Μην ξεχάσεις φεύγοντας ν' αφήσεις την γνώμη σου για την ιστοσελίδα και για ό,τι άλλο σoυ βασανίζει το μυαλό!





ΗΛΙΑΣ ΒΟΛΙΟΤΗΣ - ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ

«ΔΥΤΙΚΟΣ» ΚΙ ΕΓΧΩΡΙΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ:

Ακροβατώντας μεταξύ μύθων και πραγματικότητας

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΟΚΚΑΛΗ

5aΣτον κυκεώνα με τα εξόφθαλμα ψεύδη των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων, του εγχώριου ραγιαδισμού και της μαζικής πνευματικής αναπηρίας, που οχληδόν φανατικώς μηρυκάζονται, στην άγνοια και στην εθνικοπατριωτική μαστούρα, μόνη ιστορικώς αποδεδειγμένη, εσαεί ανθούσα αλήθεια είναι ότι ο Ελληνικός Λαϊκός Πολιτισμός γεννιέται, αναπτύσσεται, μεγαλουργεί, διαθέτει σχετική διαχρονικότητα, μόνο ερήμην και πρωτίστως κόντρα στον «Δυτικό» Πολιτισμό. Συνιστά ραγδαία, πολύτροπη, διαλεκτική άρνησή του. Είναι σε σφοδρότατο, υπόγειο κι άλλοτε ολοφάνερο, πόλεμο μαζί του, βγαίνοντας έως τώρα κατά κράτος νικητής, παρότι στο επίπεδο της εκάστοτε κρατικής δομής είναι πάντα ηττημένος, καθημαγμένος. Ως γνωστόν:

«Την ιστορία γράφουνε οι νικητές
μα οι νικημένοι τον πολιτισμό».

 («Βραδυνά Πάρεργα», Μετρονόμος 2016).

«Ελληνικός» - πρώτος κάλπικος μύθος, που συνοδεύει τον λαϊκό πολιτισμό. Λέξη πανέμορφη, που η ξενόδουλη άρχουσα τάξη καταχράστηκε, παρέφθειρε δεινά, την έκανε σαν τα μούτρα της αφαιρώντας την όποια αξία συμβατικού ορισμού περικλείει. Όχι λόγω της πολυεδρικότητας του Λαϊκού Πολιτισμού, που ρέοντας στους αιώνες συνθέτει τα πιο ετερόκλιτα κι ετερώνυμα διεθνικά ρεύματα, νοοτροπίες και τάσεις, αλλά γιατί:

«Μοναδική πατρίδα μου η γλώσσα, που μιλάω
και το τραγούδι του σεβντά, που την φθορά γλεντάω».

 («Βραδυνά Πάρεργα», Μετρονόμος 2016).

Για αυτό και δηλώνω όχι Έλληνας αλλά «Πολίτης του κόσμου Ελληνόφωνου Πολιτισμού». Ποτέ δεν υπήρξε, άλλωστε, στην ιστορία ανεξάρτητο, ελεύθερο ελληνικό κράτος, ουδέποτε συγκροτείται Ελλάδα με τα συνήθη κρατικά, κυριαρχικά και ιστορικά κριτήρια. Ελλάδα και Ελληνισμός ήταν και είναι και μάλλον θα παραμείνουν, μόνο πολιτιστικές με την ευρεία έννοια οντότητες. Η τζαναμπετιά αυτή της ιστορίας, δεν ξέρω αν είναι μόνη στην γη, αποτελεί πάντως σπανιότατο πλεονέκτημα, προικίζει αφειδώς με πολύτιμα καλούδια σύμπαντα τον Ελληνόφωνο Πολιτισμό και ειδικότερα τον Λαϊκό, που εδώ εξετάζουμε.

Φαντασθείτε τον ποταμό του Ηράκλειτου. Ένα τεράστιο, ορμητικό ποτάμι ο Ελληνόφωνος Λαϊκός Πολιτισμός, που από τις πηγές του και καθ΄ όλον του το διάβα έχει ορθάνοιχτες όχθες σε κάθε νεροσυρμή, σε κάθε μικρό και μεγάλο ρυάκι. Σ΄ όλους τους συμβάλλοντες χειμάρρους, στα πιο φιλικά και εχθρικά ρεύματα, ιδιαίτερα αδηφάγος στα τελευταία. Στις πιο καθαρές κι ακάθαρτες φερτές ύλες. Περνά από βουνά και λίμνες, τάφους και περβόλια, πόλεις και χωριά. Πέφτει σε χαράδρες και ηρεμεί στις πεδιάδες. Τίποτα δεν ξεφεύγει της ροής του, ίσα – ίσα που όλα μαζί τα συναπαντήματά του, ιδίως τα πιο παράξενα και ανομοιογενή, προσθέτουν δύναμη, πλούτο και ορμή. Μένει, όμως, ποτάμι απορροφώντας τα πάντα, συνθέτοντας πρωτότυπα, μεταλλάσσοντάς τα σε κρυστάλλινο, γάργαρο νερό, που χύνεται δροσερά στην θάλασσα της ψυχής.

