Μην ξεχάσεις φεύγοντας ν' αφήσεις την γνώμη σου για την ιστοσελίδα και για ό,τι άλλο σoυ βασανίζει το μυαλό!





Ο Καζαντζίδης... κομμουνιστής!

3aΣτην Γκραικυλία, την αποικία πειραματόζωο κοινωνικού αυνανισμού, μετά το 1974 μοστράρονται κατά φεγγάρια... πιστοποιητικά αντίστασης κατά της εξουσίας. Στην συντριπτική πλειοψηφία πλαστά. Η ίδια ξενόδουλη εξουσία, που δεν ζητά πλέον δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης του αντεθνικού κομμουνισμού, τα απονέμει για να δημιουργήσει ή να διατηρήσει και να επιτείνει την δημοτικότητα και τον μύθο προσώπων, που θέλει να χρησιμοποιήσει ή κατά κόρον αξιοποιεί για πιο εύκολο και αποτελεσματικό αποπροσανατολισμό και ποδοσφαιροποίηση του όχλου, ιδιαίτερα στον κρίσιμο τομέα του πολιτισμού, με την ευρύτατη έννοια του όρου. Στην σκληρή εποχή ήταν συστηματική αστυνομική επιχείρηση, κατ’ εντολήν των Αμερικάνων, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Άλλαξε μετά το πείραμα. Τηρουμένων των αναλογιών και των ιστορικών συνθηκών, στην μονοκρατορία του Κεφάλαιου και του ραγιαδισμού μετέρχονται άλλων πιο χαλαρών, πλην εξ ίσου γελοίων μέσων.

Αστυνομία και Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών πασάρουν επιλεκτικά στα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) και Κοινωνικής Μαλακίας (Social Media) τάχα ως «αποκλειστική συγκλονιστική αποκάλυψη» φακέλλους για την πολιτική δράση των διασήμων. Το σύστημα της εξουσίας τους «φόρεσε» σαν τέτοιους στον σβέρκο, στην προτίμηση του όχλου. Οι φάκελλοι τάχα, κάηκαν πανηγυρικά, έγιναν καρτέλες, ή κρατήθηκαν ορισμένοι για ιστορικούς λόγους, δηλαδή για να εξυπηρετήσουν σχέδια, που προαναφέραμε. Γεμίσαμε από λεπτομέρειες για την αντίσταση διαφόρων φιρμών, που όσο ζούσαν ή μέχρι σήμερα, κολλάνε με ενθουσιασμό ένσημα υποτέλειας στον Ιμπεριαλισμό. Με ανάλογο καταμερισμό εργασίας: Τα λαϊκά είδωλα αναγορεύονται κομμουνιστές, εξέλιπε ο κίνδυνος για το σύστημα από την ιδιότητα και κυρίως την δράση, που σ’ έστελνε εκτελεστικό απόσπασμα. Τα έως πρότινος κόκκινα πανιά για τον πάλαι ποτέ ταύρο του ημιθανούς για την ώρα λαϊκού κινήματος αποκτούν την ιδιότητα, που με την σειρά τους μισούσαν: Του αντιστασιακού.

Δημοσιοποιούνται αγράμματες αναφορές κάθε ηλίθιου, ευθυνόφοβου μπάτσου των δεκαετιών ’50, ’60, ’70, κάθε δοσίλογου χαφιέ για πρόσωπα, που παρακολουθούσαν. Σήμερα πια, ηλικιακά, αυτά τα πιπεράτα κιτρινισμένα χαρτιά στοχεύουν, αφορούν τους άνω των 40 ετών γιατί των νέων ο μέγας σεβντάς - οδηγός είναι κατά τεκμήριο το χάιδεμα κινητού τηλεφώνου. Γεια σου Πίθηκε! Εδώ έβγαλαν αντιστασιακό και «ολίγον κομμουνιστή» τον Χρήστο Λαμπράκη, ιδιοκτήτη του Συγκροτήματος, που εκλαΐκευσε, όταν δεν συνήργησε, κάθε ολέθριο, μαύρο σχέδιο του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού καταστροφής της Γκραικυλίας! Δεν θα ανακήρυσσαν «κομμουνιστή πούρο» τον Στέλιο Καζαντζίδη, που κατά κόρο χρησιμοποίησε η ξενόδουλη εξουσία (ασχέτως πόσο ο ίδιος το συνειδητοποιούσε ή όχι, το αποτέλεσμα μετρά!) να πλήξει τον πολιτισμό, κυρίως την ναυαρχίδα, το λαϊκό μας τραγούδι; Τον καλλιτέχνη, που αξιοποιήθηκε, εξέφρασε την κακοποίηση του μελωδικού πολιτισμού, την χυδαία μεταποίησή του σε αναίτιο, χαζό μελό και γοερό κλάμα!

3bΠόσο δημοκρατικά αρχίζει το παραμύθι η φυλλάδα, που βγήκε για να εκλαϊκεύσει στον όχλο την νέα γερμανοτσολιάδικη μεταμφίεση του καθεστώτος, την ΣΥΡΙΖΑίικη πρώτη φορά... αριστερά μέτρα για φέρετρο! Αποφασίζομεν και διατάσσομεν: «Για τον Στέλιο Καζαντζίδη δεύτερη γνώμη δεν υπάρχει είναι η μεγαλύτερη φωνή, που γέννησε η Ελλάδα. Ο κορυφαίος λαϊκός τραγουδιστής, που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή και κανείς δεν ξέρει αν θα υπάρξει ποτέ αντίστοιχο φαινόμενο στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό». Αφήστε, ηλίθιοι όλων των πτερύγων του πολιτικού τόξο, ήσυχο τον Ελληνικό Πολιτισμό, που συνεχώς τον κακοποιείται, τον χρησιμοποιείται μόνο για τις εθνικιστικές κι άλλες ψυχώσεις σας. Έχει δείξει εμπράκτως και διαχρονικώς ότι τέτοια φτηνιάρικα «φαινόμενα» τα μασάει αυτοστιγμεί και προχωρά με άλματα!

Μόνο μια δεκαετία και κάτι κράτησε η «από μέσα» προσπάθεια εκπόρθησης του κάστρου με ινδοπρεπή και σκυλάδικη υποκουλτούρα (τηρουμένων των αναλογιών, συνθηκών κι αντίπαλων έργων). Το πιο πολύτιμο τέκνο της ψυχής, το λαϊκό τραγούδι, έφτιαξε, φτιάχνει καινούριους ωραίους πύργους. Όσο για το ίνδαλμά σας πράγματι, φύτρωσε εκεί, που χέσανε οι: Γιώργος Κάβουρας, Αντώνης Νταλγκάς, Ευάγγελος Σωφρονίου, Κώστας Νούρος, Λευτέρης Μενεμενλής, Κώστας Θωμαΐδης (ψάλτης), Γρηγόρης Ασίκης, Γιώργος Βιδάλης, Κώστας Ρούκουνας, Στελλάκης Περπινιάδης Κώστας Καρίπης, Ζαχαρίας Κασιμάτης, Απόστολος Χατζηχρήστος, Οδυσσέας Μοσχονάς, Στράτος Παγιουμτζής, Δημήτρης Περδικόπουλος, Γιώργος Παπασιδέρης, Πρόδρομος Τσαουσάκης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Νίκος Ξυλούρης, άλλοι, που λόγω χώρου παραλείπω, και οι εν ζωή ευρισκόμενοι Λάκης Χαλκιάς και Γιώργος Νταλάρας. Θέμα γούστου, θα πείτε! Θέμα φωνής και διαχρονικού έργου, κυρίως αυτού, θα σας έλεγα με έμφαση!

