους ξεπερνάμε. Το παν είναι το τραγούδι να έχει κάτι να πει»...

- Κλασικές σπουδές, συμφωνική μουσική, διεύθυνση ορχήστρας. Τί γυρεύεις στο τραγούδι;

«Μην υποτιμάς το τραγούδι. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να πεις κάτι ολοκληρωμένο μέσα σε 3 - 4 λεπτά; Η συμφωνική μουσική σού δίνει την δυνατότητα να εκφράσεις αυτό που θέλεις με επεξεργασία και ανάλυση. Έχεις την αρχική σου έμπνευση, την μελωδία και ξεκινάς να αναλύεις μοτίβα και ηχοχρώματα μέχρι εκεί που τελειώνουν οι δυνάμεις σου. Από δεκαπέντε λεπτά μέχρι μισή ώρα. Στο τραγούδι όμως, σε τρία λεπτά πρέπει να πεις τα πάντα... χωρίς να τα πεις. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, εννοώ το εξής: Καλείσαι, ενώ δείχνεις στον ακροατή την κορυφή του παγόβουνου, να τον κάνεις να φανταστεί το υπόλοιπο που κρύβεται από κάτω, να υπονοήσεις».

art59d- Τί γεμίζει πιότερο την ψυχή σου το τραγούδι ή η «κλασική» μουσική;

«Για μένα η μουσική είναι ενιαία. Όλοι σχεδόν οι συνθέτες από την κλασσική ακόμα περίοδο έγραφαν παράλληλα με το συμφωνικό τους έργο και τραγούδια( λήντερ) της εποχής. Εξαρτάται πάντα από την διάθεση σου, από το τί θέλεις να πεις και τον τρόπο που θα επιλέξεις».

- Τώρα, που σε βρήκα... ευκαιρία... Τί γίνεται στην Ελλάδα η κλασική μουσική; Ζει ακόμα ή έχει πεθάνει, ιδιαίτερα για τους νέους;

«Φυσικά και δεν έχει πεθάνει, τίποτα σημαντικό δεν πεθαίνει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι πως δεν υπάρχουν ούτε τόσες μεγάλες ορχήστρες αλλά ούτε κι οι κατάλληλοι χώροι να παρουσιαστούν αυτά τα έργα σε σχέση με 20 χρόνια πριν. Εξακολουθούν όμως να υπάρχουν στην χώρα περίφημοι μαέστροι, σπουδαίοι δεξιοτέχνες κλασικής μουσικής που παλεύουν. Και πάνω από όλα, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι όλων των ηλικιών που ακούνε κλασική μουσική, είτε στις ελάχιστες συναυλίες που γίνονται πια, είτε μόνοι σπίτι τους ή ακόμα και στο αυτοκίνητό τους. Ασφαλώς είναι λίγοι. Αλλά αν πίστευα στα νούμερα, στις στατιστικές και στους αριθμούς θα έκανα κάτι άλλο στην ζωή. Ζωή στην τέχνη δεν δίνει μόνο η δημοφιλία. Υπάρχουν σπουδαία έργα ζωντανά μέσα στον χρόνο ακόμα κι αν λίγοι εξακολουθούν να τα γνωρίζουν κι από την άλλη υπάρχουν αμέτρητα λαοπρόβλητα - με ηχηρές τυμπανοκρουσίες - που σε έξι μήνες δεν τα θυμάται κανένας. Τα σημαντικά πράγματα, όχι μόνο στην τέχνη αλλά και γενικότερα στην ζωή, γίνονται αθόρυβα».

- Η κλασική μουσική παιδεία ή η λαϊκή έμπνευση δίνει πιο δυνατά φτερά στον δημιουργό; Συνδυάζονται τα δυο και πως πρακτικά;

«Εάν υπάρχει έμπνευση και ταλέντο, υπάρχουν και φτερά. Είτε προέρχεσαι από την εμπειρική λαϊκή μουσική, είτε από την κλασσική, είτε από οπουδήποτε. Η διαφορά είναι πως η κλασική γνώση σε βοηθάει να αποκωδικοποιείς όλα τα είδη, να μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις κατα βούληση. Ο εμπειρικός λαϊκός μουσικός δεν μπορεί να γράψει συμφωνικό έργο, ο συνθέτης με κλασική παιδεία εύκολα μπορεί να γράψει λαϊκό τραγούδι. Τα παραδείγματα αμέτρητα. Δεν θέλω όμως να σταθώ σε αυτό. Ας μην κατηγοριοποιούμε. Ο Βαμβακάρης με τον Τσιτσάνη δεν ήξεραν ούτε τις νότες να γράψουν στο χαρτί και παρ’ όλα αυτά έγραψαν μεγάλα τραγούδια. Η ουσία είναι η μουσική καθ’ εαυτή. Να μπορεί να σού μεταδώσει ένα συναίσθημα, ένα συλλογισμό, χαμόγελο ή δάκρυ. Δεν έχει καμία σημασία από πού προέρχεται ένα τραγούδι, αλλά πού μπορεί να φτάσει».

- Γιατί αυτοχρηματοδοτούμε τα έργα μας; Είναι μόνο θέμα... ψώνιου;

«Η λέξη “ψώνιο” είναι βαριά, ειδικά όταν μιλάμε για ανθρώπους που κόβουν από το υστέρημα προκειμένου με το έργο τους να επικοινωνήσουν με τους συνανθρώπους τους. Είσαι κι ο ίδιος συγγραφέας, μπορείς να καταλάβεις. Από την στιγμή που δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες δισκογραφικές εταιρίες, δεν υπάρχει άλλη λύση από το να αναλάβει ο δημιουργός την παραγωγή του δίσκου με έξοδά του. Προσπαθώ να βλέπω τα θετικά. Ματώνουμε οικονομικά για να κυκλοφορήσουμε την δουλειά μας, αλλά αυτό έχει επιφέρει ξανά μια αγνότητα στα τραγούδια. Λίγα χρόνια πριν, για να χρηματοδοτήσει δισκογραφική εταιρία έναν δίσκο, παρενέβαινε σε όλα. Υπήρχαν άνθρωποί της, που καθόριζαν το ύφος, το περιεχόμενο του δίσκου με γνώμωνα την εμπορικότητα, το κέρδος. Φαντάσου, ας πούμε, ζωγράφο την ώρα, που ζωγραφίζει, να έχει δίπλα κάποιον... ειδήμονα, που δεν ξέρει ούτε πινέλο να πιάσει και να του καθοδηγεί το χέρι. Για να είμαι δίκαιος, πρέπει να αναφέρω πως υπήρχαν και οι εξαιρέσεις. Κάποιοι με βαθιά καλλιέργεια και παιδεία έδωσαν μεγάλο αγώνα για τον πολιτισμό, από τις θέσεις τους στις εταιρίες, ώστε να βγουν και σπουδαία τραγούδια. Το μόνο θετικό σήμερα είναι πως οι δημιουργοί μπορούν να έχουν πλήρη έλεγχο της υλοποίησης του έργου τους κι αυτό έχει αγνότητα και μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Στην τελική, τα σημαντικότερα μουσικά έργα δημιουργήθηκαν πολύ πριν επινοηθούν οι δισκογραφικές εταιρίες. Η μουσική πάντα έβρισκε τρόπο να κοινωνείται με ή χωρίς το βιομηχανικό μοντέλο των δισκογραφικών. Το ίδιο θα γίνει και τώρα».

art59e- Πώς αντιμετωπίζονται από το κοινό οι δίσκοι (cd), αλλά και τα καινούρια, τα «άγνωστα» τραγούδια των νέων δημιουργών;

«Να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω. Υπάρχουν άνθρωποι που ανακαλύπτουν συνεχώς νέα τραγούδια και τα αγκαλιάζουν με ενθουσιασμό. Κι εγώ έχω ακούσει πάρα πολλά αξιόλογα τραγούδια νέων δημιουργών, που, αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο, πιθανότατα δεν θα τα άκουγα ποτέ με άλλον τρόπο. Παραμένει όμως εξαιρετικά δύσκολο ένα... άγνωστο τραγούδι να το ανακαλύψεις. Υπάρχουν εκατομμύρια τραγούδια εκεί μέσα. Τί να πρωτοψάξεις, πόσο ελεύθερο χρόνο να έχεις; Είναι ήδη άβυσσος πληροφοριών. Φαντάζομαι χαριτολογώντας, το διαδίκτυο να γίνεται στις επόμενες δεκαετίες πεδίο αρχαιολογικών ανασκαφών, όπου... ψηφιακοί αρχαιολόγοι του μέλλοντος συνεχώς θα ανακαλύπτουν σπουδαία πράγματα από το παρελθόν».

- Σκέφτεσαι κάποτε να κάνεις κάτι πιο εμπορικό, ας πούμε τηλεοπτικό σουξεδάκι, που θα κάνει γνωστό και το άλλο σου έργο;

«Προβοκατόρικη ερώτηση! Έχουν γραφτεί στο παρελθόν πολλά υπέροχα τραγούδια για τηλεοπτικές σειρές. Οι πρώτοι, που έρχονται στο μυαλό: Βασίλης Δημητρίου, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Νίκος Κηπουργός, Σταμάτης Κραουνάκης και σίγουρα πολλοί ακόμα αξιόλογοι συνθέτες, που ξεχνώ και να με συγχωρούν. Το πλαίσιο που θα τοποθετήσεις την μουσική σου, -τηλεόραση, θέατρο, κινηματογράφο- το επιλέγεις εσύ. Από εκεί και πέρα, δεν πιστεύω πως θα μπορούσα να γράψω ποτέ “τηλεοπτικό σουξεδάκι”, έτσι όπως το εννοείς. Όχι μόνο για λόγους αρχής, αισθητικής και σεβασμού στον κόσμο και στον εαυτό μου, αλλά και γιατί είμαι σίγουρος πως δεν θα το κάνω καλά. Δεν γνωρίζω καμία «συνταγή» σουξέ, στην μαγειρική δεν έχω ιδέα. Ειλικρινά, είμαι ακατάλληλος για αυτά τα τραγούδια, δεν τό’χω καθόλου».

- Το μεγάλο, το αξιόλογο έργο είναι πάντα στο περιθώριο της εποχής του; Ποια η θέση του δημιουργού;

«Μακάρι να μπορούσα να το δω τόσο ρομαντικά. Πιστεύω πως το αξιόλογο έργο, αν θα μείνει ή όχι στο περιθώριο της εποχής του, εξαρτάται από το εάν κι ο δημιουργός του βρίσκεται επίσης στο περιθώριο της εποχής του. Η ιστορία τουλάχιστον αυτό έχει δείξει ανα τους αιώνες».

- Βρίσκετε οι νέοι συνθέτες εύκολα στίχους, πώς τους επιλέγετε;

«Αν η μουσική είναι η ραχοκοκκαλιά και το σώμα ενός τραγουδιού, ο στίχος είναι η ψυχή. Ο ακροατής τα λόγια τραγουδάει κι όχι τις νότες. Η μουσική οφείλει απλώς να αναδεικνύει τον λόγο, να τον αποκαλύπτει. Θεωρώ πολύ σημαντικό το ότι η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα, που αναγνωρίζει τόσο πολύ το έργο των στιχουργών. Όσο τιμούμε τον Χατζιδάκι, άλλο τόσο τιμούμε και τον Γκάτσο. Το ίδιο και με τους νεότερους στιχουργούς, την Λίνα Νικολακοπούλου, τον Άλκη Αλκαίο, τον Τριπολίτη και τόσους άλλους. Στο εξωτερικό, ακούν ένα τραγούδι κι ελάχιστοι ενδιαφέρονται να μάθουν ποιος έγραψε μουσική και στίχους. Θυμούνται τον τίτλο, τον τραγουδιστή και τίποτα άλλο. Ο λόγος είναι το κυρίαρχο κομμάτι του πολιτισμού μας. Είμαστε πρωτίστως η χώρα των ποιητών. Οπότε στίχοι υπάρχουν. Πολλοί art59fνέοι ταλαντούχοι στιχουργοί γράφουν εξαιρετικά. Με ενδιαφέρει σε ένα στίχο η οπτική γωνία, που ο στιχουργός προσεγγίζει το θέμα. Έχουν γραφτεί λόγου χάρη αμέτρητα τραγούδια για τον έρωτα. Τα περισσότερα είναι κοινότυπα γιατί ο στίχουργός μιλάει για τον έρωτα των άλλων. Όχι για τον δικό του. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βουτήξεις μέσα σου, να κοιτάξεις γενναία και καθαρά και να αποκρυσταλλώσεις με λέξεις αυτό, που θα δεις; Με τις προσωπικές σου όμως λέξεις, τα δικά σου βιώματα και συναισθήματα. Είναι βουτιά στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο. Και μετά, αυτοί οι άνθρωποι σηκώνονται, στέκονται στα πόδια τους κι ετοιμάζονται για νέα ελεύθερη πτώση στο επόμενο τραγούδι. Έχω τεράστιο σεβασμό για τους στιχουργούς. Είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητοι και συνάμα εύθραστοι άνθρωποι».