5b

Στην δια - χρονική του ροή ο Ελληνόφωνος Λαϊκός Πολιτισμός ταλανίζεται από τεράστιες αντιφάσεις, ερεβώδεις συγκρούσεις, πισωγυρίσματα κι άλματα. Όλα αυτά συνιστούν την απαράμιλλη δύναμη, την αφομοιωτική του δεινότητα, πηγή αστείρευτης ενέργειας. Στις πάμπολλες μεγάλες του στιγμές υπερβαίνει και αναιρεί τους φορείς και το κοινό του, αμφότερα ευρισκόμενα σε σχέση συγκοινωνούντων δοχείων. Εμπεριέχει τον συντηρητισμό και τον σκοταδισμό, την αμορφωσιά και τον κομφορμισμό τους, όπως και τον πρόσκαιρα βολικό και συμφεροντολογικό ριζοσπαστισμό, το άστατο ταξικό ένστικτο των λαϊκών μαζών. Αυτές οι σπίθες είναι, που σε κάθε του απόγειο τον μετατρέπει, σε φως και αίρεση, σε πρωτότυπο καλλιτεχνικό έργο.

Μην απορείτε, που ένας άγνωστος αγράμματος γράφει αριστουργηματικό, αισθητικά και κοινωνικά προωθημένο τραγούδι. Το σμιλεύουν νότα - νότα, λέξη - λέξη, γενιά την γενιά οι αιώνες. Το πολιτιστικό ποτάμι ρέει ασταμάτητα, κλέβει τον ανθό, όπου περνά, αφομοιώνει και δημιουργεί, επειδή ακριβώς είναι ο μέγιστος, ο πιο αποτελεσματικός ιμπεριαλιστής της οικουμένης! Πώς αλλιώς ένας χιλιοβασανισμένος, σκλαβωμένος όχλος – λαός, χωρίς ποτέ να έχει κράτος ελεύθερο και ανεξάρτητο, θα διέθετε τόση μεγάλη και πλούσια κουλτούρα. Πάλι ο στίχος από τα «Βραδυνά Πάρεργα»:

«Γιατί είναι ο πολιτισμός μπάσταρδος μετανάστης».

5cΠροϊόν μετακινήσεων και σμίξεων πληθυσμών, εθίμων, ηθών, νοοτροπιών. Πάντα ενάντια στην εξουσία. Την πεμπτουσία της πολιτιστικής μας κοινωνικής τραγωδίας διατυπώνει και ο Γιώργος Σεφέρης: «Τα γεφύρια είναι κομμένα και ο καθένας ακολουθεί τον ποταμό από την δική του όχθη. Από το ένα μέρος τραγουδούν και μιλούν σαν ανθρώπινα όντα, όπως ο Μακρυγιάννης. Από το άλλο “συνθέτουν” ή ρητορεύουν. Έτσι με λίγα λόγια τραβήξαμε το δρόμο μας» (Πρόλογος στον Ανδρέα Κάλβο, 1941).

Πώς να βρει αξιόμαχη πολιτιστική ταυτότητα η ξενόδουλη εξουσία μασώντας την έωλη, άνοστη τσιχλόφουσκα του «Δυτικού» Πολιτισμού; Βάρβαρες φυλές, που μετά την διάλυσή της κατέκλυσαν την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όσο προχωρούσαν στην κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ανέλιξη, έπρεπε να φτιάξουν ζωτικό ψεύδος. Με ποικίλες αποχρώσεις σκάρωσαν τον μύθο του δάνειου από την ελληνική αρχαιότητα πολιτισμού, που την αφομοίωσαν καλά, διόρθωσαν και εξέλιξαν, την έκαναν δική τους και με αυτήν ξαναγεννημένοι πορεύονται στον ιστορικό στίβο, διάβαζε στην κατάκτηση και καταστροφή των άλλων όχλων - λαών. Κορφολόγησαν άγαρμπα και κουτοπόνηρα ό,τι νόμιζαν πως συνέφερε στο παραμυθάκι μετάβασής τους από την βαρβαρότητα προς τον άκρως προβληματικό «Δυτικό» πολιτισμό. Ήταν επιλεκτικοί υπό το κράτος της θρησκοληψίας τους. Λόγου χάρη αποθέωσαν τις ηθικολογικές κοινοτοπίες του Σωκράτη και λογοτεχνικές, φιλοσοφικές ανοησίες του Πλάτωνα θάβοντας την διαχρονική ελληνόφωνη φιλοσοφία, Ηράκλειτο, Δημόκριτο, Επίκουρο και άλλους αληθινά πρωτοπόρων. Θέλει, άραγε, ειδική ανάλυση το πόσο ολέθριο και σκοταδιστικό ήταν αυτό, επί σειρά αιώνων επιζήμιο για την ανθρωπότητα, έστω κι αν ευτυχώς δεν πέρασε και τελικά τους έγινε μπούμερανγκ;