Πόθεν προκύπτει ο χαρακτηρισμός «κομμουνιστής»; Από έγγραφο της Διεύθυνσης Χωροφυλακής Νέας Ιωνίας Αττικής στην αντίστοιχη υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας του υπουργείου Εσωτερικών με ημερομηνία 27 Φεβρουαρίου 1960 και θέμα «αποκατάστασις του Καζαντζίδη Στυλιανού, του Χαραλάμπους και της Γεσθημανής, γεννηθέντος το έτος 1931, εν Αθήναις και κατοικούντος ένθα. Μουσικού». Σε αυτό αναφέρονται οι γνωστές ασφαλίτικες ηλιθιότητες ότι εμφορείται υπό κομμουνιστικών φρονημάτων, έχει γκόμενα κομουνίστρια και την 9η Νοεμβρίου 1952 παρακολούθησε προεκλογική συγκέντρωση της Αριστεράς. «Τούτων ένεκα εφέρετο ως εμφορούμενος υπό κομμουνιστικών φρονημάτων»!

3cΠαρακάτω είναι το ζουμί: «Κληθείς παρά του Διευθυντού του ενταύθα Τμήματος Ασφαλείας την 20 - 1 – 1960 υπέβαλε βιογραφικό σημείωμα εις ο δεν παραδέχεται τα εις βάρος του στοιχεία και λαμβάνει εν αυτώ σαφή και κατηγορηματικήν θέσιν έναντι του ΚΚΕ και της ΕΔΑ». Ναι μεν είχε γκόμενα κομμουνίστρια –γράφει ο αρχιμπάτσος της Νέας Ιωνίας- αλλά αυτό δεν είχε καμιά σχέση με τις πολιτειακές και κοινωνικές του πεποιθήσεις «καθ’ όσον ανέκαθεν εμφορείτο υπό υγιών κοινωνικών φρονημάτων» και επομένως τον αποκαθιστά στο κοπάδι των... εθνικοφρόνων ραγιάδων. Το 1958 υποβάλλει τα σχετικά δικαιολογητικά για έκδοση διπλώματος οδήγησης η αρμόδια υπηρεσία της Αστυνομίας το απορρίπτει μεταξύ άλλων επειδή «φέρεται συμπαθών και προς την κομμουνιστική ιδεολογίαν». Στο απαντητικό υπόμνημα ο Καζαντζίδης αντιτείνει «είμαι εκ των καλυτέρων πατριωτών και εκ των τιμιοτέρων επαγγελματιών» υποβάλλοντας και πιστοποιητικό Ποινικού Μητρώου όπου αναφέρεται ότι «τυγχάνει νομιμόφρων εξ αποκαταστάσεως».

Σε όσους ήδη αγριεμένους λάτρεις του φωνάζουν αποδοκιμαστικά: Τί ήθελες να κάνει ένας καλλιτέχνης στο σκληρό πολιτικό κλίμα της εποχής, απαντώ: Δική του υπόθεση να συμβιβαστεί, ν’ αποκατασταθεί, να δηλώσει εθνικόφρων. Κι άλλοι το κάνανε! Θα έπρεπε, όμως, μετά, ιδιαίτερα στα χρόνια της μεταπολίτευσης του 1974, να μην πουλάει στον κοσμάκη δια των Μέσων Μαζικής Εξαχρείωσης και Μαλακίας (Μ.Μ.Ε. & Social Media) κομμουνιστικό παρελθόν. Να μη μοστράρει την ψεύτικη εικόνα του φτωχού βάρδου της εργατιάς με αντιστασιακή δράση. Να βγάλει τον σκασμό στο επίμαχο και πονεμένο θέμα, όπως έκαναν άλλοι καλλιτέχνες, πολύ πιο πολιτικοποιημένοι και αληθινά διωγμένοι από το ξενόδουλο καθεστώς σε σύγκριση με τον άκαπνο Καζαντζίδη. Στην μεγάλη ανάγκη, για να συνεχίσουν το έργο, έκαναν δήλωση μετάνοιας. Συντετριμμένοι και αξιοπρεπείς έκτοτε έμειναν στο πολιτικό περιθώριο βάζοντας και τα όποια πολιτικά μηνύματα μόνο στο έργο τους. Θυμηθείτε τί καθημερινός ορυμαγδός γινότανε με τον Καζαντζίδη μετά το 1974, συνήθως και κατά τεκμήριο όχι για τα καλλιτεχνικά του επιτεύγματα, αλλά για τις όψιμες και εκ του ασφαλούς... κομμουνιστικές του θέσεις!

Ήταν επικερδής σε χρήμα και δόξα, μεγάλη μόδα μετά το 1974, όλοι να το παίζουν αντιστασιακοί, αναρχικοί, κομμουνιστές, πλάθοντας εκ του ασφαλούς φανταστικές ιστορίες για παλιότερη υποτίθεται δράση τους ή κάνοντας «την τρίχα τριχιά»! Πιο... λάβροι μερικοί του εν γένει καλλιτεχνικού χώρου, που είχαν πολύ λερωμένη φωλιά. Κατατρύχοντο από χαζή αντίληψη να καλύψουν την τωρινή (εν πολλοίς φυσιολογική, λόγω γήρατος) παρακμή και ένδεια έργου με πολιτικάντικο θόρυβο, θα ξεγελάσουν, λες, την Ιστορία! Όσο πιο ωραίο και διαχρονικό έργο, τόσο λιγότερους εξωγενείς κολαούζους χρειάζεται! Όσο πιο φτηνός και πλαστικός είναι ο μύθος του καλλιτέχνη την εποχή ακμής του, όσο πιο μεγάλο σέρνει φανατικό κοινό, τόσο στα γεράματα και μετά θάνατον πέφτουν οι μάσκες, η Ιστορία βάζει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του!