- Και οι τραγουδιστές;

«Και τραγουδιστές υπάρχουν. Δεν τούς βρίσκεις τόσο εύκολα, ειδικά όταν τους καλείς να σηκώσουν στις πλάτες όλοκληρο κύκλο τραγουδιών, αλλά έχουμε σαφώς πολλούς καλούς τραγουδιστές. Αντιμετωπίζω τα τραγούδια μου στις ολοκληρωμένες συλλογές ως κομμάτια του ίδιου ψηφιδωτού, που αν πάρεις απόσταση θα δεις στην μεγάλη εικόνα τον ίδιο άνθρωπο να εμπεριέχεται σε καθε ένα από αυτά. Το δύσκολο είναι να βρεις την φωνή με έντονη προσωπικότητα, που θα μπορεί να αποδώσει όλο το φάσμα και να διανύσει μέχρι τέλους την πορεία του κεντρικού χαρακτήρα. Με τον Βασίλη Γισδάκη πιστεύω πως εν πολλοίς αυτό επετεύχθη».

Τα σχέδια σου από δω και πέρα.

«Είναι μια άκρως γόνιμη περίοδος. Κάνουμε συναυλίες με τον Βασίλη Γισδάκη παρουσιάζοντας “Της ημέρας τα σκοτάδια” σε μουσικές σκηνές της Αθήνας και της επαρχίας, ετοιμάζω παράλληλα την επόμενη δισκογραφική δουλειά. Πολλά είναι υπό εξέλιξη που όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή θα πάρουν σάρκα και οστά. Να είμαστε όλοι καλά και πάνω απ’ όλα υγιείς»...


 

18 Ιουνίου 2017


Κέντρο Τέχνης Michelangelo: TA ΠΑΙΔΙΑ «ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ» ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ

Η αυλαία έκλεισε δυναμικά, τρυφερά και όμορφα, όπως άνοιξε. Και φέτος η έκθεση εικαστική δημιουργίας του Κέντρου Τέχνης Michelangelo σημείωσε επιτυχία, ήταν πρωτίστως δημιουργικό ταξίδι, σημαντική πολιτιστική πρόταση και αυτός είναι ο λόγος, που επανερχόμαστε με νεώτερο ρεπορτάζ. «Σμιλεύοντας την παράδοση» στο «Athens Heart» του Ταύρου με τους μαθητές του Κέντρου Τέχνης να ζωγραφίζουν εικόνες, που εμπνεύστηκαν, ερχόμενοι σε επαφή, διαβάζοντας, ακούγοντας δημοτικό τραγούδι με βάση την συλλογή του Παναγιώτη Παππά. Τα παιδιά «τραγουδάνε» με εικόνες!

art58a art58b

 

Την Κυριακή 11 Ιουνίου η έκθεση ολοκληρώθηκε με καλλιτεχνική βραδιά στην οποία παρουσιάστηκαν το βιβλίο με τις ζωγραφιές των παιδιών, όπως και αυτό του δημοσιογράφου Ηλία Βολιότη - Καπετανάκη «Μούσα Πολύτροπος. Μελωδική και κοινωνική διαδρομή από το Δημοτικό στο Ρεμπέτικο» (εκδόσεις Μετρονόμος). Η παρουσίαση του τελευταίου αφορούσε πρωτίστως τον διαχρονικό μηχανισμό και την έμπνευση της ελληνικής μούσας να δίνει διαρκώς με το τραγούδι της πανέμορφες εικόνες της κοινωνίας, της ζωής, του έρωτα, γενικά κάθε έκφανσης του ανθρώπου.

Ο Ηλίας Βολιότης – Καπετανάκης υπογράμμισε ότι σε αυτόν τον θαλασσινό τόπο από την στιγμή που ερχόμαστε μέχρι τότε, που σαλπάρουμε πολύτροπος μούσα μας οδηγεί και μας ψυχαγωγεί, με την αρχαία έννοια του όρου, αγωγή ψυχής. Τόνισε ότι οι παλιές γενιές στήριζαν την ανέλιξή τους στην διαφορετικότητα και στην ποικιλία ενώ σήμερα πρυτανεύει το αφόρητα ίδιο και ο χυλός κίβδηλων ιδανικών. Στην εποχή της παρατεταμένης παρακμής και πλαστικής εικονικής ευμάρειας το μεγάλο δίλημμα είναι: Μούσα πολύτροπος, καθημερινή ζωή γαλουχημένη στο μεράκι της μάνας του πολιτισμού Ανατολής ή άμουσες μαϊμούδες του δηλητηριώδους πολτού της κάθε φανταχτερής δυτικής ανοησίας. Η έκθεση του Κέντρου Τέχνης Michelangelo έδειξε ότι όταν υπάρχει θετική πρόταση αγκαλιάζεται από την νεολαία, γίνεται κυψέλη δημιουργίας. Ο ομιλητής στάθηκε στα έργα των παιδιών, που έδειξαν έμπρακτα ότι όχι μόνο ζει η παράδοση, αλλά και το πιο σημαντικό γίνεται αφετηρία έμπνευσης για τις νεώτερες γενιές. Πρότεινε η επόμενη έκθεση εικαστικής δημιουργία του Κέντρου Τέχνης να έχει θέμα το ρεμπέτικο τραγούδι.

art58c art58d

art58eΤο καλλιτεχνικό μέρος περιλάμβανε τραγούδια της Ιωνίας και Κωνσταντινούπολης. Στο κανονάκι ο Μανώλης Καρπάθιος, στο τραγούδι ο Χρόνης Αμανατίδης. Στο πρόγραμμα κάθε αξιόλογης, φυσικά, καλλιτεχνικής βραδιάς δεν λείπουν οι εκπλήξεις. Δημοτικά τραγούδια τραγούδησε ο Παναγιώτης Παππάς, στο κλαρίνο ο Γιώργος Καραμούτσιος. Απρόσμενη, πλην τόσο ενδιαφέρουσα και όμορφη συνάντηση είχανε το κανονάκι, το κλαρίνο και οι φωνές. Και σκέφτεται κανείς, πόσο απλό είναι με λίγα μέσα να στηθεί και στην εποχή της κρίσης και της ανέχειας –ιδιαίτερα σε αυτήν είναι αδήριτη ανάγκη- ένα παραδοσιακό γλέντι, μια μουσική συνάντηση, να περάσει ο κόσμος στιγμές μεστής ψυχαγωγίας μακριά από την μιζέρια και την χαζομάρα του τηλεοπτικού καναπέ.

Η διευθύντρια του Κέντρου Τέχνης Michelangelo Μαργαρίτα Ράντεβα μίλησε για την προσπάθεια να αναδειχτεί η πολύπλευρη παιδική δημιουργία. Η ιδιαιτερότητα είναι ότι τα παιδιά έρχονται σε επαφή, σε επικοινωνία με την διαχρονικότητα της λαϊκής ποίησης και την εικονοποιούν. Απένειμε, τέλος, τα διπλώματα στους... νέους εικαστικούς, που ξεκινάνε με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ανθολογούμε ορισμένες φωτογραφίες από την όμορφη αυλαία της έκθεσης «Σμιλεύοντας την παράδοση»....


 

13 Ιουνίου 2017


Χρήστος Λεοντής – Δημήτρης Λέντζος: «ΦΛΟΓΑ  ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ»

art57aΜόνο εκλεκτή συγκίνηση, θαυμασμό, υψηλή αισθητική αγαλλίαση και κοινωνική ανάταση προκαλεί ο νέος δίσκος του Χρήστου Λεοντή σε στίχους του Δημήτρη Λέντζου, «Φωτιά που καίει» (Μετρονόμος). Τραγουδούν: Θοδωρής Βουτσικάκης, Ιωάννα Φόρτη και Αλέξανδρος Τσιωνάς. Παίζουν, όπως σε όλες τις δουλειές του Χ. Λεοντή, εξαιρετικοί μουσικοί: Πιάνο Νεοκλής Νεοφυτίδης κλασσική κιθάρα Αντώνης Παπαγγελής, ακουστική κιθάρα Παντελής Ντζιάλας, κοντραμπάσο Θανάσης Σοφράς, ακορντεόν Νίκος Παπαναστασίου, λάφτα και σάζι Σπήλιος Κούνας, μπουζούκια: Γιάννης Σινάνης, Βαγγέλης Τσιαμπλές, Στάθης Σαββίδης, τύμπανα Χρήστος Πανόπουλος, κρουστά Στράτος Σαμιώτης, βιολί Βασίλης Ραψανιώτης, φυσαρμόνικα Μάνος Αβαράκης. Ενορχήστρωση: Χρήστος Λεοντής. Πίνακας εξωφύλλου: Στάθης Δ. Λεοντής.

Μην περιμένετε τώρα εκτενείς αναλύσεις και θυμιάματα για τον δίσκο. Το ξέρουν οι παλιοί αναγνώστες μου, όσο και οι ακροατές μου στα ραδιόφωνο. Όσο θέλεις να κλείσεις την ομορφιά σε κούφια λόγια και λειψές λέξεις τόσο αφαιρείς από την ουσία της. Και στην «Φλόγα, που καίει» αληθινά αυτή ξεχειλίζει. Είναι στους 4 - 5 δίσκους, που φέτος πολύ συχνά ακούω, γιατί πιστεύω από μικρό παιδί, για πάνω από μισό αιώνα, ότι η τέχνη, εν προκειμένω η μουσική, είναι ιεροτελεστία της ψυχής και του πνεύματος. Γράφω μόνο: Αγοράστε την εκπληκτική εργασία του κυρίου Χρήστου. Είπα να κάνω μια ακόμα συνέντευξη με τον συνθέτη, αλλά κατέληξα ότι δεν έχει να προσφέρει πολλά δεδομένου ότι πρόσφατα ανήρτησα στην παρούσα Ιστοσελίδα δυο εκπομπές μου από το «Μουσικό Σεργιάνι» της Ελληνικής Ραδιοφωνίας της Ε.Ρ.Τ.

art57bΉταν μια δίωρη συνομιλία με τον Χρήστο Λεοντή και μικρή ανθολογία του έργο του, πριν από 17 χρόνια! Στις 8 και 9 Νοεμβρίου 2000! Κι όμως είναι σαν να μιλάει ο κύριος Χρήστος σήμερα, μην πω αύριο, για την κοινωνία, το τραγούδι, την πορεία μας. Αληθινά σας προκαλώ: Αφού πάρετε και ακούσετε τον δίσκο «Φλόγα, που καίει», πηγαίνετε στην στήλη «Μουσικό Σεργιάνι» της Ιστοσελίδας μας, από εκεί στο αρχείο κλικάρετε την συνέντευξη του Χρήστου Λεοντή. Θα εκπλαγείτε από τον τρόπο σκέψης του, επαναλαμβάνω, 17 χρόνια πριν, λες και είναι σήμερα. Θυμάμαι από τότε και κάθε φορά, που τον έβλεπα, τον ρωτούσα αφελώς και ολίγον προβοκατόρικα: Μα πού είσαστε εσείς οι μεγάλοι παλιοί δημιουργοί, γιατί σιωπάτε, γιατί δεν βγάζετε πια τραγούδια, που έχει ανάγκη ο κόσμος; Ο κύριος Χρήστος έλεγε: Είμαι πάντα έτοιμος, όταν με ζητήσουν – δίνοντας και έμπρακτα την μελωδική του απάντηση δίχως, πότε να βιάζετε. «Μετρούσε» πάντα μόνο το αισθητικό αποτέλεσμα. Από τότε ως σήμερα: «Χελιδών Ηδομένη...», «Έρωτας αρχάγγελος», «Παρωδύσσεια», «Πρωινό άστρο» (σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου) και πιθανόν να ξεχνάω καναδυό.