5dΑπό τότε μέχρι σήμερα λαμβάνει χώρα και άλλη μία γεωπολιτική απάτη: Προβάλλεται ο «Δυτικός» Πολιτισμός, που διέπεται από την θρησκευτική εβραϊκή αίρεση του Χριστιανισμού (με όλες της τις φράξιες), ως περιούσιος. Περιφρονούνται, δεν εξετάζονται καν, η συνηθέστατα απαξιώνονται άλλοι πιο

μεγάλοι πολιτισμοί, παράδειγμα Κινέζικος, Ινδικός κ.λπ. Προφανέστατα επειδή οι χώρες αυτές έγιναν αποικίες των βάρβαρων Δυτικών κατακτητών. Ό,τι αποκαλείται από τότε έως σήμερα «Δυτικός» Πολιτισμός και Δύση, με φορείς την Ευρώπη και κατόπιν τις Η.Π.Α., φορτίζεται με γεωπολιτικά και κατακτητικά συμφέροντα, που επιχειρούνται να καλύπτονται με τους φερετζέδες της δημοκρατίας, της ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλα ηχηρά παρόμοια, που έχουν κάποια επίφαση, όσο δεν θίγονται τα συμφέροντα της καπιταλιστική εξουσίας στις... δυτικώς πολιτισμένες χώρες, γιατί τις άλλες ο Ιμπεριαλισμός με αυτά τα προσχήματα, τις διαλύει και τις καταδυναστεύει.

Είναι ο «Δυτικός» Πολιτισμός ιστορικά ανυπόστατος, τεχνητό κατασκεύασμα, αυθαίρετο γεωγραφικό συνονθύλευμα, νοικιασμένος και πρόσφατος, χωρίς γερά, βαθιά θεμέλια, μεταπρατικός και κλεμμένος, στο αίμα βουτηγμένος. Καταστρέφουν οι «Δυτικοί» ηπείρους και λαούς, ληστεύουν τον πλούτο τους, για να στολίσουν τις χώρες και τα παλάτια τους. Όλοι οι πολιτισμοί έχουν την φωλιά λερωμένη, είναι επιθετικοί κλεπταποδόχοι. Κάθε κουλτούρα είναι και άλλοθι βάρβαρων πράξεων, μα ο «Δυτικός» πολιτισμός δεν έχει ταίρι, ούτε προηγούμενο στα ανθρώπινα χρονικά. Σφετεριστής, δολοφονεί και πληρώνει, για να στήνει την φανταχτερή πολιτιστική του βιτρίνα. Με της Αποικιοκρατίας τα λύτρα μαντρώνουν σε πύργους, βασιλικές αυλές, ναούς, μοναστήρια και βίλες ταλαντούχους καλλιτέχνες, που δαβιούν σε ένα είδος δουλοπαροικίας, τους χρηματοδοτούν και καρπούνται των έργων τους.

Αναμφίβολα διαθέτει μεγάλη καλλιτεχνική αξία και καλλιτέχνες γίγαντες, που μελετώντας το έργο τους ανάθεμα κι αν έχουν σχέση με ό,τι αποκαλείται ευρωπαϊκό ιδανικό και «Δυτικός» πολιτισμός. Είναι Πολιτισμός, μόνο όμως ως προς τα έργα και δημιουργούς, όχι ως πολυεδρικό, πολύτροπο, πολυσύνθετα ενιαίο οικοδόμημα, όπως για παράδειγμα ο αρχαίος ελληνικός, ο αιγυπτιακός κι άλλοι πολιτισμοί. Δεν πηγάζει κατά τεκμήριο από τους φορείς λαούς, στερείται πνευματικής και κοινωνικής κοινής ρίζας. Δεν εννοώ καλλιτεχνικές κι άλλες αντιθέσεις, που η σύνθεσή τους είναι το μεγάλο έργο τέχνης, αλλά ότι είναι συγκυριακή, βίαια συγκόλληση τάσεων και ρυθμών με κριτήρια τις εκάστοτε γεωπολιτικές συνθήκες. Μοιάζει αναδρομική έκθεση φύρδην μίγδην υλικών, που ξεβράζει το κατακτητικό σύνδρομο των αφεντάδων της γης. Σήμερα είναι πολυεθνικό παζάρι καταναλωτικών υποπροϊόντων με τις πιο αυστηρές παρά ποτέ προδιαγραφές του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού και του Παγκόσμιου Κεφαλαίου. Μέσο πνευματικής και κοινωνικής υποδούλωσης του κόσμου, το σημαντικότερο εργαλείο υποβάθμισης του ανθρώπινου είδους.