Ας τελειώνουμε με το χαζό πλην χρυσοπουλημένο παραμύθι του καλλιτέχνη, που περνά από το κολαστήριο Μακρονήσου και άλλους τόπους εξορίας και ex oficio έχει αντιστασιακές δάφνες. Όταν οι Αμερικάνοι Ιμπεριαλιστές, ματωμένοι κατακτητές της Γκραικυλίας, έκαναν στην Μακρόνησο και άλλα ξερονήσια πειράματα αντοχής του ανθρώπινου οργανισμού, αξιοποίησαν για φύλακες νέους, που υπηρετούσαν την στρατιωτική θητεία μετατρέποντάς την σε ποινή. Επρόκειτο για πολιτικά αμυδρώς χαρακτηρισμένους νέους ή τις οικογένειές τους και ποινικούς κρατούμενους για ελαφρά αδικήματα σύμφωνα με το σωφρονιστικό σύστημα. Στην πρώτη περίπτωση ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, που ποτέ δεν το εκμεταλλεύθηκε αν και μπορούσε λόγω της μνημειώδους συνεργασίας του με τον Μίκη Θεοδωράκη. Ομοίως ο Θεόδωρος Δερβενιώτης. Ούτε συνθέτες και τραγουδιστές που είχαν σχέσεις με το Ε.Α.Μ. το εκμεταλλεύθηκαν: Σωτηρία Μπέλλου, Σπύρος Καλφόπουλος, Χρήστος Λουρεντζής, Γιάννης Μοσχονάς (αδελφός του Οδυσσέα), Δημήτρης Μπαγιαντέρας, Ορφέας Κρεούζης και άλλοι.

3dΣτην δεύτερη κατηγορία των «ελαφρά» ποινικών ήταν ο Καζαντζίδης, που με κάθε τρόπο το εκμεταλλεύθηκε. Το 1954 ο φαντάρος Καζαντζίδης συλλαμβάνεται για χρήση χασίς και καταδικάζεται σε τρίμηνη φυλάκιση. Αυτό είναι το αδιαμφισβήτητο νομικό γεγονός για το οποίο αναπτύχθηκε μεταγενέστερη μυθολογία συνεργούντος του ενδιαφερομένου. Σε κατοπινές βιογραφήσεις του ο Καζαντζίδης διαλέγει και πάλι τον προσφιλή δρόμο να... αθωώνεται ενοχοποιώντας άλλους: Έπαιζε στις Αλυκές της Μαγνησίας, βρέθηκε σε διπλανό μαγαζί, που έκαναν χρήση χασίς και την πλήρωσε αυτός! Υπήρχαν τότε στον Βόλο μαρτυρίες θαμώνων (και ενός θείου μου, που ήταν θαυμαστής του) ότι ο Στέλιος Καζαντζίδης δεν έβγαινε αν δεν... φτιαχνότανε. Και καλά έκανε! Ούτε ο πρώτος ήτανε, ούτε ο τελευταίος. Το πολυτραγουδισμένο «μαυράκι» αποδεικνύεται σήμερα το πιο υγιεινό κάπνισμα, αν υπάρχει τέτοιο!

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μέχρι το τέλος της ζωής του τον κυνηγούσε η ψύχωση «του συκοφαντημένου χασικλή»! Γράφει στο υπόμνημα του 1958 «προς Θεού κύριε Διευθυντά. Αναφέρω ότι ουδέποτε εποιησάμην (κάποιος δικηγόρος ως είθισται, του έγραψε αυτές τις ελληνικούρες) τοιούτων ναρκωτικών καθ΄ όσον πάσχω εξ έλκους του στομάχου». Τί λέτε, πατριώτες; Οι... χασικλήδες δεν πάσχουν... εκ στομάχου; Δεν κατάλαβα γιατί το εν λόγω περιστατικό της καταδίκης για χασίς, μετά το 1974, όταν το ρεμπέτικο ήταν ξανά μαζικά στην επικαιρότητα κι όσοι ήθελαν την «έπιναν» χωρίς φόβο και πάθος, αξιοποιήθηκε ανορθόδοξα για την κατασκευή του αντιστασιακού βάρδου. Ήταν τάχα σκευωρία, να χτυπήσουν τον εμφορούμενο υπό κομμουνιστικών φρονημάτων τραγουδιστή.

Στο τέλος της ζωής του φαίνεται -και εν μέρει εξηγείται- ότι ήταν στο απόγειο η ψύχωση του για τον επαναστάτη, αντιστασιακό βάρδο της φτωχολογιάς, μολονότι και η τελευταία αυτή ιδιότητα ποτέ δεν υπήρξε, όπως ήθελαν να την στοιχειοθετήσουν τα κυκλώματα της εξουσίας για αποπροσανατολισμό του όχλου. Να τον χρίσουν με τον στανιό δικό του παιδί. Άλλο το πώς ξεκίνησε! Μετά το 1955 κέρδισε εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές. Υπήρξε ο πιο πλούσιος τραγουδιστής! Δική του πάλι υπόθεση αν του τα έφαγαν όλα ο τζόγος (πρωτίστως), το «ούζο υπάρχω», το... εργοστάσιο βατραχοπόδαρων», οι «οικοδομικές επιχειρήσεις», τα σαΐνια της αγοράς, που με κάθε τρόπο αρμέγουν πάμπλουτους, αφελείς καλλιτέχνες. Δεν μας αφορά, αλλά όχι και να φάμε αμάσητο το έωλο παραμύθι του φτωχού βάρδου!

Γιατί τα γράφω όλα αυτά: Για να ευχαριστήσω θερμά την εν λόγω εφημερίδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για το δισέλιδο αφιέρωμά της. Χωρίς να το θέλει, με την δημοσίευση των εγγράφων γκρέμισε τον ήδη σαθρό μύθο του προοδευτικού και πολιτικοποιημένου Καζαντζίδη. Δεύτερον τα γράφω μήπως και πείσω φίλου μου Καραγκιοζοπαίχτη στα Χανιά να γράψει έργο θεάτρου σκιών με τίτλο: «Ο Καζαντζίδης Κομμουνιστής»! Και τρίτον και σημαντικότερο, για να ρίξω την τελευταία, πιο μεγάλης εμβέλειας βόμβα, να τελειώνουμε με τις μαλακίες του εγχώριου πολιτιστικού λαϊκισμού. Στο επίπεδο κουλτούρας με την γενικότερη έννοια της συμπεριφοράς, καλλιτεχνικής έκφρασης και νοοτροπίας, τρεις μαύρες τρύπες μαζικής χυδαιότητας στιγμάτισαν το δελτίο ταυτότητας του σύγχρονου ραγιά της Γκραικυλίας από το 1945 μέχρι σήμερα:

3e•    Η ανιστόρητη τυφλή προσήλωση στο ένδοξο παρελθόν, όπως το προβάλλει η ξενόδουλη εξουσία. Η χαζή προγονοπληξία της (ιστορικά και βιολογικά ασύμβατης) συνέχειας του «είμαστε απόγονοι του Περικλή». Ο αρχαιολάγνος φανατισμός ότι τάχα όλα τα έκαναν οι Έλληνες και πρέπει οι λαοί όλου του κόσμου να προσκυνάνε με δέος τους σημερινούς ραγιάδες (400 χρόνια στους Οθωμανούς και 200 χρόνια στους Αμερικάνους - Ευρωπαίους) της αποικίας Γκραικυλίας.