«Φλόγα, που καίει» και φωτίζει με έμπνευση! Όπως τον παλιό καλό καιρό, πλην με τα μεράκια του εκάστοτε σήμερα: Κύκλος τραγουδιών, που έχουν να «μιλήσουν», ανοίγουν πολύφωνο διάλογο με την εποχή και την κοινωνία. Κάτι τέτοια πετάγματα (ευτυχώς ακόμα είναι αρκετά και δυναμικά), μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους στην εποχή του επελαύνοντος πιθήκου. Συνιστούν απάντηση στις εκ του ασφαλούς αιτιάσεις και στην αγοραία γκρίνια ότι δεν υπάρχει πια σήμερα καλό τραγούδι (κι επομένως ας... ανεχτούμε την σκυλοποπάδικη υποκουλτούρα). Η λαϊκή μούσα είναι πάντα αξιόμαχη και στις νέες μεγάλες δυσκολίες, στην αποθέωση του ραγιαδισμού με την συνενοχή όλων, προσπαθεί δυναμικά, παρά τα εμπόδια, να πετά στον ελεύθερο ουρανό. Αρκεί να αφουγκραζόμαστε τον μελωδικό της οίστρο.

art57cΚάλεσμα σε ταξίδι, τραγούδι και χορό η «Φλόγα, που καίει». Διόλου τυχαία, σε μια αρμονική σύνθεση μουσικής, στίχου, ερμηνείας, πολλά από τα τραγούδια μιλάνε για την Ιθάκη, που όλοι ψάχνουμε, και καταλήγουν σε ένα πλούσιο χορευτικό κάλεσμα. Χαρούμενη αγωνιστική διάθεση κι ερωτική αισιοδοξία. Να μην ξεχάσω την μαστοριά των μεγάλων παλιών να περνάνε προωθημένα κοινωνικά μηνύματα χωρίς να ηχούν κοινότοπα συνθήματα. Πώς τα δένουν αρμονικά με τον έρωτα, την καθημερινότητα, την ελπίδα! Πώς τα ζωγραφίζουν όλα σε μια ζώσα κοινωνική εικόνα, που ουδεμία έχεις αμφιβολία, είσαι και συ μέσα, ζωηρή πινελιά! «Άλλα τα μάτια του λαγού»! Δεν εννοώ το αυτονόητο, την στιχουργία. Μιλώ κυρίως για την μουσική στο πάντρεμά της με τον στίχο και την ερμηνεία, τον χορό και το κοινό, για το τραγούδι. Για την αρμονική συνθετική αντίθεση, ή την αντιθετική σύνθεση (διαλέγετε και παίρνετε) όλων του των συστατικών, που είναι ακριβώς το σχετικά διαχρονικό τραγούδι.

Θαρρώ ότι ο συνθέτης αναμετρά όλη την μέχρι τώρα προσφορά και δημιουργία του και ανθολογεί μελωδικές φράσεις τους θρυλικές και άλλες, που πέρασαν αφήνοντας την αίσθηση του ανικανοποίητου και λειψά αντλημένου. Και πριν προλάβεις να πεις, αυτό ίσως και κάτι μου θυμίζει, εισβάλλει αστραπιαία το μελωδικό σήμερα και σε πάει αλλού, σε καινούρια ταξίδια. Έχουν τον τρόπο τους (ευτυχώς) οι μεγάλοι παλιοί ν’ ανοίγουν ως δια μαγείας νέους δρόμους με παλιά υλικά. Αρκεί να το θέλουν και να βρίσκουν κίνητρα της αστείρευτης έμπνευσής τους.

art57dΟ Δημήτρης Λέντζος (του χρωστώ εκτενή συνέντευξη, να δω πότε θ’ αξιωθώ!) σχεδόν αθέατος και σιωπηλός γράφει όμορφα, ποιήματα, διηγήματα, θεατρικά, και άλλα Ο διπλός του δίσκος «Ο γύρος του θριάμβου» (Μετρονόμος) με τραγούδια του μελοποιημένα από τον ανθό των σύγχρονων συνθετών σαφέστατα είναι από τα έργα με σχετική διαχρονικότητα. Έχω την γνώμη ότι σε αυτήν την συνάντηση με τον Χ. Λεοντή ανταποκρίνεται σαν έτοιμος από καιρό. Επιτυγχάνει μια ακόμα γενναία υπέρβαση, απλή, μεστή και δωρική ποίηση. Ζήλεψα πολλά στιχάκια του, όπως το «Κάτασπρο γιασεμί», πόσο όμορφα, διαχρονικά δένει το προσφυγικό, τον έρωτα, την ελπίδα στην ζωή, την πρόσκληση για αγώνα:


«Φέξε μου φεγγαράκι
σ’ όλη τη γη πονώ
είσ’ ένα προσφυγάκι
και συ στον ουρανό.

.................................

Άσπρο περιστεράκι
γέλα μου και μην κλαις
είναι για μας Ιθάκη
όλη η γη μου λες.

Σήκωσε το κεφάλι
ψήλωσε τη φωνή
βγήκε ο ήλιος πάλι
είμαστε ζωντανοί».


art57eΚι άλλα όμορφα (μοναδικής έμπνευσης η «Σιταρήθρα»), που θ’ ανακαλύψει κάθε ακροατής. Άλλωστε «δεν θα μας θρέψει όλους η ίδια μελέτη» – για να κλέψουμε τον Πίνδαρο! Το τραγούδι –επαναλαμβάνω- είναι η σύνθεση των στοιχείων του. Καθένα χωριστά ελάχιστα λέει! Να πούμε για τις φωνές, όχι τυπικά, μην τους ξεχάσουμε! Τραγούδια σαν αυτά στην «Φλόγα, που καίει» έχουν μεγάλες φωνητικές απαιτήσεις, πολύ περισσότερο, που η μουσική του κυρίου Χρήστου ανέκαθεν έχει και θεατρική διάσταση, απαιτεί σκηνική ερμηνεία. Ο Θοδωρής Βουτσικάκης, η Ιωάννα Φόρτη, ο Αλέξανδρος Τσιωνάς δίνουν το καλύτερο εαυτό τους. Άλλωστε είναι λαχείο για νέα παιδιά με το χάρισμα της φωνής, να συναντούν έστω και σε ένα έργο τον συνθέτη μεγάλο δάσκαλο. Έχω γράψει στο «Μούσα Πολύτροπος», πώς παλιοί και νεώτεροι μεγάλοι συνθέτες «μοντάριζαν» κάθε τραγούδι τους στην φωνή του τραγουδιστή και συγχρόνως δούλευαν κάθε τραγουδιστή στο συγκεκριμένο, ταιριαστό συνθετικό τους ύφος. Ο κύριος Χρίστος συνεχίζει αυτή την πατροπαράδοτη φωνητική χειροτεχνία. Καλοπροαίρετα και με πολύ αγάπη μια παρατήρηση μόνο: Ιωάννα, δεν προσφέρει τίποτα να περνά η ανάσα σου στο μικρόφωνο!

Εξακολουθεί να δείχνει φωτεινό δρόμο ο Χρήστος Λεοντής προς παλιότερους και νέους λειτουργούς της μελωδικής τέχνης. Τί πιο εύκολο, με την εμπειρία και φήμη του να πάρει παλιότερα δημοφιλή έργα του και να τα παραλλάξει, να τους αλλάξει τα φώτα, να τα «φρεσκάρει», όπως κάνουν τόσοι και τόσοι ατάλαντοι. Ουδείς θα έλεγε τίποτα! Το μεγάλο, όμως, ταλέντο ποτέ δεν συμβιβάζεται, μέχρι την τελευταία του πνοή δίνει την ψυχή στο έργο και φθάνει πάντα σε καινούριους δρόμους δημιουργίας, τόσο παλιούς, γνωστούς και συνάμα τόσο πρωτότυπα να φέρνουν την ομορφιά της στιγμής, την ανάγκη της κοινωνίας, art57fτην αισθητική του σχετικά διαχρονικού, που μας τέρπει, ψυχαγωγεί με την αρχαία έννοια: Αγωγή ψυχής! Προχωρήστε, δημιουργείτε συνεχώς, κάντε καινούριο τραγούδι τον καημό σας και μη φοβάστε τίποτα, έτσι θα είστε πάντα οι ευνοούμενοι του χρόνου – λέει και το τελευταίο του έργο ο κύριος Χρήστος. Σημειωτέον, είναι ο μόνος από τους μεγάλους παλιούς, που δηλώνει παρών στις σύγχρονες μελωδικές αναζητήσεις.

Ήταν μόνο μερικές σκέψεις με αφορμή τον πανέμορφο δίσκο των Χ. Λεοντή και Δ. Λέντζου «Φλόγα, που καίει» και δεν πρέπει να λείπει από καμιά λαϊκή δισκοθήκη. Αξιοσέβαστε φίλε και μεγάλε μελωδέ, κύριε Χρήστο, σε ευχαριστούμε από καρδιάς, που ακόμα μια κρίσιμη στιγμή μας έβγαλες από τον βάλτο της μιζέριας, της μαζικής φτήνιας και υποτέλειας, και μαζί πετάξαμε ελεύθερα, έστω μια στιγμή, στον ουρανό του καημού, της ομορφιάς και της ελπίδας. Όταν ο μεγάλος μελωδός σχεδόν στο κατώφλι της ογδόης δεκαετίας του βίου έχει τέτοια δημιουργική ορμή, φτιάχνει τόσο εμπνευσμένα έργα, σαν την «Φλόγα, που καίει», η λαϊκή μουσική δεν φοβάται χάρο! Πάντα θα κερδίζει την μάχη με τον καιρό. Και μεις να παίρνουμε λίγο από την... φωτιά του μεγάλου δημιουργού για τα κρύα τέρμινα του χειμώνα, που συνένοχα ήδη παρατεταμένα ζούμε...


 

26 Μαΐου 2017


ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ MICHELANGELO: Τα παιδιά σμιλεύουν την Παράδοση.

ΕΚΘΕΣΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ


«Σμιλεύοντας την Παράδοση», πρωτότυπη εικαστική έκθεση του Κέντρου Τέχνης MICHELANGELO με λιλιπούτειους καλλιτέχνες ηλικίας 6 έως 12 ετών! Η ιδέα απλή! Οι μαθητές του Κέντρου Τέχνης κατά την φετινή σχολική χρονιά έφτιαξαν έργα εμπνευσμένα από την δημοτική παράδοση, με βάση το ομώνυμο βιβλίο του Παναγιώτη Θ. Παπά, ιδίως το κεφάλαιο, που αναφέρεται στα παιδικά, εποχιακά, επετειακά κι άλλα εποχιακά δημοτικά τραγούδια. Η πλούσια καλλιτεχνική εργασία των παιδιών στην ζωγραφική, την γλυπτική, το σχέδιο, την κεραμική και άλλες εικαστικές μορφές, με την καθοδήγηση της διευθύντριας του Κέντρου Τέχνης Michelangelo Μαργαρίτας Ράντεβα, θα εκτεθεί από 1- 11 Ιουνίου 2017 στο Athens Heat Mall (2ο επίπεδο) Πειραιώς 180, Ταύρος, Κόμβος Χαμοστέρνας (καθημερινά 18.00 – 22.00 & Σάββατο 11.00 – 20.00). Τα έργα των μαθητών του Κέντρου Τέχνης Michelangelo εκδίδονται και σε καλαίσθητο λεύκωμα, που θα παρουσιαστεί στην έκθεση.

art56a art56b art56c

 

Τα εγκαίνια της έκθεσης εικαστικής δημιουργίας θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 1 Ιουνίου στις 7.30 το βράδυ. Στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα θα τραγουδήσει η Μίνα Δάκου, θα παίξει κιθάρα ο Γιώργος Καραμούτσιος, δάσκαλοι του Ωδείου «Σαπφώ». Το Σάββατο 10 Ιουνίου στις 12 το μεσημέρι η χορωδία και οι μικροί κιθαριστές του Ωδείου «Σαπφώ». Θα παρουσιάσουν το δικό τους μουσικό πρόγραμμα. Η έκθεση θα κλείσει την Κυριακή 11 Ιουνίου στις 7 το βράδυ με μουσική εκδήλωση στην οποία η δημοτική παράδοση συναντά την ρεμπέτικη δημιουργία. Θα παρουσιαστεί στην αρχή το λεύκωμα «Σμιλεύοντας την Παράδοση» με τα έργα των μαθητών του Κέντρου Τέχνης Michelangelo και κατόπιν το βιβλίο του συγγραφέα δημοσιογράφου Ηλία Βολιότη – Καπετανάκη «Μούσα Πολύτροπος» (εκδόσεις Μετρονόμος). Θα μιλήσει ο συγγραφέας. Στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα ο κανονίστας, διευθυντής της ορχήστρας «Ρωμάνα» Μανώλης Καρπάθιος, ο τραγουδιστής Χρόνης Αμανατίδης και στα κρουστά ο Γιώργος Τζανέτος. Οι μικροί καλλιτέχνες θα καταγράφουν εικαστικά την εκδήλωση.

art56a art56b art56c

Αξίζει να σταθούμε στις εικαστικές δημιουργίες των μαθητών, όπως αποτυπώνονται στο λεύκωμα «Σμιλεύοντας την Παράδοση», που θα παρουσιαστεί και θα διατίθεται στην εικαστική έκθεση. Σημειώνει στον πρόλογο του βιβλίου ο Παναγιώτης Παπάς:
«Πράγματι, οι μικροὶ σπουδαστὲς του Κέντρου Τέχνης Michelangelo καταθέτοντας την αγνή και άφθαρτη ψυχή τους μας μιλούν μέσα από τα καταπληκτικά σε έμπνευση κι εκτέλεση έργα τους, προκαλώντας μας χαρά, συγκίνηση, αισιοδοξία και θαυμασμό τόσο για το πηγαίο ταλέντο τους, την οξυδέρκεια, την φαντασία, την αντίληψη, όσο και για την ικανότητά τους να μπορούν με μεγάλη, όπως φαίνεται, ευχέρεια να “αλιεύουν” θέματα και να τα αποτυπώνουν σε μια ζωγραφιά. Ξεφυλλίζοντας λοιπόν το βιβλίο και διαβάζοντας το ποιητικό κείμενο από τη μία, βλέποντας τη ζωγραφιά από την άλλη, διαπιστώνουμε εκτός των άλλων ότι η γνώση και η επαφή των παιδιών με τις ελληνικές παραδόσεις, ειδικότερα με το δημοτικό τραγούδι είναι καθοριστική και καταλυτική. Κι αυτό γιατί το δημοτικό τραγούδι...... αποτελεί για τα παιδιά πηγή ιδεών, έμπνευσης και δημιουργίας και παράλληλα διευρύνει τη σκέψη τους, διαπλάθει τον χαρακτήρα τους και διαμορφώνει την προσωπικότητά τους».

art56a art56b

Επίλογος: Ανθολογήσαμε ορισμένα από τα έργα των μικρών ζωγράφων, τυχαία και χωρίς να είναι τα πιο ενδεικτικά. Όλη η δουλειά των παιδιών σας περιμένει στην έκθεση, 1-11 Ιούνη, στο Athensheart όπου αυτό το χρονικό διάστημα χτυπάει η καρδιά του Κέντρου Τέχνης Michelangelo.


 

26 Μαΐου 2017


Εθνικό Θέατρο: «ΕΞΗΝΤΑΒΕΛΟΝΗΣ»

art55aΕίναι ομολογουμένως μεγίστη μαστοριά να παίρνεις ένα απλό, μετριότατο ως κείμενο και πολύ αδύνατο θεατρικό έργο, εξόφθαλμη όσο και άκρως προβληματική μίμηση ξένου δημοφιλούς προτύπου και να προσφέρεις στους θεατές μια μεστή ψυχαγωγίας, μια ουσιαστικά ευχάριστη βραδιά. Εθνικό Θέατρο – Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»: «Εξηνταβελόνης», του Κωνσταντίνου Οικονόμου, σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ. Πολύ συχνά στην θεατρική συγκομιδή δεν είναι αυτονόητη η καθοριστική αξία του «ανεβάσματος», της «παράστασης», ιδιαίτερα σε φυματικούς καιρούς, που κατά το πλείστον πρυτανεύει επιφανειακός εμπορικός εντυπωσιασμός της μανιέρας και της κενής περιεχομένου, εξυπνακίστικης ατάκας.

Δεν γράφω με... αυστηρά θεατρικά κριτήρια, ουδέποτε μ’ ενδιέφεραν άλλωστε. Απλά παρακολούθησα τον «Εξηνταβελόνη», απήλαυσα το εξαιρετικό «ανέβασμα», την όμορφη «παράσταση». Πέρασα καλά γιατί ο σκηνοθέτης, οι ηθοποιοί κι οι άλλοι συντελεστές αναπαράστησαν αυθεντικά την ατμόσφαιρα της εποχής αναφοράς και συγχρόνως τόνισαν με χαρακτηριστική λιτότητα τα όποια διαχρονικά κοινωνικά (όλα είναι σχετικά) μηνύματα εκπέμπει το εν λόγω έργο. Δεν κατέφυγαν στον ολέθριο συρμό της εύκολης προσαρμογής τραβώντας από τα μαλλιά, του «πειράγματος», της φτηνής κακοποίησης. Με την σκηνοθεσία και τις ερμηνείες γεφύρωσαν λίαν επιτυχώς κατά την γνώμη μου, τις δυο εποχές, της αναφοράς με την τωρινή, της παράστασης.

Ούτε αυτό είναι εύκολο και αυτονόητο. Στα χρόνια της μεγάλης κρίσης (με ή χωρίς εισαγωγικά η λέξη), που βασιλεύει στην αποικία Γκραικυλία μαζική κατάθλιψη, το θέατρο αποτελεί σχεδόν μοναδική, οικονομικά πιο προσιτή, διέξοδος του κοινού, όπως τουλάχιστον πιστοποιείται από την πληθώρα των ανεβασμένων κατ’ έτος έργων και των εισιτηρίων, που κόβουν. Είναι σημαντικό να γίνονται όμορφες παραστάσεις, όπως ο «Εξηνταβελόνης», ιδιαίτερα όταν και θεατές και παραγωγοί τους είναι πολύ «στριμωγμένοι». Εν μέρει είναι δικαιολογημένο να παίζονται εύπεπτα έργα πλην δεν χρειάζεται και «εύπεπτη», πάει να πει φτηνιάρικη, παράστασή τους. Στην περίπτωσή μας σκηνοθέτης, ηθοποιοί και λοιποί συντελεστές πέτυχαν διάνα art55bστην αναβίωση εποχής δίνοντας προτεραιότητα στην κίνηση, συνθέτοντας πολύ εύστοχα και ωραία έντονα στοιχεία χοροθεατρικής αφήγησης, ξεπερνώντας και μεγάλα εμπόδια, για παράδειγμα η ψυχρή σοφολογιότατη γλώσσα του έργου, που ούτε τότε είχε σχέση με τον λαό, ήταν εξεζητημένα λαλήματα φαναριώτικων σαλονιών. Παίζουν οι ηθοποιοί:

 

•    Χρήστος Βαλαβανίδης
•    Αμαλία Αρσένη
•    Γιωργής Τσουρής
•    Αλέξανδρος Μαυρόπουλος
•    Γιώργος Στάμος
•    Σπύρος Μπιμπίλας
•    Υρώ Μανέ
•    Εύα Σιμάτου
•    Κώστας Γαλανάκης


Επίσης, σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς, κοστούμια: Βασιλική Σύρμα, κίνηση: Μόνικα Κολοκοτρώνη, φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα. Χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς η μουσική ως προς την σύνθεση και εκτέλεση. Ο Χαράλαμπος Γωγιός δεν αρκέστηκε στην συμβατική επένδυση αλλά έδωσε μελωδικά την ατμόσφαιρα της εποχής και μάλιστα υπερβαίνοντας τα λόγια πρότυπά της. Στην ηχογράφηση έπαιξαν εξαίρετοι σολίστες: Μανώλης Καρπάθιος (κανονάκι), Αγγελική Ποτήρη (βιολί), Γιώργος Αρνής (κοντραμπάσο). Είναι και αυτό στα πλεονεκτήματα της παράστασης.

art55cΗ υπόθεση συνιστά αντίγραφο του «Φιλάργυρου» του Μολιέρου. Ήταν μόδα της εποχής να γράφει η λεγόμενη καλή κοινωνία έργα στα πρότυπα μεγάλων Ευρωπαίων συγγραφέων, μάλιστα στην αφόρητη καθαρευουσιάνικη γλώσσα, με το... αναγκαίο ευτυχές τέλος, για να δικαιώνεται ο μέσος θεατής, όχι το έργο ή πολύ περισσότερο ο συγγραφέας του! Από αυτό μέχρι την «ελληνική» ανοησία κάποιων διανοουμένων να επιχειρηματολογούν υπέρ της... εμφανούς ανωτερότητας της φτηνής μίμησης από το πρωτότυπο, υπάρχει τεράστια διαφορά, ξεπερνά τα όρια γελοιότητας. Αναφέρομαι στο περιεχόμενο του καλαίσθητου έντυπου προγράμματος. Ιδιαίτερα όσα γράφει ο κύριος Γιώργος Πολίτης συνιστούν –το λέω εν γνώσει των συνεπειών του νόμου- ανιστόρητες χαζομάρες! Για τον υποτιθέμενο «διαφωτισμό στην Ελλάδα», έγραψα αναλυτικά και τεκμηριωμένα στο «Μούσα Πολύτροπος» (Μετρονόμος), με αφορμή την μεγάλη μουσική διάσταση του «φαναριωτισμού» με τον λαϊκό πολιτισμό.

Φεύγοντας μάλιστα από το Εθνικό Θέατρο με ένα αίσθημα ικανοποίησης για την παράσταση, στο μυαλό μου σφηνώθηκε αυτή ακριβώς η σκέψη: Ίσα –ίσα κι ευτυχώς, ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί με τις ερμηνείες τους ξεπέρασαν αυτόν, τον άρρωστο «φαναριωτισμό», διέψευσαν κυνικά το περιεχόμενο του προγράμματος. Δεν είχαν κατά νου να ξεπεράσουν τον Μολιέρο, αλλά να χαρούν ανυπόκριτα με τους θεατές. Να αναπαραστήσουν –επιμένω είναι ευφυές εύρημα η χοροθεατρική αφήγηση του έργου, γλιτώνει από πολλές «λόγιες» κακοτοπιές- την ατμόσφαιρα μιας εποχής, όχι και τόσο λαμπρής, που ωστόσο ή για αυτό αποπνέει και στο σήμερα σαρκασμό, αυτοσαρκασμό, γέλιο και από σπόντα ολίγη αυτογνωσία...


 

20 Φεβρουαρίου 2017


«ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΠΑΛΑΤΙΑ» Βαγγέλης Κορακάκης - Γιωργος Νταλάρας

art54aΜεγάλη ιστορία, σύγχρονη, λαϊκή, ατόφια, ο φίλος Βαγγέλης Κορακάκης. Από τα πρώτα τραγούδια, από τις πρώτες συνεντεύξεις μας, το είχα γράψει όπως το αισθανόμουν: Θ’ αφήσει όμορφο και βαθύ χνάρι στο μουσικό μας πάνθεον. Είναι από τους δημιουργούς, που το έργο του χαρακτηρίζει -είμαι πια βέβαιος- σφραγίζει μουσικά την εποχή. Αυτό, που θα μείνει ακριβή μελωδική προίκα στους επόμενους. Κάθε δίσκος επιβεβαιώνει, όχι την εκτίμηση, που δεν έχει σημασία, αλλά το εξαιρετικό του ταλέντο, το Τραγούδι, που κερδίζει την μάχη με τον χρόνο.