Όταν οι ξένοι δυνάστες με την συνενοχή ντόπιων οργάνων τους έστησαν μετά την προδομένη, αποτυχημένη επανάσταση του 1821 το κατά Καρλ Μαρξ «κράτος φάντασμα», το «αθλιέστερον προτεκτοράτο» της Ελένης Βλάχου, ή το δικό μου «ηλίθιο πειραματόζωο», έπρεπε να το προικίσουν με κοινωνική, ιδεολογική, πολιτιστική ταυτότητα. Επανεξήγαν, αντίστροφα και κακέκτυπα, το παραμύθι του Δυτικού Πολιτισμού του φωτισμένου από το διορθωμένο αρχαίο πνεύμα. Συνδυασμένο με την υποτέλεια έχει ολέθριες συνέπειες. Ό,τι η σμίλη των αιώνων δημιουργεί στην λαϊκή κουλτούρα θεωρείται κατώτερο, άθλιο και αποδιοπομπαίο προϊόν σκλαβιάς. Το νεοπαγές κρατίδιο οφείλει να αντιγράψει πρότυπα της Δύσης. Στο πυρ το εξώτερο δημοτικό τραγούδι, λαϊκή ποίηση, Καραγκιόζης, αστικά μελωδικά πειράματα, Ρεμπέτικο, λαϊκή ζωγραφική και παραμύθια, όλα απομεινάρια Τουρκιάς.

5eΚοστούμι πάει και το παραμύθι της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, που υποτίθεται δεν γνωρίσαμε εμείς γιατί είμασταν σκλαβωμένοι, ενώ απηύλασαν άλλοι λαοί. Είναι άλλο θέμα οι πολιτιστικές και άλλες ανταλλαγές των λαών, οι διαρκείς σκυταλοδρομίες των πολιτισμών, το να πάρει ο βάρβαρος από τον πολιτισμένο στην διαδρομή του στην ιστορία (όλοι οι λαοί από αγέλες πιθήκων εξελίσσονται) και διαφορετικό το δεν εκπολιτιστήκαμε. Μπορεί να κέρδισαν όλοι αυτοί οι πρώην βάρβαροι από την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, εμείς όμως, «αναγεννημένοι και διαφωτισμένοι» είμασταν από αιώνες. Το πρόβλημά μας είναι ότι βρισκόμαστε σκλάβοι, 400 χρόνια στους Τούρκους και 200 στους Ευρωπαίους – Αμερικάνους, σύνολο 600!! Να ο πυρήνας και του πολιτιστικού μας προβλήματος, να μην πιάσουμε άλλα, πιο σημαντικά. Παρεμπιπτόντως μην υποτιμάτε τον χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν πηγή μεγάλων και πολύτροπων λαϊκών πολιτισμών, που πολλοί χάθηκαν, επειδή κυριάρχησε η Δυτική βαρβαρότητα, γενικά αλλά και ειδικά με τις δολοφονικές επιλογές στο λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα.

Οι πρώτοι Βαυαροί κατακτητές επιβάλλουν τα Δυτικά πρότυπα και οι ντόπιοι λακέδες τ’ αντιγράφουν, ελληνοποιούν φρικτά όπερες, οπερέτες, τραγούδια της Εσπερίας. Αποκτούν ελληνικά χαζά, ερωτόληπτα στιχάκια, στα τρία μέτρα εκτελούνται, να γίνουν η συντροφιά» Ευρωπαιοειδών» πολιτών. Η απαξίωση, το κυνήγι του λαϊκού πολιτισμού από την ξενόδουλη εξουσία είχε αποτέλεσμα να χωρίσει τα τσανάκια του από τον αντίπαλο. Ο επίσημος και ο λαϊκός πολιτισμός παρέμεινε η μεγίστη πνευματική ταξική αντίθεση ως τις μέρες μας. Ο επίσημος πολιτισμός φορά δυτικότροπα κουρέλια, ενώ ο Λαϊκός Πολιτισμός δίνει πραγματικά πρωτότυπο, μεγαλειώδες και κοινωνικά συμβατό έργο. Για παράδειγμα τα λαϊκά τραγούδια της Γερμανίας, τα lieder, γοργά αφομοιώθηκαν στα συμφωνικά και άλλα έργα μεγάλων μουσουργών. Ο Ελληνόφωνος Λαϊκός Πολιτισμός αναπτύσσει την λαϊκή μούσα χωρίς νταβατζήδες, την μετουσιώνει σε πρωτότυπο έργο, μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα, ερήμην της εξουσίας που με φασιστικά διοικητικά μέτρα, προσπαθεί να ελέγξει το πολιτιστικό γίγνεσθαι. Ο Λαϊκός Πολιτισμός είναι ακαταμάχητος, πνευματικά άρτιος και πάμπλουτος γιατί συνιστά αναίρεση του Δυτικού. Δεν έχω χρόνο να επεκταθώ, τα ανέλυσα στο «Μούσα Πολύτροπος». (εκδόσεις Μετρονόμος 2012).