•     Ο ηλίθιος εμπορικός ελληνικός κινηματογράφος με τα δακρύβρεχτα, ταξικά τοξικά ρομάντζα και τις χαζοβιόλικες κωμωδίες με περίπου πενήντα, πάντα ίδιου φτηνιάρικου πνεύματος, ατάκες, μορφασμούς – μανιέρες. Κατέστρεψε αξιόλογους κωμικούς ηθοποιούς. Πώς να προχωρήσει όχλος, που 40 – 50 έτη μετά μηρυκάζει καθημερινά σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, Μέσα Κοινωνικής Μαλακίας (Social Media) αυτά τα σκετσάκια, ή κατασκευάζοντας σύγχρονα ιδίου φυράματος, συνήθως χυδαιότερα; Κι όμως ο αληθινός κινηματογράφος προχώρησε, έβγαλε έναν τεράστιο, παγκόσμιο Θεόδωρο Αγγελόπουλο και άλλους αξιόλογους, πλην μικρότερης εμβέλειας!

•     Η σκυλάδικη υποκουλτούρα, η υποβάθμιση και εκχυδαιοποίηση του λαϊκού μας τραγουδιού, όχι τυχαία μετά την στείρωση της μήτρας παραγωγής του ρεμπέτικου. Ξεκινά με ινδοπρεπή και ινδογενή δακρύβρεχτα, ερωτόληπτα κατασκευάσματα και με το πέρασμα του τραγουδιού στους παραγωγούς και αντιπροσώπους ξένων εταιρειών (στην ουσία του παγκόσμιου κολοσσού Ε.Μ.Ι.) Ηρακλείς του βραχύβιου πειράματος; Καζαντζίδης, Αγγελόπουλος, Περπινιάδης, Αναγνωστάκης, Λύδια, Πάλλα, Πάνου, Γκρέυ, και άλλοι που χρησιμοποιήθηκαν αναίτια να κλαίνε γοερά σε μικρόφωνα και πίστες! Φθάσαμε σήμερα και με την ανάμειξη και της ποπ υποκουλτούρας να είναι όλη η Γκραικυλία απέραντο σκυλοποπάδικο. Κάθε όχλος έχει ό,τι του αξίζει. Πάλι το αληθινό λαϊκό τραγούδι μετά το 1955 μέχρι σήμερα ξεπέρασε τα εμπόδια της εξουσίας. Δίνει διαχρονικό έργο! Από τον Μίκη, τους Μάνους, έως τους σημερινούς τροβαδούρους, είναι μοναδικό παγκόσμιο μελωδικό φαινόμενο.


 

30 Μαΐου 2017


Τα μπάζα εξαφανίστε!

2aΤί τα κρατάτε, ωρέ μεγάλοι συγγραφείς, στην ναφθαλίνη και δεν τα καταστρέφετε, πριν η αναπνοή σας σβήσει; Για να τα βρούνε οι απόγονοι, απόντων σας κατά το δοκούν να τα εκδώσουν; «Εις υγείαν του μαλάκα» να τα ’κονομάνε αμαυρώνοντας τελικά όση δόξα κι αναγνώριση καθένας με τον μόχθο του έχετε δρέψει; Εγγόνια και παιδιά να σας αδειάζουν ύπουλα και ερήμην τις όποιες σας καταθέσεις στης σχετικής αιωνιότητας την τράπεζα; Τί τα φυλάτε, λοιπόν, «ανέκδοτα», «κρυφά κι απόκρυφα», «αδημοσίευτα», «ενθυμήματα», «αθησαύριστα», όλα τα μπάζα, που περίσσεψαν από την οικοδόμηση του καλλιτεχνικού σας μεγάρου και πλέον απειλούν να μειώσουν, αν δεν θάψουν, την αξία του;

Αν πιστεύατε ότι κάτι αξίζουν, θα τα είχατε εκδώσει μαζί με τ’ άλλα. Δεν εννοώ το κύκνειο άσμα, που όλοι αφήνουν ημιτελές γιατί τους προλαβαίνει πάντα μια στιγμή ο χάρος! Τ’ άλλα, τα μονίμως και σκοπίμως (λόγω της απαξίας τους) πατσασμένα, που τρέφουν του χρόνου τον σκώρο για την αποδεκτή και προβεβλημένη δημιουργία σας. Τολμήστε να τα καταστρέψετε με κυνισμό, πριν χαλάσουν το υγιές κομμάτι της. Είναι και αυτοί οι «απόγονοι» διψασμένα κοράκια για δημοσιότητα και χρήμα. Η εποχή, οδεύοντας στον πίθηκο, κατασπαράζει, κανιβαλίζει σύμπασα την πνευματική προίκα των αιώνων, επί των αριστουργημάτων της ανθρωπότητας χυδαία και φτηνά κερδοσκοπώντας. Σαν να θέλει παντελώς να εξαφανίσει τα χνάρια, να μη βρίσκουν το παραμικρό εμπόδιο τα εκκολαπτόμενα πιθηκάκια. Εδώ δεν σέβονται, γαμάνε... το Αρχαίο Δράμα, την Τραγωδία και Κωμωδία, το λαϊκό τραγούδι, θα φεισθούν των σύγχρονων έργων;

2bΟ άθλιος καπιταλισμός τα περνά όλα στην σκατομηχανή του δηλητηριώδους πολτού, αλλά μην του κάνεις πάσες, αφελή, μικρέ ή μεγάλε δημιουργέ! Εξαφάνισε οριστικά ό,τι δεν σ’ εκφράζει, ό,τι κατώτερό σου θεωρείς! Να μην τα βρουν η πλαστική εποχή, τα πιθηκάκια, που τυμβωρύχοι καραδοκούν να καταστρέψουν, να διαλύσουν, να ξεφτιλίσουν ό,τι μεγάλο και πνευματικό γέννησε η ματωμένη προμηθεϊκή πορεία από τον πίθηκο στον άνθρωπο, για να πιστοποιήσουν, χωρίς εμπόδια να εξασφαλίσουν την προϊούσα αντίστροφη πορεία. Πέρασες εφιαλτικές, μαύρες, αντιδραστικές, θολές και σκοτεινές στιγμές; Μόνος, πρώτος, ή τελευταίος είσαι; Όλοι περνάμε! Αφότου τα συγκεκριμένα περιστατικά δεν μπόρεσες να τα κάνεις με την σειρά τους αφετηρία μεγάλων έργων, σβήσ’ τα οριστικά από το μυαλό και προπαντός από τα κιτάπια σου. Όσο πιο αξιόλογο το έργο σου, τόσο πιο πολύ από τα κατάλοιπα του σκωροχρόνου κινδυνεύει.