«Θαλασσινά Παλάτια» (από το «Όγδοο») η καινούρια δουλειά, μοναδική συνεργασία με μια μεγάλη φωνή, τον Γιώργο Νταλάρα, και συμμετοχή του Βασίλη Κορακάκη. Το πιστεύετε (δεν με κόφτει κιόλας!) αν θέλετε: Πάνω από 40 φορές έχω ακούσει ολόκληρο τον δίσκο, μέχρι τώρα, που γράφω τις γραμμές αυτές. Θυμήθηκα τον αείμνηστο Μάνο Λοΐζο, που μας έλεγε: «Γιατί γράφουν τόσα πολλά τραγούδια; Εγώ είμαι ικανοποιημένος αν ακούσω είκοσι όμορφα τραγούδια τον χρόνο». Αυτό ακριβώς! Αλά παλαιά! Όταν ένας ωραίος δίσκος ήταν πολιτιστικό γεγονός, όχι αμερικάνικη τσιχλόφουσκα! Με τα «Θαλασσινά Παλάτι» και τρία ακόμα δισκάκια, περνώ το τελευταίο τετράμηνο με την παρέα μου ωραίες ιδιαίτερες στιγμές.

Εξηγούμαι: Τα «Θαλασσινά Παλάτια» περιέχουν 4 λαϊκά αριστουργήματα. Το ομότιτλο, ένα τραγούδι για την Ελλάδα - μου είπε ο Βαγγέλης όταν μιλήσαμε πρώτη φορά στο τηλέφωνο για τον εν λόγω δίσκο. Ύμνος για κάθε ταξιδεμένο αλαφροΐσκιωτο – θα πρόσθετα εγώ. «Τα παιδιά της ερημιάς». Δεν έχετε ποτέ ακούσει άλλη, τόσο απλή και τόσο προχωρημένη προσέγγιση για τους 200 της Καισαριανής! Όχι, δεν μιλώ μόνο για την (ίσως αυτονόητη, που ευτυχώς δεν είναι) στιχουργία, αλλά και για την μουσική, την ερμηνεία, την σύνθεσή τους, για την ατμόσφαιρα. Υπάρχει ακόμα ρωμαλέο «πολιτικό» τραγούδι και είναι γεγονός ότι σχεδόν σε κάθε δουλειά του ο Βαγγέλης ρίχνει τέτοια διαμαντάκια. Το τρίτο και τέταρτο έχουν και αυτά πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα: «Δεν προσκύνησα τη γη μου», «Ήλιε, που δεν ξημέρωσες». Όχι, δεν... τελειώνει εδώ ο δίσκος. Έχει κι άλλα καλούδια, να μην πω ότι όλα είναι και φανώ υπερβολικός!

Άσματα όπως «Χαράζει στην στράτα μου» και «Καρδιά θλιμμένη», που λέει ο Γιώργος, «Δώσ’ μου το φαρμάκι», «Ίσως να φταίω», με τον Βασίλη, κάθε λαϊκός συνθέτης θα ζήλευε. Είμαστε τυχεροί, που τ’ απολαμβάνουμε. Σημειώνω την εξαιρετική φωνητική συνοδεία της Ασπασίας Στρατηγού. Η μόνη αδυναμία του δίσκου: Λείπει ένα τραγούδι με την Ασπασία. Στην ορχήστρα συμμετέχουν: Αντώνης Ξηντάρης (κιθάρα, μπαγλαμά), Θανάσης Σοφράς (Κόντρα μπάσο), Τάσος Αθανασιάς (ακορντεόν, πιάνο), Κώστας Μερετάκης (κρουστά).

art54bΈχω αναλύσει συχνά και διεξοδικά, με άλλες ευκαιρίες, τί κατά την γνώμη, κάνουν, πού ξεχωρίζουν όλα αυτά τα παιδιά, σαν τον Βαγγέλη, που αποτελούν αξιόμαχη συνέχεια της μεγάλης παράδοσης, του ποικιλόμορφου στον χρόνο και στην κοινωνία λαϊκού μας τραγουδιού. Με τρεις λέξεις: Αφομοιώνοντας παλιά μοτίβα, αξιοποιώντας, χωνεύοντας δρόμους γνωστούς, περπατημένους, συχνά απογειώνονται, ανάλογα με το ταλέντο τους, σε δικά τους μονοπάτια, χτίζουν... τα θαλασσινά τους μουσικά παλάτια, δίνουν σύγχρονες απαντήσεις, εκφράζουν πρωτότυπα καλλιτεχνικές και κοινωνικές ανάγκες.

Πριν πάμε στην συνομιλία με τον Βαγγέλη Κορακάκη, να υπογραμμίσω ότι προϊόντος του χρόνου κάνει νέα μεγάλα, ώριμα βήματα, όπως ο δίσκος με τον Γ. Νταλάρα, όπως «Οι λεβέντικες καρδιές» με τον Λάκη Χαλκιά. Υπάρχουν κι εκεί άλλα τέσσερα μελωδικά αριστουργήματα. Μεγάλη υπόθεση για την λαϊκή μας μουσική να δίνεις βήμα σε εναπομείνασες σπουδαίες φωνές, με πλούσιο και εμβληματικό έργο, να «φωνάζουν» σύγχρονο κοινωνικό και μελωδικό παρών με πρωτότυπες, ωραίες δουλειές. Είδατε τί ομορφιές βγαίνουν από τους μεγάλους παλιούς, όταν υπάρχει αξιόμαχο έργο, τραγούδι να το στολίζουν φωνητικά, όταν νέοι συνθέτες γράφουν πάνω στην φωνή τους; Ο λόγος στον Βαγγέλη:

- «Θαλασσινά Παλάτια» η νέα σου δουλειά. Πώς προέκυψαν ο δίσκος και ο τίτλος;

«Ο νέος δίσκος «Θαλασσινά Παλάτια» προέκυψε από την μεγάλη μου επιθυμία να συνεργαστώ με τον Γιώργο Νταλάρα, πού θεωρώ από τους μεγαλύτερους λαϊκούς τραγουδιστές. Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από την πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία μας, που με το πέρασμα των χρόνων πύκνωνε, μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια πού του έδωσα δύο cd με 26 καινούρια τραγούδια μου. Είχα μπει σε φάση αναμονής και αφού πέρασε αρκετός καιρός, είχα πιστέψει ότι αυτή η συνεργασία οδεύει πλέον σε ναυάγιο. Πήρα την απόφαση να ξεκινήσω την ηχογράφηση ενός άλλου δίσκου με διάφορους τραγουδιστές, και του πρότεινα αν ήθελε να συμμετάσχει. Ο Νταλάρας μου είπε: Πολύ ευχαρίστως, αλλά δεν θα ήταν καλύτερα να ηχογραφήσουμε τον δίσκο, που ετοιμάζουμε τόσα χρόνια, με συμμετοχή και του Βασίλη; Η πρόταση του Νταλάρα ήταν για μένα και τον Βασίλη κεραυνός εν αίθρία. Ένα μεγάλο μου όνειρο γινόταν πραγματικότητα. Τώρα όσον άφορά τον τίτλο “Θαλασσινά Παλάτια” προέκυψε από την Σέριφο, το νησί, που είχε γεννηθεί η μητέρα μου. Αν κάποιος βρεθεί το δειλινό με την βάρκα του ψαρεύοντας στο Αιγαίο, αντικρίζοντας το μαγικό θαλασσί και μοβ χρώμα, που τυλίγει τα νησιά μας, θα καταλάβει, νομίζω, απόλυτα τον τίτλο».

art54c- Αφού δεν βλέπουμε προκοπή στην... ξηρά, «ψαρεύουμε» πλέον στην θάλασσα;

«Ανέκαθεν η θάλασσα ήταν σταθερό πάτημα του ελληνισμού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Κυκλαδικός πολιτισμός, παράλια της Ιωνίας, νησιά του Αιγαίου ήταν πάντα δίαυλοι επικοινωνίας ανθρώπων, ποικίλων φυλών, πολιτισμών για προκοπή και δημιουργία. Η θάλασσα είναι το αίμα της Ελλάδας».

- «Λεβέντικες Καρδιές» του Χαλκιά, «Θαλασσινά Παλάτια» του Νταλάρα. «Επενδύεις» τελικά σε μεγάλες λαϊκές φωνές; Έχουν πλέον αντίκρυσμα στον κόσμο, ιδιαίτερα στις νεώτερες γενιές;

«Πάντα η επιλογή των τραγουδιστών, που συνεργάστηκα, γινότανε με ένα αυθόρμητο αισθητήριο, που είχα για τα τραγούδια μου, που ποτέ δεν ήταν αιτία και αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής για την παραπέρα πορεία τους. Επενδύω εκεί, που μου λέει η ψυχή μου χωρίς δεύτερες σκέψεις. Πάντως καλά θα κάνει η νέα γενιά να ψάξει καλύτερα τον χώρο του λαϊκού τραγουδιού, γιατί έχουν ήδη περάσει, υπάρχουν και σήμερα, τραγουδιστές με πολλά κυβικά».

- Υπάρχουν ακόμα καλλιτέχνες, που βγάζουν δίσκους, με ποιο στόχο σε μια εποχή, που η δισκογραφία είναι από χρόνια νεκρή;

«Οι σημερινοί καλλιτέχνες είναι και αυτοί, όπως όλοι οι Έλληνες, άνθρωποι της βαθιάς κρίσης, που δυναστεύει την χώρα μας. Η ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση δεν μπορεί να σταματήσει με τίποτα. Η ζωή προχωρά και πάντα προσαρμόζεται στις συνθήκες, που κάθε φορά επικρατούν. Αλίμονο, αν πάψουν να υπάρχουν δημιουργία και άνθρωποι, που ονειρεύονται μία καλύτερη ζωή».

- Για πόσο ακόμα θα επιμένεις να γράφεις τραγούδια χειροποίητα στον καιρό της πλαστικής σαβούρας; Μπήκες ποτέ στον πειρασμό να νοθεύσεις την δουλειά σου για οικονομικούς - εμπορικούς λόγους;

«Τα τραγούδια, που γράφω είναι το ημερολόγιο και το στίγμα μου ως άνθρωπος, που διαβαίνει τον δρόμο της ζωής. Όταν τα πιστεύω και την ηθική σου τα ρίξεις στο τραπέζι της εμπορικής συναλλαγής, είναι, νομίζω, ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να σου συμβεί. Πιστεύω ότι αν έκανα κάτι τέτοιο, θα ντρεπόμουν να κοιτάξω το μπουζούκι μου και την οικογένεια μου. Δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο εκτός από αυτό, που κάνω και υπηρετώ με όλη μου την δύναμη τόσα χρόνια».

art54d- Δυνατές δωρικές μελωδίες συχνά ρωμαλέο κοινωνικό, πολιτικό περιεχόμενο. Μήπως τελικά όλοι εμείς είμαστε ντεμοντέ, γραφικοί; Την... ψιλοβρίσκουμε να ξεχωρίζουμε;

«Ο άνθρωπος, που θέλει να ξεχωρίζει και να τραβά την προσοχή των άλλων για κάτι, που δεν είναι, γίνεται συνήθως γραφικός και κακομοίρης. Δεν έχω σε κανένα ν’ απολογηθώ γιατί γουστάρω τον Μάρκο (Βαμβακάρη) και όλους τους μεγάλους λαϊκούς δημιουργούς. Πιστεύω ότι τα τραγούδια τους έχουν την δύναμη παντοτινά να συγκινούν και να βρίσκουν έδαφος στην νέα γενιά, που κάποιοι από αυτούς θα είναι οι αυριανοί λαϊκοί συνθέτες. Το τραγούδι αυτό είναι αθάνατο, είναι η ρίζα και η αλήθεια μας. Τώρα, αν δεν γουστάρουμε την πλαστική σαβούρα και την χυδαιότητα, πολύ καλά κάνουμε και είμαστε γραφικοί. Κανένα πρόβλημα»!