Συνακόλουθο της παραπάνω πολιτιστικής ταυτότητας, που επέβαλαν οι ξένοι κατακτητές στο ηλίθιο πειραματόζωο, ήταν το πού αυτό ανήκει. Δεν αφορά τόσο τον πολιτισμό, όσο την γεωπολιτική τοποθέτηση. Πλάστηκε έτερο φρικτό παραμύθι: «Ανήκομε στη Δύση», «Είμαστε Ευρώπη», ακολουθούμε τον Δυτικό Πολιτισμό, που έχει φώτα του αρχαίου ελληνικού και άλλες παπαρολογίες, που επιβλήθηκαν στον εγχώριο όχλο από ξένα αφεντικά και ντόπιους λακέδες, παίρνοντας μύθους για πραγματικότητα. Ο Δίας, που έκλεψε την Ευρώπη και άλλες λαθροχειρίες, που αναδεικνύουν την ηλιθιότητα των κατασκευαστών. Στον Ψυχρό Πόλεμο τα αφεντικά της Δύσης, οι Αμερικάνοι, προόριζαν την Αποικία πρώτη ζώνη άμυνας σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου. Θα γίνονταν ολοκαύτωμα η Αθήνα. Θυμηθείτε τους πυραύλους ΝΙΚΗ στην Αττική και τα πυρηνικά όπλα στην κούφια Σούδα.

Η τυφλή συνταύτισή μας με τον «Δυτικό» Πολιτισμό είναι προϊόν επιβολής ξένων κατακτητών. Μέγιστη προδοσία και μητροκτονία. Αρνηθήκαμε την μάνα του Πολιτισμού Ανατολή και γίναμε τσιράκια της νεοναζιστικής Δύσης, είτε τα αφεντικά, οι Αμερικάνοι, μας επιβλέπουν άμεσα, είτε δίνουν την δικαιοδοσία στο Δ’ Γερμανικού Ράιχ, την κατ’ ευφημισμόν Ευρωπαϊκή Ένωση, κρατώντας πάντα την υψηλή εποπτεία της Αποικίας. Γεωγραφικά, ιστορικά, πολιτιστικά και κοινωνικά ποτέ δεν είμασταν Ευρώπη και Δύση. «Του κύκλου τα γυρίσματα π’ ανεβοκατεβαίνου» το φέρανε να γίνουμε πολυσχιδής και σχετικά διαχρονική γέφυρα της Μάνας του Πολιτισμού Ανατολής με την βάρβαρη Δύση. Εκεί οφείλεται η μεγαλοσύνη του Ελληνόφωνου Πολιτισμού, όχι μόνο του Λαϊκού. Για πάνω από 3.000 χρόνια αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Μόνο το 1922 τα ξένα αφεντικά μετατόπισαν τον άξονα του Ελληνισμού από την Ανατολή στο άθλιο Αθηναϊκό Χωριό. Από τότε είναι λίγα τα χρόνια για να μας μεταλλάξουν, η Ανατολή δεν είναι μόνο στα γονίδιά μας, αλλά και παράγει μέχρι σήμερα πρωτότυπο έργο.

 

5f

 

Καθένας αυτοπροσδιορίζεται. Όποιος, όμως, ποζάρει, κόντρα στην ιστορική αλήθεια, Ευρωπαίος και Δυτικός, είναι άξιος της μοίρας του, τώρα, που η Δύση σπέρνει πτώματα εν καιρώ ειρήνης στην Γκραικυλία. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όλοι οι προδότες της Μάνας του Πολιτισμού Ανατολής δηλώνουν περήφανοι για τον κάλπικο Δυτικό Πολιτισμό! Για τις Σταυροφορίες και την Ιερά Εξέταση, την Αποικιοκρατία και εξαφάνιση ολάκερων λαών, τις σφαγές εκατοντάδων χιλιάδων αθώων στον Νέο Κόσμο, από τα «αποβράσματα» της Ευρώπης, που σφετερίστηκαν την ιδιότητα, την γη και τον πλούτο της Αμερικής; Για τους δυο Παγκόσμιους Πολέμους, τον πυρηνικό βομβαρδισμό της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, την διάλυση κρατών μετά το 1990, τους νεκρούς του Ιράκ, της Μ. Ανατολής, της Γιουγκοσλαβίας και άλλων πειρατειών των φονιάδων των λαών Αμερικάνων; Για αυτά καμαρώνετε σαν γύφτικα σκεπάρνια κραδαίνοντας την «Δυτική» σας πολιτιστική ταυτότητα;