Τί ’θελε ο Αντώνης Σαμαράκης και δεν εξαφάνιζε τα νεανικά και άλλα ποιήματά του; Τα εξέδωσαν πέντε χρόνια μετά την αποδημία του πρόθυμοι απόγονοι ρίχνοντας μαύρο χρώμα ή τουλάχιστον γκριζάροντας βαθιά σύμπασα την λογοτεχνική του αξία, όπως τον γνωρίσαμε στο «Ζητείται ελπίς», στο «Λάθος» κι εφεξής. Μεγάλες κίσσες οι σύζυγοι των καλλιτεχνών! Τους εκδικούνται μετά θάνατον για όσα τράβηξαν στην συμβίωση από τον άστατό τους οίστρο! Δεν εξηγείται αλλιώς τέτοιο και τόσο μένος καταστροφικό. Προξενεί μεγίστη αρνητική εντύπωση, ευλογότατη απογοήτευση στους αναγνώστες του ώριμου έργου του Α. Σαμαράκη η σκοταδιστική εικόνα, που τα νεανικά του ποιήματα εκπέμπουν.

Φρικτά, χωρίς σοβαρό λόγο, απελπισμένος νεαρός, βυθισμένος άσκοπα σε σκοτεινές αντιδραστικές ψυχώσεις και τραύματα, σε εποχή, που το λιγότερο πυροδοτεί μαζικές προοδευτικές, ριζοσπαστικές δράσεις, στις κρίσιμες δεκαετίες του 1930 και 1940. Όταν γίνονται σημεία και τέρατα στον κόσμο, φουντώνουν μεγάλες ελπίδες, που αποκτούν σάρκα και οστά, πρωτοφανείς αγώνες και ανατροπές μοναδικές. Όταν πυρπολούνται συνειδήσεις, αλλά του Αντώνη Σαμαράκη δείχνει να μένει προκλητικά σβηστή. Κι όχι μόνο! Τα νεανικά του ποιήματα βρωμοκοπάνε θρησκοληψία, που θα την ζήλευε και ο πιο φανατικός καλόγερος. Τα πιο αφόρητα είναι αυτά της περιόδου 1940 – 1949, που αφενός κραυγάζουν ότι ουδέν κατάλαβε ο συγγραφέας από τα πυρακτωμένα χρόνια, που έζησε νέος, και αφετέρου ότι είναι ακροδεξιός –για να μην πω φασιστικής ιδεολογίας.

2cΠολλά από αυτά είναι κυριολεκτικά χαζά, πρόχειρα, απαράδεκτα, αφελή, ουδεμία έχοντα λογοτεχνική αξία με όποιο πρίσμα κι αν τα δεις. Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο Α. Σαμαράκης τα κρατούσε καταχωνιασμένα στο κατώτερο συρτάρι του γραφείου και του μυαλού του, πλην όμως, έπρεπε, ολιγώρησε, δεν τόλμησε να τα ρίξει δια παντός στο συρτάρι, που συνδέεται με την αποχέτευση και να πατήσει αμέσως και χωρίς δισταγμό το καζανάκι. Επ’ ουδενί έπρεπε να δούνε το φως της δημοσιότητος γιατί χαλούν το όσο ζούσε δημοσιευμένο. Αμαυρώνουν την εικόνα του αντιδικτατορικού αγωνιστή διανοούμενου, του προοδευτικού λογοτέχνη, του αριστερού ακτιβιστή, του ειδώλου της λεγόμενης γενιάς του 1 - 1 - 4 και της κατοπινής της του Πολυτεχνείου. Μεταθανάτια ψυχρολουσία...

Ποιος να έχει τόλμη, αποφασιστικότητα, κυνισμό και πρωτίστως καιροσκοπισμό, να καταστρέψει, να κάψει τα εκ γενετής νεκρά κλαδιά του δέντρου της δημιουργίας του αν όχι ο ίδιος ο καλλιτέχνης! Έλειψαν τα δεινά παραδείγματα της εκμετάλλευσης μέχρι και της προκλητικής βεβήλωσης; Ίσως πάλι δεν ήταν επαρκώς πονηρεμένοι οι μεγάλοι παλιοί, είχαν επενδύσει, συνηθίσει στο αξιακό σύστημα του λόγου της Τιμής. Πού να περίμεναν ότι θα επικρατούσε ο μαζικός, καταναλωτικός καφρισμός ακόμα και στις λεπτότερες πνευματικές, αισθητικές αποχρώσεις του βίου! Εδώ την πάτησε χοντρά ο μέγιστος στον κόσμο ποιητής του 20ου αιώνα, ο Κωνσταντίνος Καβάφης, μολονότι ήταν παροιμιώδης ο καιροσκοπισμός και ο μέγας υπολογισμός για την πορεία του έργου και την υστεροφημία του. Έγραψε μόνο 163 ποιήματα και είπε: Αυτό είναι το ποιητικό μου σώμα, όλα τ΄ άλλα τ’ αποκηρύσσω, δεν με εκφράζουν, δεν είναι παιδιά μου...

Αμ, δε κύριε Καβάφη! Ο άθλιος καπιταλισμός θέλει λεφτά. Σιγά μη σεβαστεί τις επιθυμίες σου, τώρα, που έγινες παγκόσμιος και πουλάς τρελά! Εκδοτικός καφρισμός μετά το 1973! Πάρτε, αναγνώστες, (εγκεκριμένα) ποιήματα, πάρτε και «ανέκδοτα» τοιαύτα, να και «αποκηρυγμένα», να και «απόκρυφα», απ’ όλα έχει ο καπιταλιστικός μπαξές, που για μια ακόμα φορά το κέρδος κατάπιε την βούληση και αισθητική του Ποιητή! Πώς δεν υπάρχει πρόφαση για αυτήν την τυμβωρυχία! Τα δημοσιεύουν, τάχα, για να γνωρίσουν οι νέες γενιές την πορεία της σκέψης του δημιουργού, όλο το έργο του! Η τεράστια διαφορά, η μέρα με την νύχτα, που υπάρχει στα ποιήματα, που αποτελούν το (εγκεκριμένο) και πρωτίστως εξαντλητικά δουλεμένο Σώμα του ποιητή με τα σχεδιάσματα και τα λοιπά πρωτόλεια δεν συγκινεί τους χυδαίους εμπόρους και των γραμμάτων και τεχνών. Πού να ’ξερε ο ποιητής να καταστρέψει τα μπάζα του; Έπρεπε όμως, να το ψυχανεμιστεί!

2dΕπαναλαμβάνω: Κανείς ποιητής δεν δούλεψε τόσο μεγαλοφυώς την δόξα του έργου του και την υστεροφημία του, όσο ο Καβάφης. Τίποτα το τυχαίο στην πορεία του. Αλλά στα γραπτά του κατάλοιπα... απατήθηκεν η ακοή του, καταδέχθηκε μάλλον «μάταιες ελπίδες»! Ακόμα κι αν σκόπιμα δεν έσκισε, δεν κατέστρεψε αδούλευτα και μισοδουλεμένα γραπτά, ελπίζοντας ή αυταπατώμενος σε πιο ευνοϊκή πνευματική μελλοντική κρίση του καιρού, δίνοντας βάση στην «συμφωνία κυρίων» και στην... δέσμευση Τιμής, έκανε λάθος, απεδείχθη ευκολόπιστος και αφελής, την πάτησε την πεπονόφλουδα, αν και προφανέστατα τα «μπάζα» του Καβάφη δεν επισκιάζουν, δεν ρίχνουν παραμικρή σκιά στον ήλιο του έργου του, όπως συμβαίνει με τον Σαμαράκη και άλλους, πλην όμως, δεν παύει να υπάρχει ένα... αφελές, αν όχι μελανό, σημείο!