- Το σήμερα και το αύριο του λαϊκού μας τραγουδιού. Πού βρισκόμαστε και πού πάμε;

«Το λαϊκό τραγούδι παρ’ όλο τον πόλεμο, που δέχεται είναι παρών και ευοίωνο. Η νέα γενιά καλπάζει, υπόσχεται λαμπρό μέλλον! Τα τρίχορδα μπουζούκια κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Έχουν βγει νέοι, που παίζουν καταπληκτικά. Το λαϊκό τραγούδι το παρομοιάζω με το τσίπουρο και το παξιμάδι! Αυτά τα εξαίρετα προϊόντα είχαν κάποια στιγμή κινδυνέψει να χαθούν. Σήμερα κατακλύζουν την αγορά. Το χρυσάφι δεν χάνει ποτέ την αξία του».

- Μπορούν οι καλλιτέχνες να βιοπορίζονται από την μουσική, οι δίσκοι βγάζουν τα έξοδα; Αν οι φτασμένοι έχουν πρόβλημα τί γίνεται με τα νέα παιδιά; Τί θα έλεγες σε αυτά;

«Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και το βιώνει όλος ο κόσμος, με την ανεργία και γενικότερα με καθημερινή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας. Ο χώρος της μουσικής και ευρύτερα του ακροάματος, ήταν από τα πρώτα επαγγέλματα, που χτυπήθηκαν από την μεγάλη κρίση. Πολλοί μουσικοί και τραγουδιστές βρέθηκαν χωρίς δουλειά, αφού το ένα μαγαζί έκλεινε μετά το άλλο. Οι πιο τυχεροί κάνουν ένα δύο μεροκάματα την εβδομάδα και τα χρήματα, που παίρνουν, δεν φτάνουν ούτε για την art54eβενζίνη τους. Αν ένας δίσκος βγάλει τα έξοδά του σήμερα, θεωρείται μεγάλο κατόρθωμα. Το cd ως φορέας ήχου βαίνει ήδη προς εξαφάνιση και το σκηνικό της δισκογραφίας μετατίθεται πλέον στο διαδίκτυο. Όμως το καιρό τον αρμενίζεις, όπως τον βρίσκεις. Τα νέα παιδιά μπορεί να είναι τα μεγάλα θύματα της κρίσης, αλλά είναι κι αυτά, που αύριο θα μεγαλουργήσουν ως άνθρωποι και καλλιτέχνες. Η ζωή θέλει αγώνα δύναμη και πείσμα».

- Ακολουθεί ο Βασίλης, στα «Θαλασσινά Παλάτια»... γράφει πολλούς πόντους. Θέλω την γνώμη όχι του πατέρα, αλλά του συνθέτη: Έχουν μέλλον τα παιδιά διάσημων δημιουργών;

«Τα παιδιά των διασήμων δημιουργών, είναι σαν όλα τα παιδιά του κόσμου. Μπορεί να τα βαραίνει η σύγκριση με τους γονείς τους, αν όμως το αξίζουν, προχωράνε ως αυτόφωτες μονάδες και χαράζουν τον δικό τους δρόμο. Εν πάση περιπτώσει και αυτά δικαιούνται, θα έλεγα, να δοκιμάσουν, ανάλογα με το ταλέντο τους, την πρώτη και κύρια προϋπόθεση στην τέχνη».

Ας κλείσουμε με τα μελλοντικά σου σχέδια...

«Ακόμα είναι πολύ νωρίς. Τα «Θαλασσινά Παλάτια» είναι ακόμα πολύ φρέσκα, και πιστεύω ότι έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους για να περπατήσουν».


 

15 Ιανουαρίου 2017


ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΚΗ  ΧΑΛΚΙΑ:Το θεϊκό φύσημα του ΤΑΣΟΥ

Τί να πει κανείς για την οικογένεια των Χαλκιάδων και την τεράστια προσφορά της στην μουσική! Τί να πει κανείς για τον μέγιστο σολίστα του κλαρίνου Τάσο Χαλκιά! Μιλάνε τα μουσικά του έργα, αυτό το μοναδικό ηχόχρωμα από το μουσικό όργανο, προέκταση του είναι του, ο αέρας μιας βασανισμένης ψυχής, που «βγάζει» τον καημό πρωτότυπη μελωδία. Την βιογραφία του έγραψε η συνάδελφος Άννα Στεργίου, με την βοήθεια του Λάκη Χαλκιά (από τις εκδόσεις Μ. Σιδέρης) και περιέχει ψηφιακό δίσκο με μοναδικά δείγματα της τέχνης του πατέρα του Τάσου. Είχα την τύχη να γνωρίσω τον θρυλικό παιχνιδιάτορα και την ευτυχία να είμαστε φίλοι από το 1976 με το Λάκη, από τον οποίο ζήτησα δυο λόγια για το βιβλίο αλλά και για τον πατέρα του.

 

art53a art53b art53c

 

- Τί να πει κανείς για την οικογένεια των Χαλκιάδων! Ως μέλος της επιφανές τί απολογισμό θα έκανες σε πέντε γραμμές για την προσφορά της;

«Οι ρίζες τους βρίσκονται στο μακρινό παρελθόν της Ελλάδας και τα σημάδια τους ανεξίτηλα στην πορεία του ελληνικού τραγουδιού. Επί προσωπικού, όπως λένε, ως γόνος της μεγάλης μουσικής οικογένειας, που φέτος κλείνει 176 χρόνια συνεχούς προσφοράς, που αποτιμάται σε αγώνες και θυσίες υπέρ της πατρώας μουσικής, σταματάει ο νους μου. Νομίζω ότι όσοι έτυχε να γνωρίζουν την τεράστια χρονική μουσική διαδρομή, που έχει διανύσει η οικογένεια των Χαλκιάδων, μπορούν να καταλάβουν πόσο μεγάλες παρακαταθήκες άφησαν, στον χώρο της παραδοσιακής μουσικής και σε όλα τα άλλα είδη. Αγάπησαν όσο τίποτε άλλο την Δημοτική μουσική την μελέτησαν, την σεβάστηκαν, και θα έλεγα παραφράζοντας το ποίημα του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου στην “Ρωμιοσύνη”:

art53f"Το χέρι τους ήταν κολλημένο στο όργανο, το όργανο ήταν συνέχεια του χεριού τους, το χέρι ήταν συνέχεια της ψυχής τους".

»Χάρη στην αγάπη που είχαν για τη μουσική πέρασαν τα πιο σκληρά χρόνια και τις κακουχίες που βίωσε ο λαός, πολέμους και μεγάλες δυστυχίες, βγήκαν αλώβητοι, με μεγαλύτερες δυνάμεις για να φτάσουν την τέχνη τους και την δημοτική μας μουσική στα πέρατα του κόσμου. Αυτοί ήταν ο Μήτσος (βιολί) ό Νίκος (κλαρίνο) ο Φώτης, (τραγούδι, λαούτο, τσέμπαλο) ο Κυριάκος, (βιολί, τραγούδι) και ο Τάσος (κλαρίνο) όπως και ο εξάδελφός τους Μάνθος. Να πω για τις μεγάλες στιγμές που ευτύχησα να ζήσω κοντά τους στα πρώτα καλλιτεχνικά βήματα, όπως κι ο αδελφός μου αλλά και όλα τα πρώτα ξαδέλφια, (δηλαδή η τέταρτη γενιά μουσικών), αφού το συγκρότημα των αδελφών Χαλκιά, ήταν για όλους μας το πρώτο μας μεγάλο σχολείο».

- «Το φύσημα του θεού». Κυριολεκτικός και ευρηματικός τίτλος! Δυο λόγια για το βιβλίο.

«Σε εποχή, που αλλοιώνονται και χάνονται εθνικά πολιτιστικά χαρακτηριστικά, ένοιωσα ανάγκη, χρέος προς τον κόσμο, που έχει τιμήσει με την αγάπη του, την οικογένεια των Χαλκιάδων να δράσω. Πριν από πέντε χρόνια, προσκάλεσα την γνωστή δημοσιογράφο και συγγραφέα Άννα Στεργίου, Ηπειρώτισσα, ευαίσθητη με την παράδοση του τόπου μας, εξοικειωμένη με το άκουσμα του κλαρίνου του πατέρα και που ένα μέρος της ζωής του, της ήταν πολύ γνωστό και οικείο. Της ζήτησα να βάλει στο χαρτί την

art53d art53e

ζωή του Τάσου Χαλκιά, όχι μόνο ως καλλιτεχνική αξία, αλλά και ως ψυχική δύναμη και ανθρωπιά, που διέθετε, γιατί αυτά τα πρότυπα σήμερα λείπουν από την κοινωνία μας. Φέτος συμπληρώθηκαν 102 χρόνια από την γέννησή του και 24 χρόνια αφότου έφυγε από κοντά μας. Η μνήμη και το έργο του γίνονται όσο περνάει ο χρόνος πιο ουσιαστικά και έντονα και αντανακλούν στην πνευματική μας ωρίμανση. Η ανθρωπιά και η φιλική του διάθεση απαιτητή ως ανάμνηση υπόδειγμα στη σκληρή εποχή μας, όπου η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ανθρώπινος παράγοντας κάθε μέρα που περνάει χάνονται και ισοπεδώνονται. Ναι, ευρηματικός ο τίτλος και μας παίδεψε πολύ και βγήκε μόνος του την τελευταία στιγμή που το βιβλίο πήγαινε στο τυπογραφείο. Κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Μιχάλη Σιδέρη, Α. Μεταξά 28, Εξάρχεια».

art53g- Να μιλήσουμε για την τέχνη του Τάσου όσο κι αν αυτά δεν κλείνονται σε λέξεις. Σε τί συνίσταται το «φύσημα του θεού»;

«Μουσικός που συνέβαλε επί έξι δεκαετίες στην εξέλιξη και διάδοση της αυθεντικής παραδοσιακής μουσικής, στις πιο δύσκολες εποχές για τον τόπο, γράφοντας πολλά τραγούδια σε μουσική και στίχους δικούς του, που σήμερα ο λαός μας τα έχει κομμάτι της παράδοσης. Με τον ήχο του κλαρίνου, έστειλε στα πέρατα του κόσμου τα μοιρολόγια μας, γενικά την παραδοσιακή μας μουσική. Πολλοί τον θαύμασαν, μίλησαν γι’ αυτόν μεγάλοι μουσικοί και πνευματικοί άνθρωποι που γνώριζαν καλά την αξία του και τον τρόπο που αυτός μέσα από τις μαγικές του νότες και τους ήχους του κλαρίνου, ήξερε να πλάθει και σιγά - σιγά να διεγείρει το πνεύμα και την ψυχή των ανθρώπων»…

- Το μοναδικό ηχόχρωμα, είναι ταλέντο, γνώση, τεχνική, ζωή βασανισμένη, που βγάζει ο αέρας από την ψυχή;

«Ναι, πιστεύω πως είναι όλα αυτά, που αναφέρεις συν ατέλειωτη μάθηση και συνεχή μελέτη. Όποιος διαβάσει το βιβλίο και μάθει για την ζωή του, τί έχει περάσει, τότε μπορεί να καταλάβει γιατί αυτός ο ήχος που βγάζει το κλαρίνο του, τον συνταράζει και τον ταξιδεύει εκεί όπου ο Τάσος Χαλκιάς τον οδηγεί, στη συγκίνηση, στον ερωτισμό, και στον αγώνα για ζωή και ελευθερία».