5gΠώς είπατε; Ουδεμία σχέση έχουν αυτά με τον «Δυτικό» Πολιτισμό; Μα οι κατακτητικοί πόλεμοι δεν είναι από κτήσεως κόσμου με την ευρεία έννοια και πολιτιστικά γεγονότα, δεν επιβάλλουν και καταστρέφουν πολιτισμούς; Ο κάθε νικητής δεν αναπτύσσει πολιτιστικά γεγονότα είτε σαν άλλοθι της μεγάλης του βαρβαρότητας, είτε σαν βιτρίνα υπεροχής του, πιθανότατα και για τους δυο λόγους; Μην ξεχνάτε την εξαφάνιση του εκάστοτε ηττημένου πολιτισμού, την ενσωμάτωση στην νέα δομή κράτους. Σήμερα εξελίσσονται χειρότερα τα πράγματα. Το Ισλαμικό Κράτος, το διαβόητο ΙSIS, μοσχοθρεμμένο παιδί του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού καταστρέφει μανιακά προϊστορικούς πολιτισμούς, πάει η Παλμύρα κι άλλα μνημεία. Για να μείνουν μοναδικά στοιχεία πολιτισμού το μπλε καραβόπανο, το ποτό με την... νόμιμη κόκα και η ηλιθιότητα του Χόλιγουντ;

Συνωμοσιολογία; Η μεγίστη συνωμοσία είναι του σύμπαντος ρέοντος χάους και της ζωής, προκείμενου για τ’ ανθρώπινα. Εκ του αποτελέσματος κρίνονται όλα, Πόσα πολιτιστικά με την ευρύτατη έννοια έργα καταστράφηκαν στους Παγκόσμιους Πολέμους; Δεν είναι πολιτιστικό γεγονός, από την αντίθετη πλευρά, φρικτή βαρβαρότητα, τα πειράματα του Γ¨ Ράιχ για την αρία φυλή; Δεν ισοπεδώθηκε ανθρωπιστικώς η Χιροσίμα; Όπως ακριβώς τηρουμένων των αναλογιών και ιστορικών συνθηκών θεοσεβείς Σταυροφόροι, σαν μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη, δεν άφησαν πέτρα πάνω στην πέτρα λεηλατώντας όλα τα μνημεία. Τί έγινε ο πολιτισμός των Αζτέκων, των Ίνκας και άλλων λαών της Αμερικανικής ηπείρου; Ποιος πληρώνει αυτά τα ελλείμματα, την καταστροφή, που επέφερε ο «Δυτικός» πολιτισμός; Και τον ονομάζουμε ακόμα Πολιτισμό; Κατ΄ ευφημισμόν προφανώς, να μην δυσαρεστήσουμε τα ξένα αφεντικά.

Ποια η σχέση σήμερα «Δυτικού» και Λαϊκού Πολιτισμού; Άλλαξε η κυρίαρχη ταξική αντίθεση. Δεν είναι πλέον Εργασία – Κεφάλαιο. Είναι η τρίτη ή τέταρτη στην ιστορική κοινωνική ιεραρχία. Τώρα η δεσπόζουσα ταξική αντίθεση είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΠΙΘΗΚΟΣ. Με την βοήθεια της αχαλίνωτης, τυφλής τεχνολογίας ο πίθηκος κερδίζει κατά κράτος. Άρχισε η γενική μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους. Μην πείτε, είναι άσχετο με τον πολιτισμό! Μέχρι τώρα το παιδί, ο νέος, κατακτούσε σιγά – σιγά την γνώση, την εμπειρία της ζωής, έδινε ωραίο αγώνα και από αυτόν τελειοποιείτο. Τώρα πατά κουμπί και τα βρίσκει όλα στην οθόνη, άκοπα, έτοιμα, συγκεχυμένα, προπαντός όπως τα θέλει η «οθόνη», η εξουσία του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού και του Παγκόσμιου Κεφαλαίου. «Εικονική πραγματικότητα», άλλος άθλιος, ξενόφερτος νεολογισμός, λες και υπάρχουν πολλές πραγματικότητες, λες και η τελευταία παίρνει επιθετικό προσδιορισμό!