Ο Γιώργος Σεφέρης κι αυτός μετά θάνατον έπεσε στην ίδια λούμπα, αν και όσο ζούσε δημοσίευσε κάποια κατάλοιπά του. Μετά την αποδημία του έγινε θύμα άλλων κορακιών, των λεγόμενων αναλυτών – μελετητών του έργου μεγάλων ποιητών από συνήθως πολύ μικρά μυαλά. Πήρε και Νόμπελ για τις πολύτιμες υπηρεσίες του στον καπιταλισμό, αν και ομολογουμένως είναι πολύ σημαντικός ποιητής, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Στην εκπομπή μου «Μουσικό Σεργιάνι», στο ραδιόφωνο της κρατικής Ε.Ρ.Τ., το 2003 είχα κάνει δίωρο αφιέρωμα με τίτλο «Ο πράκτορας της Intelligence Service, που έγινε μέγιστος ποιητής». Πρέπει να βρω την εκπομπή, να την δημοσιοποιήσω ως κείμενο! Κλείνει η παρένθεση.

Τί πιο... μοντέρνο, αβανταδόρικο, τάχα πνευματικό και ριζοσπαστικό για τον κάθε μεταπτυχιακό φοιτητή και υποψήφιο διδάκτορα να εκπονήσει εργασία για τον Γιώργο Σεφέρη! Να μην έχει κάποιο αδημοσίευτο ή κρυφό ή πρωτόλειο ποίημά του; Αυτό ήταν κομμάτι δύσκολο έως αδύνατο. Ευτυχώς είχε φροντίσει ο ποιητής να καθορίσει το ποιητικό του σώμα. Τουλάχιστον μια τόση δα αποκαλυψούλα; Μια πρώτη δήθεν δημοσίευση; Κάποια κρυφή... πτυχούλα από την ζωή του ποιητή; Ένα παραπεταμένο χαρτάκι; Θυμάμαι, μια εποχή στρατιές «μελετητών» συνωστίζονταν στο σπίτι του ποιητή, εύρισκαν την χήρα του, την Μαρώ, και ζητούσαν. Κι αυτή χωρίς περίσκεψη, με τη λαθεμένη εντύπωση ότι εκλαϊκεύει ή προωθεί το έργο του ποιητή – συζύγου, έδινε αφειδώς ό,τι είχε το προσωπικό του αρχείο. Μέχρι πρόχειρα χαρτάκια, μέχρι λογαριασμούς, μέχρι «σημειώσεις» για τα... ψώνια στον μπακάλη!

2eΆσε πια αυτά τα «Ημερολόγια», που δεν λέγανε απολύτως τίποτα! Κυκλοφόρησε, αν δεν με απατά η μνήμη, ένα, «Μέρες του....», ενόσω ζούσε ο ποιητής. Κακώς, πολύ κακώς γιατί μόνο σύγχυση δημιουργούσε. Εφόσον έλειπαν τα ονόματα, είτε αρέσει είτε όχι, για την ιστορία ήταν παπαρολογία. Τί λόγο είχαν να εκδοθούν, μετά θάνατο, λογοκριμένα προφανώς από τον ίδιο τον ποιητή όλα τα ημερολόγια ζωής, που αυτός κρατούσε; Απλώς εκδοτική εκμετάλλευση και μεγάλη κονόμα, μόνιμο επιμίσθιο σε απογόνους. Το πιο γελοίο ήταν το λεγόμενο «Πολιτικό Ημερολόγιο», βγήκαν κι από δαύτο καναδυό τόμοι.

Είναι χαζομάρα, αν όχι ύποπτη πολιτική σκοπιμότητα, να μην το πω πιο χοντρά, να ζεις εν μέσω πυρκαγιάς, να έχεις παίξει ρόλο τουλάχιστον γραμματέα εξ απορρήτων στις κυβερνήσεις γερμανοτσολιάδων στην Κατοχή και στο αιματηρό ξανασκλάβωμα της χώρας από τους Αγγλοαμερικάνους, ή αργότερα στο ξεπούλημα της Κύπρου, όπως ο Σεφέρης, και να γράφεις περικοκλάδες, δίχως ονοματεπώνυμα, να κρύβεις καταστάσεις και σκοπιμότητες. Φρικτός καιροσκοπισμός έστω κι αν δηλώνεις... καλές προθέσεις, όταν είναι προφανέστατο από τον όλο βίο του ότι ο Σεφέρης θα έπαιρνε στον τάφο του όλα τα ιστορικά μυστικά. Για αυτό, άλλωστε μεταξύ άλλων πολιτικών αιτιών, του απονεμήθηκε και Νόμπελ λογοτεχνίας.

Τρία πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα αφέλειας, αυτοκαταστροφικής ανοησίας, χαζού καιροσκοπισμού άκρως δυσανάλογα με το έργο και την προσωπικότητα των δημιουργών. Σύγχρονοι, μεγάλοι και μικροί, εκκολαπτόμενοι και ανύπαρκτοι, συγγραφείς ακόμα δεν καταστρέψατε τα μπάζα των όποιας αξίας έργων σας; Δεν τα πετάξατε στον βόθρο του χρόνου, εφόσον ξέρετε- κάθε καλλιτέχνης καλά το ξέρει, κι αν δεν τον γνωρίζει, το ψυχανεμίζεται- ότι δεν αξίζουν, δεν σας εκφράζουν, είναι τα βαρίδια σας;


 

23 Δεκεμβρίου 2016


ΝΕΛΛΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ: Το ταξίδι του «Ματαρόα»

1aΤί ρομαντική σαχλαμάρα, αν δεν ήτανε τραγική απάνθρωπη πράξη! Εν μέσω του «Εμφυλίου Πολέμου» (έτσι βαφτίσανε οι Αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι λακέδες τους την αιματηρή κατάκτηση της Ελλάδας) στείλανε ένα πλοίο σε ανθρωπιστική, τάχα, αποστολή, να πάρει μερικές δεκάδες Ελληνόπουλα, τον ανθό της εποχής, να τον μεταφέρει για σπουδές στο Παρίσι. Για να γλιτώσουν την ζωή τους από την αιματοχυσία, που ο ίδιος ο Ιμπεριαλισμός προκάλεσε και διεξήγαγε εκμεταλλευόμενος την πρωτοφανώς ηλίθια συμπεριφορά και τακτική του Αρχηγού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και την προδοσία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε.