- Τί θα έλεγες για τον δεξιοτέχνη πατέρα σου σε ταλαντούχο μαθητή του κλαρίνου;

«Να αγαπήσει με την δύναμη της ψυχής το όργανο, που διάλεξε για να εκφράσει πρώτα τον εσωτερικό του κόσμο, μετά να περάσει στην ψυχή του το είδος, που θέλει να παίξει, να μελετάει σε όλη την ζωή γιατί αυτός ο έρωτας όχι μόνο δεν χάνεται ποτέ, αλλά με τον καιρό μεγαλώνει, γίνεται ... ευχάριστο μαρτύριο, έτσι ώστε η επικοινωνία με το όργανο να φτάσει σε ανώτερα επίπεδα: Ό,τι σκέφτεται και αισθάνεται την ώρα, που παίζει, να μπορεί να το μεταφέρει μέσω του οργάνου και σε αυτόν που τον ακούει».

art53h- Ερχόμαστε σε σένα. Πώς την «βγάζουν» οι μύθοι του τραγουδιού με το ξεχωριστό διαχρονικό έργο; Είναι απογοητευμένοι από την τωρινή πορεία;

«Όλοι εμείς, που έχουμε ζήσει εποχές δημιουργικές, προσπαθούμε στους άνυδρους καιρούς πρώτα να διαφυλάξουμε την ακεραιότητά μας και το έργο μας από όλο αυτό το σάρωμα των αξιών, που γίνεται σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Στο σημερινό καλλιτεχνικό γίγνεσθαι έχει επικρατήσει η έκπτωση του ήθους και της τέχνης, δηλαδή βλέπει το μάτι και η ακοή έρχεται σε τρίτη μοίρα. Και το κυριότερο σήμερα δεν σου λένε ότι σε απαγορεύουν να παίζεσαι, αλλά σε βάζουν στο περιθώριο και σε αγνοούν, οπότε όταν δεν σε ακούει ο κόσμος και κυρίως δεν σε βλέπει με τα προβλήματα που κουβαλάει ο καθένας, αρχίζει να κυνηγάει τα πρόσωπα, που προβάλλονται στο χαζοκούτι. Τελικά είναι λίγοι αυτοί που έχουν και γνώση και άποψη και από αυτούς περιμένουμε πια να στηρίζουν αυτό τον μουσικό μας θησαυρό. Παρ' όλη την τραγική κατάσταση που περνάει ο κόσμος εισπράττω καθημερινά την αγάπη του. Με όλα αυτά τα πρωτόγνωρα και τρομερά πράγματα λόγω της κατοχικής πνευματικής και οικονομικής κρίσης που ζει ο λαός μας προσπαθώ να είμαι δίπλα του να τον εμψυχώνω και να του δίνω, αλλά και να παίρνω, δύναμη και κουράγιο».

- Τα μεγάλα παλιά τραγούδια σας ξανατραγουδιούνται. Πώς βλέπεις επανεκτελέσεις, ιδιαίτερα όταν τα κακοποιού σε... γυφτολαϊκά μαμπολάτιν;

«Τίποτα δεν έχει χαθεί ακόμη γιατί από όλα τα είδη της ελληνικής μουσικής έχει μείνει θησαυρός από αριστουργήματα, τραγούδια, που θα μιλάνε για πάντα στην καρδιά του καθημερινού ανθρώπου, που βιώνει βαρβαρότητα στην ζωή του σε όλο μεγαλείο της, το βάρος του αισχρού καπιταλισμού, που δεν έχει όρια πια, και αφού αυτά τα τραγούδια μιλάνε για τα προβλήματά και τις ανησυχίες του, για τον αγώνα επιβίωσής του, Όλοι βλέπουμε πόσο λείπει το γνήσιο, καθαρό δημοτικό και λαϊκό τραγούδι. Δυστυχώς παρακολουθούμε ανήμποροι την κακοποίηση, που γίνεται από την χαβούζα, που γεμίζουν τα αυτιά και τα σπίτια μας. Ο κανιβαλισμός σε όλο του το μεγαλείο, έχει κατακλύσει τα πανηγύρια και τις εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, με τα ασκέρια των αρκουδιαρέων ή καλύτερα κανίβαλων, γυρολόγων που σαρώνουν την Ελλάδα, χωρίς ήθος, σεβασμό, αξιοπρέπεια. Και εκτός από τον τυχοδιωκτισμό ορισμένων... καλλιτεχνών, που θέλουν να βγάλουν γρήγορα χρήματα, το τραγικό είναι ότι υπάρχουν art53iκαι καλοί μουσικοί που γνωρίζουν ότι κοροϊδεύουν τον κόσμο αλλά μετρά τί λεφτά θα πάρουν. Υπάρχει και το εξής φαινόμενο: Τα παιδιά των πρώτων μεταναστών, που ήρθαν στην Ελλάδα μεγάλωσαν χωρίς αυτό το ανύπαρκτο Ελληνικό …κράτος να προσπαθήσει να αφομοιώσει και να τους διδάξει τίποτα από τον πολιτισμό μας, τα άφησε να θεωρούν ότι η κουλτούρα, ο παραδόσεις της χώρας είναι η αισχρότητα, η γελοιότητα, η «βαρβαρίλα», που εκπέμπουν τα τηλεοπτικά κανάλια και τα social media. Αυτός ο ήχος και η εικόνα βοηθούν το… σύστημα, στην υποβάθμιση της αισθητικής καλλιέργειας του κόσμου, στον αποπροσανατολισμό, στον υπέρ καταναλωτισμό και την αποχαύνωση. Τα τραγούδια μεγάλων δημιουργών, που έχω πει όπως και άλλοι συνάδελφοί μου, δεν τα έχουν ακουμπήσει ευτυχώς ακόμη και είναι τόσο προσωπικά, που αν κάποιος τόλμησε να τραγουδήσει κάποια από αυτά δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να τα περάσει στον κόσμο».

- Υπάρχει σήμερα αξιόλογο έργο για παλιές διαχρονικές φωνές, που είναι πάντα μάχιμες;

«Ναι υπάρχει και πολύ καλό και με νέες πρωτότυπες μουσικές και πολύ καλή στιχουργική έκφραση αλλά δυστυχώς δεν ακούγεται, αφού οι δίαυλοι προβολής είναι ερμητικά φραγμένοι».

- Τα μελλοντικά σου σχέδια.

«Πιστεύω πως ο νέος χρόνος θα είναι δημιουργικός και δισκογραφικά αλλά και με συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα αλλά πολύ σύντομα θα έχω νέα να πω για όλα τα σχέδιά μου».


 

15 Ιανουαρίου 2017


ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΡΩΜΑΝΑ: «Κλασική μουσική της Κωνσταντινούπολης»

art52aΤον δεύτερο δίσκο της σε εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση (cd - βιβλίο) κυκλοφορεί η ορχήστρα κλασικής ανατολικής μουσικής «Ρωμάνα» με έργα Ρωμηών συνθετών, που έζησαν στην Κωνσταντινούπολη μετά την Άλωση. Εν αρχή καναδυό διευκρινήσεις σημαντικές για την κατανόηση του κειμένου από νεώτερους αναγνώστες και φίλους της μουσικής, μια και για τους παλιότερους επανειλημμένα έχω πει και γράψει ότι τα ονόματα είναι συμβάσεις, που χρησιμοποιούμε για να συνεννοούμεθα. Και το πιο σημαντικό: Όσο ακριβέστερα επιχειρήσεις να ορίσεις κάτι σημαντικό, τόσο αφαιρείς από την ουσία του!

Η πρώτη: Ο όρος κλασική, όπως στην δυτική κουλτούρα, προσδιορίζει την λόγια μουσική, την μη παραδοσιακή και λαϊκή. Η δεύτερη: Ρωμηοί συνθέτες: Όπως τους προσδιορίζω επακριβώς στο βιβλίο «Μούσα Πολύτροπος» (εκδόσεις Μετρονόμος), όπου υπάρχει εκτενέστατη αναφορά στο έργο τους, «Ρωμηοί συνθέτες νοούνται μη μουσουλμάνοι, κυρίως χριστιανοί, καλλιτέχνες Έλληνες ή ελληνική καταγωγής ή αλλοεθνείς διατρίβοντες στην ελληνική παιδεία. Ορισμένοι από αυτούς συμμετέχουν ενεργά και στα τάγματα των δερβίσηδων».

art52bΗ ορχήστρα «Ρωμάνα» έχει σήμερα βάση ανάπτυξης τα 30 μουσικά όργανα με την προοπτική να φθάσει τα 50 αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι απαρτίζεται από πολύ καλούς σολίστες. Μουσική διεύθυνση Μανώλης Καρπάθιος. Ο πρώτος δίσκος ήταν μεταφορά της συναυλίας, που είχε κάνει στην Ε.Ρ.Τ., στις 23 και 24 Απρίλη 2013. Οι πιο... ψαγμένοι θα θυμούνται την παρουσίαση αυτής της δουλειάς στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής. Πιο ώριμη τώρα εκτελεί με σεβασμό και ποιότητα κλασικά έργα της μάνας του πολιτισμού Ανατολής, συνθέσεις των: Αγγελή (17ος αιώνας), Δημητρίου Καντεμήρη (17ος αιώνας), Πέτρου Πελοποννήσιου (18ος αιώνας), Βασιλάκη (19ος αιώνας), Θοδωράκη (19ος αιώνας) και άλλων αγνώστων έως τώρα μουσουργών, που συνδυάζουν και αφομοιώνουν τους αρχαίους ελληνικούς τρόπους, τα αραβοπερσικά μακάμια, τους βυζαντινούς ήχους και τις πλούσιες μουσικές αναζητήσεις της εποχής τους μετουσιώνοντάς τα σε μοναδικής έμπνευσης έργα. Μας ταξιδεύουν πρωτότυπα στον χρόνο και την μελωδία, μας ψυχαγωγούν αυθεντικά και πρωτότυπα σε καιρούς δύσκολους. (Διανομή: Εκδοτικός οίκος Νεκταρίου Παναγόπουλου, Χαβρίου 3, Αθήνα, τηλ. 210 - 32248190).

art52cΤο άκουσμα της νέας δουλειάς της «Ρωμάνα» όπως και όλων των άλλων έργων των λεγόμενων Ρωμηών συνθετών της Κωνσταντινούπολης –κατά την γνώμη μου ο πιο σωστός, πάντα συμβατικός, προσδιορισμός είναι «κλασική μουσική της Ανατολής»- έχει και μια άλλη αξία: Να γνωρίσει ο ακροατής, στην ουσία να έχει μέθεξη, όλες, τις πλούσιες και πολύτροπες αμφίδρομες επιρροές, ανταλλαγές και δάνεια με την εν γένει παραδοσιακή και λαϊκή δημιουργία σε όλη την Βαλκανική και ιδιαίτερα, για τα δικά μας ενδιαφέροντα, την επίδραση στο ελληνικό λαϊκό αστικό τραγούδι, το επιλεγόμενο ρεμπέτικο. Όλα αυτά τα μοναδικά, που δεν φυλακίζονται σε ψυχρές λέξεις γιατί είναι μελωδίες της χαροκόπας ελληνικής και βαλκανικής ψυχής, που «βλέπει» ανατολικά.

Η ορχήστρα «Ρωμάνα» είναι μοναδική στον ελλαδικό χώρο και όπως δηλώνουν οι συντελεστές της στην καινούρια εργασία «έχει σκοπό την ανάδειξη κλασικών έργων της αρχαιοελληνικής, βυζαντινής, ανατολικής αλλά και σύγχρονης μουσικής, που μένουν στο περιθώριο της εγχώριας πραγματικότητας. Σήμερα είναι πλέον ώριμες οι συνθήκες, καθίσταται αναγκαία όσο ποτέ η εκτέλεση και προβολή της διαχρονικής αυτής μουσικής προίκας, καθώς τα ήθη και έθιμα της ρωμιοσύνης πολιορκούνται από αλλοτρίωση, υποδούλωση και εμπορευματοποίηση του ελληνικού τρόπου ζωής».