Τα μωρά πια γεννιούνται χωρίς φαντασία, τα πρώτα ουσιαστικά ερεθίσματα του κόσμου τα δίνει η οθόνη. Δίχως φαντασία, δεν υπάρχει πολιτισμός, είναι η μήτρα του. Είπαμε, μιλάμε για ανθρώπινο πολιτισμό και όχι για πιθηκίσιο! Πριν μάθει την μητρική του γλώσσα το παιδί μηρυκάζει καναδυό ξένες. Εξ απαλών ονύχων μυείται στις «εφαρμογές» της οθόνης πριν λάβει εγκύκλιο μόρφωση. Ποτέ δεν την αποκτά. Πάει πια και το «γλωσσικό αίσθημα»! Αν μας ξέφευγε καμιά «ελληνικούρα», χτυπούσε καμπανάκι στον εγκέφαλο. Τα πιθηκάκια της ραδιοτηλεόρασης παίρνουν σβάρνα λέξεις κι ανάθεμα αν καταλαβαίνουν τί λένε. Χειρότερα στις καθημερινές σχέσεις, όπου κυριαρχεί η χυδαία Βαβέλ αγγλοβάρβαρων όρων, που επιβάλλουν Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) και Μέσα Κοινωνικής Μαλακίας (Social Media).

5hΠώς θα προχωρήσει ο πολιτισμός χωρίς γλώσσα, πώς να υπάρξει τραγούδι, κορυφαίο τέκνο λαϊκής κουλτούρας; Επιβάλλουν για μουσική τον γλυκερό, ερωτόληπτο χαβαλέ σε μιξοβάρβαρα αγγλικά. Όταν δεν είναι αγγλόφωνα, χρησιμοποιούν τους ίδιους ηχητικούς θορύβους και τους ντύνουν με ηλίθιους στίχους στην γλώσσα του κάθε όχλου, που απευθύνονται. Επειδή θέλει να καταναλώνεται με τον τόνο πολιτιστικό υποπροϊόν ο καπιταλισμός, επιβάλλει την καταστροφή εμβληματικών έργων τέχνης, του λόγου και της μουσικής, με πρόσχημα το φρεσκάρισμα και την ανανέωση. Ήταν ηλίθιος ο Μπετόβεν, που έγραψε έτσι την 9η Συμφωνία και ήρθε πανέξυπνο πιθηκάκι να την χαλάσει ντύνοντας την κακοποιημένη της εκτέλεση με τα λόγια του «Τί τα θέλεις τα λεφτά», του Γιάννη Παπαϊωάννου, που με την σειρά του ήταν χαζός και δεν σκέφθηκε να «παντρέψει» αθλίως δυο εμβληματικά (στο είδος τους) έργα! Ή η κουνιστή μαϊμού, που κατακρεούργησε άλλο παγκόσμιο λαϊκό αριστούργημα: «Τσίφτε – τέλι. Θα σπάσω κούπες»...

Το χέρι με την εργασία προέκυψε. Τώρα, που όλοι αυνανίζονται χαϊδεύοντας μανιωδώς τηλέφωνο, με τον αντίχειρα κι ενωμένα τ’ άλλα δάχτυλα, θα γίνει πάλι πέλμα δια της αχρησίας, αν συνεχιστεί ο αχαλίνωτος καλπασμός της τεχνολογίας. Μόλις γεννιέται το μωρό θα βάζουν στο κεφάλι ένα τσιπάκι προγραμματισμένο κι ο μύθος του Κινγκ Κονγκ φαντάζει παιδικό καλαμπούρι. Τα κατά Μπέρναρντ Σο «αποβράσματα της Ευρώπης», οι Αμερικάνοι, έκαναν και τον πολιτισμό χυδαία καταναλωτική βιομηχανία με την τεχνολογία, που είναι κύριος μοχλός μετατροπής του ανθρώπου σε πίθηκο. Στην πορεία αυτήν δεν χρειάζεται ο πολιτισμός, ιδιαίτερα ο λαϊκός, είναι εμπόδιο στην ραγδαία μετάλλαξη, αφυπνίζει τις συνειδήσεις. Παράδειγμα η μουσική: Ο πίθηκος έγινε άνθρωπος αναπτύσσοντάς την και επιστρέφει στο ζώο καταστρέφοντάς την. Με την λαϊκή μουσική χάνεται η παρέα (γίνεται πάλι αγέλη) η ψυχαγωγία με την αρχαία έννοια, αγωγή ψυχής (μετατρέπεται σε χαβαλέ) και η διασκέδαση, η διασπορά και εκτόνωση των καημών (γίνεται χάζεμα σε οθόνη).

Ως πότε θα καμαρώνετε για την «Δυτική» σας ταυτότητα, ως πότε – να το πω ωμά, κυνικά- θα την κραδαίνετε σαθρό, γελοίο άλλοθι της υποτέλειας και του ραγιαδισμού σας; Ιδίως, τώρα, που ο «Δυτικός» Πολιτισμός είναι μηχανικός μηρυκασμός Αμερικάνικων σκουπιδιών σε προχωρημένη σήψη; Πόσο νομίζετε θα κρατήσει το ανάπηρο παγκόσμιο σύστημα ειρήνης και ασφάλειας; Στον κόσμο έμεινε ένα καθεστώς διαχείρισης χωρίς αξιόμαχο αντίπαλο και τρώει τις σάρκες του. Όσο αργεί ο Πατέρας Πάντων Πόλεμος, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος η έτσι και αλλιώς σαρωτική του εμφάνιση, να συνδυαστεί με την καταστροφή της Φύσης από τον άνθρωπο, με τον πόλεμο, που μας έχει ήδη κηρύξει το οικολογικό σύστημα... Και γαία πυρί μειχθήτω!