«Το ταξίδι του “Ματαρόα”. Στον καθρέφτη της μνήμης», λοιπόν, το βιβλίο της Νέλλης Ανδρικοπούλου (εκδόσεις Εστία), που διάβασα και μου άναψαν... λαμπάκια χίλια στον... καθρέφτη της ιστορικής αξιολόγησης και της σχετικής αλήθειας! Το νεοζηλανδέζικο μεταγωγικό, που με εκτελεστή την γαλλική κυβέρνηση έκανε ακόμα ένα αληθινό (όχι αυτά της προπαγάνδας των Γερμανοτσολιάδων) παιδομάζωμα, ονομάζετο «Ματαρόα», που σημαίνει στα Πολυνησιακά «Γυναίκα με μεγάλα μάτια». Να μη λείψουν (έστω συμπτωματικά) και δυο σταγόνες μελό προς χρήση του όχλου κάθε εποχής! Υπεράνω υποψίας πρόσωπα. Με ολοκάθαρο κοινωνικό μητρώο, ει δυνατό με προοδευτικό επίχρισμα ή ακόμα καλύτερα με αριστερή θητεία επιλέγουν πάντα οι έξυπνοι εντολείς να τους αναθέτουν τέτοιες... λεπτές αποστολές.

Οκτάβιος Μερλιέ, διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας με αριστερές, φιλελληνικές περγαμηνές. Έχουμε ασχοληθεί διεξοδικά στα «Μούσα Πολύτροπος» και «Του κυρίου του η φωνή» (Μετρονόμος) με την πλούσια, άκρως ενδιαφέρουσα λαογραφική προσφορά του ίδιου και της συζύγου του Μέλπως Λογοθέτη – Μερλιέ. Δεν πρόκειται για αυτό. Ίσα – ίσα αυτή η δραστηριότητα συνεκτιμήθηκε από τον Ιμπεριαλισμό για να έχει μεγαλύτερη απήχηση και επιτυχία η εν λόγω του αποστολή. Το λέμε όσο αναπνέουμε: Καλύτερος πράκτορας είναι αυτός, που δεν το ξέρει και κάλλιστος αυτός, που πλασάρεται σαν λαϊκός σωτήρας. Ως τέτοια χρυσή επιλογή ενεργοποιήθηκε ο Μερλιέ, ως πράκτορας «νταλαβεριτζής» αυτής της απαράδεκτης ενέργειας του Ιμπεριαλισμού, η οποία μάλιστα λόγω της φήμης του διεκπεραιωτή της ντύθηκε ακόμα καλύτερα με φιλελληνικό προσωπείο και ανθρωπιστικό φερετζέ. Τα λέει, άλλωστε, ωμά ο ίδιος ο Οκτάβιος Μερλιέ σε επιστολή του προς το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών με την ευκαιρία της αναχώρησης του «Ματαρόα» από τον Πειραιά (22 Δεκεμβρίου 1945).

1b«Οι καθηγητές να μην αντιμετωπίσουν (τους “υποτρόφους”) σαν αριθμούς, αλλά σαν άτομα, που πρόκειται να εκπροσωπήσουν αργότερα την Γαλλία στην Ελλάδα»! Να κατασκευάσουν, δηλαδή, να εκπαιδεύσουν πράκτορες! Για να μην αφήσει καμιά αμφιβολία σπεύδει να δώσει και τις δικές του εξετάσεις. Πάντα τα αφεντικά ζητάνε, κυρίως σε κρίσιμες, οριακές στιγμές, έμπρακτη ανανέωση των διαπιστευτηρίων κάθε υπαλλήλου. Έρχεται φάση, που κάθε πράκτορας οφείλει να φανεί βασιλικότερος του βασιλιά του, αδιαφορώντας αν προς ώρας πέσει η μάσκα, αλλιώς θέτει εν κινδύνω την καρέκλα και την επιβίωσή του. Προτείνει, λοιπόν, στην ίδια επιστολή, ο Μερλιέ, να ενταθούν οι γαλλικές προσπάθειες, επειδή η Ε.Σ.Σ.Δ. ανοίγει σε λίγες βδομάδες στην Αθήνα πρεσβεία, ενώ για την ώρα η Γαλλία έχει την υποστήριξη του Κέντρου και όλης της Αριστεράς, κινδυνεύει μαζί με την Αγγλία να χάσει το παιχνίδι. Τέτοιος ... αριστερός ήτανε ο κύριος Μερλιέ!

Η μεγάλη του καψούρα έγκειτο να προλάβει την επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης, που ήταν τότε καθολική στην χώρα μας, που το παιχνίδι κρίθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1944, ας όψεται η βλακεία του Άρη και η προδοσία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. Και παρά την αιματηρή ξένη επέμβαση ήταν ακόμα παντοδύναμη η επιρροή της Ε.Σ.Σ.Δ. και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού στον λαό. Αλλά τα ξένα αφεντικά, κυρίως ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός είχαν αποφασίσει: Δεν θ’ αφήσουν πέτρα πάνω στην πέτρα στην Ελλάδα, για να μην την ελευθερώσει ο ένοπλος λαός της, για να είναι η μόνη στον κόσμο σκλαβωμένη χώρα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Και μετά το 1944 τα έπνιξαν στο αίμα, πάλι με προδοσία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., με τον ανόητο πράκτορα Ζαχαριάδη, που εσχάτως τον απεκατέστησαν και τον τιμούνε κιόλας.

Σε τέτοια αρρωστημένη κατάσταση πώς να μην πλιατσικολογήσουν οι Αμερικάνοι Ιμπεριαλιστές και οι δορυφόροι τους επί του ανθού της νεολαίας. Έκλεψαν όλα τα φερέλπιδα μυαλά, καλλιτέχνες, επιστήμονες, κυρίως της Αριστεράς για να τους εκμεταλλευτούν, να τους προσηλυτίσουν. Τους άλλους, τους ελάχιστους δικούς τους –όλοι οι Έλληνες ήταν με το Ε.Α.Μ., τον Ε.Λ.Α.Σ. και τους κομμουνιστές, πλην η ηγεσία των τελευταίων δυστυχώς ουδέποτε το πήρε εμπράκτως χαμπάρι- η Δεξιά και τα τσιράκια τους τα είχε μαζέψει και αποκαταστήσει προπολεμικά. Συντονισμένα στήθηκε το κόλπο «Ματαρόα». Το 1945 υποβλήθηκαν 800 αιτήσεις υποτροφιών στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και άλλες 150 στο ομογάλακτο ίδρυμα το Βρετανικό Συμβούλιο. Υπολογίστε τους μήνες, που κράτησαν οι «εξετάσεις» επιλογής, οι άλλες διαβουλεύσεις και παρασκηνιακές ενέργειες συν το χρόνο να έρθει το πλοίο, συν τις επανειλημμένες αναβολές στην άφιξή του, όλα αυτά πιστοποιούν ότι αμέσως μετά τα Δεκεμβριανά του 1944, αν όχι πριν από αυτά, είχε ξεκινήσει η πειρατεία «Ματαρόα»!