Θα έλεγα, ας μη χρησιμοποιείται ο δεινά αμφιλεγόμενος και εξαιρετικά φθαρμένος όρος «ρωμιοσύνη» γιατί στην εν λόγω περίπτωση, όπως και σε άλλες διαχρονικές πολιτιστικές εκφάνσεις έχουμε να κάνουμε με οικουμενικής εμβέλειας, πολυεθνικό, πολυδιάστατο πολιτιστικό ρεύμα, που συσπειρώνει όσο και αρδεύει πολλούς λαούς και μουσικούς πολιτισμούς. Καλλιτεχνικός διεθνισμός στην πράξη, αξιόμαχο στοιχείο του ελληνικού κι άλλων ανατολικών πολιτισμών. Άσχετα αν ο αμερικάνικος - δυτικός καταναλωτισμός σκουπιδιών, που τον λένε πολιτισμό, και η ηλίθια προγονοπληξία μας κάνουν ότι αγνοούν, συσκοτίζουν, σκόπιμα διαστρεβλώνουν την... μη ανάδελφη ουσία: «Γιατ’ είν’ ο πολιτισμός μπάσταρδος μετανάστης»!

art52dΣτην ορχήστρα «Ρωμάνα» παίζουν όλα τα «παιχνίδια», σχεδόν όλα τα όργανα της ελληνικής, ανατολικής παράδοσης: Κανονάκια, ούτια, ταμπουράδες, βιολιά, πνευστά, λύρες, κρουστά, πάσης φύσεως τοξωτά, λαούτα, σαντούρια. Δεν λείπουν τα δυτικά μουσικά όργανα ενορχηστρωμένα κατά τρόπο, που να υπηρετούν την βυζαντινή, εν γένει ανατολική κλασική μουσική. Συμμετέχουν οι πιο σημαντικό σήμερα σολίστες του είδους:

 

ΒΙΟΛΙΑ: Χατζηπέτρος Γιώργος, Μιχελής Θεολόγος, Μπατσικούρας Παύλος, Λάγγας Γρηγόρης, Γεωργούλης Κώστας, Κοντολούρης Σπύρος, Λακιός Χριστοόδουλος, Ζαχαρίου Δημήτρης, Βασιλάκης Γιώργος.
ΛΥΡΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γκίκα Χρυσάνθη.
ΟΥΤΙ: Παππάς Γιώργος, Καραφύλλη Ελένη.
ΝΕΫ : Νίκος Παραουλάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΑΟΥΤΟ: Κτενάς Σεραφείμ
ΚΟΝΤΡΑΜΠΑΣΟ: Πλαγιανάκος Γιάννης
ΤΣΕΛΟ: Κούτρου Χριστίνα, Ντουφεξιάδου Τίνα, Παπαβασιλείου Σεμέλη.
ΚΑΝΟΝΙ: Κόντης Νεκτάριος, Παπαηλία Αντιγόνη, Δριμάλας Γιάννης.
ΤΑΜΠΟΥΡΑΣ: Μεγαλουδης Γιάννης.
ΚΡΟΥΣΤΑ: Τζανέτος Γιώργος, Νιάρχος Ανδρέας.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Μανώλης Καρπάθιος.


 

15 Ιανουαρίου 2017


ΝΑΝΤΙΑ ΒΑΛΑΒΑΝΗ: «Η ανατροπή μιας ανατροπής»


art51aΠολύ στεναχωρήθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη «Τρίτο Μνημόνιο. Η ανατροπή μιας ανατροπής» (Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη). Οι ομιλητές και τα όσα είπαν, το ίδιο το θέμα του βιβλίου και μετά την ανάγνωση το περιεχόμενό του, οι μνήμες και οι ουτοπίες, παλιές και πρόσφατες, η ατμόσφαιρα της εκδήλωσης, οι συμμετέχοντες, ίσως και ο χώρος της εξέπεμπε υποσυνείδητα κάποιο συμβολισμό: Αρχαιολογική Εταιρεία... Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλα αυτά αποτελούν το βιογράφημα της Γενιάς του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης, μια από τις πιο ξεχωριστές γενιές της νεοελληνικής ιστορίας, για να μην πω ότι ήμασταν η τελευταία σημαντική. Πολύ περισσότερο, που αφορά έντιμους και καταξιωμένους αγωνιστές, ανώνυμους και διάσημους, όχι 500 λαμόγια, που εξαργύρωσαν τις (όποιες στιγμιαίες είτε επί το πλείστον πλαστικές) περγαμηνές σε κομματικές θέσεις, σε δημόσιες και ιδιωτικές μίζες.

Πρώτα για το βιβλίο, μετά για τους συμβολισμούς της εκδήλωσης, που σημειωτέον προσέλκυσε, μεταξύ άλλων, το ενδιαφέρον πολλών στελεχών της τότε κραταιάς Κομμουνιστικής Νεολαίας (Κ.Ν.Ε.) και του φοιτητικού κινήματος. Ουδεμία ανάγκη έχει εκθειασμού ή υπεράσπισης η Νάντια Βαλαβάνη, ιδίως μετά τα όσα γράφτηκαν ή εξ αφορμής της συντονισμένης επίθεσης, που δέχτηκε από την εξουσία. Μόνο θετικά μπορεί κανείς να επισημάνει: Ακεραιότητα, εντιμότητα, σταθερή αγωνιστικότητα, διάθεση για κοινωνική προσφορά, δυναμισμό, αλλά και την συγκρότηση χαρακτήρα, μαζί με εξαιρετικής εμβέλειας πολιτικής, κι όχι μόνο, σκέψης. Είμαι υπερβολικός; Δεν με μοιάζει! Πέρασαν κιόλας 44 χρόνια, αλλά ακόμα με μεγάλη συγκίνηση θυμάμαι ότι η Νάντια και κυρίως η αείμνηστη Αγγελική Ξύδη με συνειδητοποίησε με την παρέα μου στην Φιλοσοφική Σχολή στον κόκκινο πολιτικό και ταξικό αγώνα.

Οι παλιότεροι αναγνώστες θυμούνται -για τους νεώτερους υπάρχουν τα άρθρα στο αρχείο- ότι εξ αρχής εξέφρασα την έντονη διαφωνία μου για την έστω σύντομη αλλά και επώδυνη θητεία της Νάντιας στον ΣΥΡΙΖΑ, στο άντρο του γερμανοτσολιαδισμού με τον ξεβαμμένο ροζ αριστερό φερετζέ και την κατ’ ουσίαν ακροδεξιά πολιτική. Η συγγραφέας παραστατικά όσο και λακωνικά δίνει το περιεχόμενο του βιβλίου στον υπότιτλο: Προσωπικά τεκμήρια μιας συλλογικής διάψευσης. Παρουσιάζει με πολλά ντοκουμέντα, και από τον υπουργικό θώκο, την δική της πολιτική περιπέτεια της τάχα πρώτη φορά αριστεράς. Το κάνει πάλι με τον δικό της μοναδικό έντιμο και ειλικρινή τρόπο, αλλά και την συνήθη, σε όσους καλά την γνωρίζουμε, καλοπροαίρετη αφέλεια. Δεν υπεισέρχομαι σε λεπτομέρειες και περιγραφές γιατί αξίζει να διαβαστεί το βιβλίο με όλα τα παραθέματά του.

Όχι μόνο για να πιστοποιήσει πώς παίζεται το παιχνίδι στην αποικία Γκραικυλία, αλλά και να διώξει τις τελευταίες αυταπάτες, στην περίπτωση, που ακόμα έχει τέτοιες. Από το ψηφιακό αυτό μετερίζι τα λέγαμε έγκαιρα και τεκμηριωμένα για το φρικτό πείραμα, που κάνουν οι ξένοι επιβήτορες, προφανέστατα με την συνενοχή, αν όχι την αποκλειστική μας ευθύνη. Δεν είναι θέμα (αυτο ή ετερο)επιβεβαίωσης του γράφοντος, αλλού βρίσκεται το μέγα ερώτημα: Όταν προσωπικότητες σαν την Νάντια και άλλοι, που ήταν στην παρουσίαση (όχι όλοι, ήταν και δημοσιοσχετίστικα λαμόγια) τρώνε το παραμύθι της ξενόδουλης εξουσίας, τί θα κάνει ο όχλος ο καθημερινά ψεκασμένος από την τηλεόραση;

art51bΜιλάμε για τον άνευ Τσίπ(ρ)ας υποτακτικό του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού και του Δ’ Γερμανικού Ράιχ, που αποκαλείται κατ’ ευφημισμόν Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιον σοβαρό, ικανό πολιτικό. Μιλάμε για τον πολιτικό τσογλανσμό, που πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ, την καρέκλα μας να κρατάμε και ας χαθεί το σύμπαν! Μήπως ακόμα υπάρχουν αμφιβολίες ότι η ξενόδουλη εξουσία ετοίμαζε από τον 1993 τον τρέχοντα θαλαμοφύλακα Γκραικυλίας; Φυσικά με την θεωρία και λογική των εναλλακτικών σεναρίων: Αφήνει δέκα (κουτσά) άλογα να τρέξουν και όποιο την βολεύει πιο πολύ αναλόγως της εκάστοτε συγκυρίας και των συμφερόντων της. Έτσι λειτουργούν τ’ αφεντικά μας, ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός και τα ευρωπαϊκά του τσιράκια. Τον έφτιαξαν, στην τελευταία κρίσιμη φάση, με την βοήθεια ενός Γιάννη με ένα ΝΙ (παρών κι αυτός) και μιας γάτας Ιμαλαΐων (απούσας)!

Υπήρχε περίπτωση μια στο εκατομμύριο τα ξένα αφεντικά να μην κάνουν εκτροπή, ακόμα και στρατιωτική, αν υποψιάζονταν ότι με εκλογική διαδικασία θα κυβερνούσε συνεπής αριστερά, όταν όλα στον κόσμο είναι διαλυμένα και οδεύουμε προς την τρίτη γενικευμένη πολεμική σύγκρουση; Όταν ο καπιταλισμός δεν έχει αντίπαλο δέος και όσο προσπαθεί να το στήσει («τρομοκρατία» και άλλες μαλακίες) χύνει ποτάμια αίμα, που δεν μένουν αναπάντητα; Όταν δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο αληθινή ταξική, μάχιμη Αριστερά; Εδώ, φιλτάτη Νάντια, χάθηκε το Κίνημα των Γαρυφάλλων στην Πορτογαλία, που ήταν ένοπλο και λαϊκό –και σε ποιες συνθήκες!- και θα έκανε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις το Τσι(π)ράκι της Frau Hitler στο πειραματόζωο Γκραικυλία;

Έχει μόνο ιστορική αξία η αφήγηση των λεπτομερειών της αυταπάτης (ανύπαρκτη, στημένο κόλπο από την ξένη εξουσία ήταν) για το πόσο ηλίθιος, διεφθαρμένος και πολλαπλά ψεκασμένος από την οθόνη είναι ο όχλος και πόσο ακόμα μπορούν να συνεχίσουν το πείραμα τα αφεντικά. Συνακόλουθα -είναι πικρό και στενάχωρο αλλά δεν κρύβεται!- τέτοια αφέλεια διακατέχει τα πιο άξια προοδευτικά στελέχη, της πάλαι ποτέ Αριστεράς (τα έντιμα και ικανά κατά τεκμήριο, όχι τους πολιτικάντηδες), ώστε δεν έχει τίποτα να φοβάται, ούτε καν σε θεωρητικό επίπεδο, το σύστημα της ξένης εξάρτησης!

Κλείνω με την εκδήλωση. Παρότι έχω σημειώσει δυο πράγματα για τον καθένα, δεν θα τα γράψω. Μάταιος κόπος! Δείτε μόνο ποιοι κάθονταν στο τραπέζι και φέρετε στο μυαλό τα έργα και τις μέρες καθενός μόνο την τελευταία πενταετία. Είμαι σίγουρος ότι αφενός θα καταλάβατε τί είπαν, αφετέρου θα εξηγήσετε γιατί η προβληματική, τραυματισμένη εγχώρια αριστερά, είναι σε αυτό το κατάντημα. Αυτή, Νάντια κι άλλοι πάλαι ποτέ σύντροφοι, είναι η αυταπάτη, η... ανατροπή της ανατροπής: Η σε όλο τον κόσμο εξάλειψη της Αριστεράς, η από τον καπιταλισμό ενσωμάτωση των έσχατων κουρελιών της στο σύστημα εξουσίας του, είτε ως δούλων του είτε ως άλλοθί του, σε αμφότερες τις εκδοχές για την εξαπάτηση του όχλου...


 

15 Ιανουαρίου 2017


 

art-apxeio

 

 

Διαβάστε περισσότερα θέματα από το αρχείο...