1cΤελικά 215 επιβάτες επελέγησαν στο «σωτήριο» ταξίδι του «Ματαρόα» (154... υπότροφοι Γαλλικού Ινστιτούτου συν 59 με δικά τους έξοδα συν αργότερα Αξελός, Ξενάκης). Παρεμπιπτόντως, οι άλλοι, οι δεινά και αφρόνως ηττημένοι φορτώθηκαν στα αμπάρια άλλων πλοίων, μεταφέρθηκαν κρυφά στην Τασκένδη και συνέχισαν εκεί την εσωκομματική ανοησία και «σφαγή»! Έτσι μένει έως τις μέρες μας σκλαβωμένη και αλυσοδεμένη η αποικία Γκραικυλία, ρημαγμένη, έρμαιο και άθλιο πειραματόζωο του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού και ντόπιων γερμανοτσολιάδων. Κι όσο ο όχλος της κοιμάται ύπνο, όχι δικαίου, αλλά πουλημένου και ηλίθιου ραγιά, δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα...

Να μη γλιτώσουν την ζωή, ήταν... έγκλημα, που σώθηκαν; Ο καθένας θα κοιτούσε προφανώς να δραπετεύσει, να επιβιώσει! Υπάρχει κανείς μη διαταραγμένος ψυχικώς, που επιθυμεί διακαώς να συλληφθεί, να βασανιστεί, να εκτελεστεί; Ουδείς! Πρώτος εγώ, που σας κάνω τον πονηρό, θα την πούλευα! Κρίνοντας εκ των υστέρων, εκ του αποτελέσματος! Άλλα τα κριτήρια, ευτυχώς, της ζωής και της ιστορίας! Με βάση αυτά, επρόκειτο για ριψάσπιδες, που ενδιαφέρθηκαν μονάχα για το τομάρι τους, όταν μάτωναν, καίγονταν από τον Ιμπεριαλισμό σύμπας ο λαός, οι πατεράδες, οι μανάδες, τ’ αδέλφια τους. Να χάνονταν η διανόηση, η τέχνη της χώρας στην φωτιά, έστω της κατάκτησης της χώρας από Αγγλοαμερικάνους Ιμπεριαλιστές; Γιατί όχι; Καλύτερα είναι να γίνονται πράκτορες των εχθρών του λαού; Μαζί στην ζωή και στον θάνατο, ιδιαίτερα οι νέοι!

Τί λογής και πόσο «γη και ύδωρ» ζητήθηκε από τους υποψηφίους «υποτρόφους» να πάρουν το μαγικό χαρτάκι της φυγής, του Γαλλικού Ινστιτούτου; Ποιοι, με ποια κριτήρια επέλεξαν την Ανδρικοπούλου, τον Καμπά, τον Χωραφά, την Αλεξίου, τον Σβορώνο, τον Κριαρά (τυχαία τα ονόματα) έναντι του Λουντέμη, του Ρίτσου, του Λειβαδίτη και εκατοντάδων άλλων, που σάπισαν σε Μακρόνησο ή άλλα κολαστήρια, πρωτίστως αυτών, που δεν είχαν... εισιτήριο του Ιμπεριαλισμού και εκτελέστηκαν; Η προσωπική επιλογή, δεν ήθελαν, δεν υπέβαλαν αίτηση, δεν επελέγησαν – ο πονηρός αντίλογος. Αυτά ακριβώς! Ιστορικά δεν έγιναν προδότες της χώρας και της γενιάς τους! Πολύ βαριά κουβέντα; Όχι, κατηγορηματικά όχι, εν γνώσει των συνεπειών του νόμου! Ήταν εμπόλεμη κατάσταση. Η απελευθερωμένη μας χώρα δέχθηκε εισβολή, αιματοκυλίστηκε από τον Αγγλοαμερικάνικο Ιμπεριαλισμό, ξανασκλαβώθηκε! Και λίγα παιδιά της, χρήσιμα στην αντιμετώπιση της ξενικής εισβολής, την εγκατέλειψαν παίρνοντας μάλιστα οικειοθελώς μέρος στην μισάνθρωπη αποστολή, που ο ίδιος ο Ιμπεριαλισμός οργάνωσε!

1dΩμά τα λέμε, κυνικά, όπως πάντα, πλην ιστορικά άκρως τεκμηριωμένα! Απλώς διατυπώνω την γνώμη μου διαβάζοντας το βιβλίο της κυρίας Ανδρικοπούλου, όσο και αν αυτό το «απλώς» πονάει ακόμα πάρα πολύ και σέρνει τόνους αίματος! Και θέλετε κάτι άλλο ακόμα πιο ακραίο, πλην σφόδρα αληθινό και ιστορικά «χτισμένο»; Προς στιγμήν ανεξάρτητα από προθέσεις και σκοπιμότητες «υποτρόφων», το ταξίδι του «Ματαρόα», το πλιατσικολόγημα του ανθού της νεολαίας από τα ξένα αφεντικά, πριν το αιματοκύλισμα και το οριστικό σκλάβωμα της Ελλάδας, συνιστά το σύγχρονο εναρκτήριο λάκτισμα, άνοιξε δρόμο, εγκαινίασε τον γενικό, μαζικό φιλοτομαρισμό των κατοίκων της Γκραικυλίας, που σήμερα τον έχουν θεό και τον ακολουθούν πάνω από 85% του πληθυσμού, ως καλοί, υπάκουοι, πιστοί και... πάντα καταφερτζήδες ραγιάδες!

Επιλέγω με την μόνιμη παπάρα - κατάρα, με τον διαβόητο φιλελληνισμό. Αν τον έχουμε πληρώσει, μετρητοίς, σε χρυσάφι, μια ζωή! Ο υπουλότερος, μεταξένιος, τάχα με ανθρώπινη διάσταση κι αρχαιολατρία, φερετζές του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού και παλιότερα των Ευρωπαίων κατακτητών για να σφυρηλατηθούν, να είναι σφικτά, αδιάρρηκτα τα δεσμά της απόλυτης μετά το 1830 σκλαβιάς μας. Ραγιάδες, υπάκουα σκυλάκια φιλόζωων –συγνώμη φιλελλήνων!- ξένων αφεντάδων. Ανεξάρτητα αν υπήρξαν –τελικά όχι πολλοί- ρομαντικοί φιλέλληνες, εκτός από αρχαιοκάπηλοι, που θυσιάστηκαν για αυτόν τον τόπο και οφείλουμε να τους τιμούμε. Ως πράκτορες, όμως, τους αξιοποίησαν κι αυτούς ο Ιμπεριαλισμός και ο Καπιταλισμός στα πρώτα στάδια. Είπαμε, μετράει πάντα, σε όλα και όλους, η κυρίαρχη τάση, η δεσπόζουσα «νότα», η κινητήρια δύναμη κάθε συστήματος... Ποιος εκμεταλλεύεται επωφελώς για τα συμφέροντά του την κάθε κίνηση, γεγονός, προσωπικότητα, εξέλιξη...


 

23 Δεκεμβρίου 2016