Μέχρι τότε, εμείς, όσο θα ζούμε στην θαλασσόβρεχτη λωρίδα γης, στην Μεσογειακή γέφυρα της Μάνας του Πολιτισμού Ανατολής με την βάρβαρη Δύση, θ΄ αναπτύσσουμε τον λαϊκό πολιτισμό κόντρα στον Ιμπεριαλισμό, που έχει το πάνω χέρι στην τεχνολογία την απάνθρωπη. Πάντα έτσι κάναμε, έτσι διαβαίναμε αιώνες στην σκυταλοδρομία των πολιτισμών. Δεν έχουμε άλλο δρόμο από το να την συνεχίσουμε πολύτροπα αφήνοντας παρακαταθήκη στους επόμενους τα δικά μας τραγούδια. Είναι οι δικοί μας μύθοι, αληθινοί κι ωραίοι. Γιατί ο μύθος γλυκαίνει την σκληράδα της πραγματικότητας και αυτή επιβεβαιώνει τον μύθο...

 

ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ  


 

18 Οκτωβρίου 2017


Ηλίθια πατροκτονία

4aΌταν ο γερμανοτσολιαδισμός πασπαλισμένος με χρήσιμη πυκνή ιδεολογική θολούρα διαπλέκεται με γεωπολιτική αφέλεια και υστερόβουλη ανοησία, συχνά ανυψώνεται σε δυσθεώρητα ύψη (ή βάθη, από τον παρατηρητή εξαρτάται) προς όφελος πάντα της εξουσίας, ανεξάρτητα ποια πρόθεση δηλώνεται από το υποκείμενο - εκφραστή τής εν λόγω κατάστασης. Μπορεί να φθάσει ακόμα και σε κυνική πατροκτονία, έστω και με 38 χρόνια καθυστέρηση, απρόσεκτα ή όχι, αδιάφορο, το αποτέλεσμα μετράει. Δεν ήθελα σε καμιά περίπτωση να παρουσιάσω έτσι την επανέκδοση του βιβλίου του αείμνηστου συναδέλφου, στο τέλος της ζωής του φίλου μου Ορφέα Οικονομίδη. Ειλικρινά, αλλιώς το φανταζόμουν! Με δαιμόνισε, όμως, σφόδρα, με εξόργισε, μ’ άφησε με ανοιχτό στόμα, με τρέλανε η καιροσκοπική απερισκεψία, η απρέπεια (ας μη γράψω ό,τι σκέπτομαι, αν και αρμόζει!) του γιου του Φοίβου, να δολοφονήσει εν ψυχρώ και όψιμα ιδεολογικά τον πατέρα του. Φίλος, τουλάχιστον ως τώρα ο Φοίβος, συνάδελφος και συγγραφέας καλός, αλλά φιλτάτη και καλλίστη η αλήθεια, η με τον προσήκοντα σεβασμό εστεμμένη.

Μέρες μεγάλης γιορτής! Ένας αιώνας από τον Οκτώβρη του 1917, από το ΓΕΓΟΝΟΣ της παγκόσμιας Ιστορίας, για τους ανθρώπους της δουλειάς! Η επέτειος της Μεγίστης Επανάστασης, αφότου ο πίθηκος μεταλλάχθηκε σε άνθρωπο! Μη δίνετε σημασία στο δηλητήριο, που χύνουν ο Ιμπεριαλισμός και το Κεφάλαιο με ποικίλα βαποράκια διανοούμενους τάχα από δημοκρατικές, «ανθρωπιστικές» αφετηρίες. Η λυσσασμένη επίθεση πιστοποιεί κάλλιστα και παραστατικά την σχετική διαχρονικότητα και το μεγαλείο της Επανάστασης των Μπολσεβίκων, το ύψιστο έως τώρα γεγονός στην απελευθέρωση. Ουδείς πυροβολεί νεκρούς! Η ιστορία κρίνει αλλιώς την ροή του χάους. Τιμώντας την επέτειο «Η Εφημερίδα των συντακτών» δωροθέτησε στους αναγνώστες της το εξαιρετικό βιβλίο του Ορφέα Οικονομίδη: «Ο Μεγάλος Οχτώβρης και η Ελλάδα» (πρώτη έκδοση Κάκτος, 1979). Ατυχέστατη η ιδέα να προλογίσει την επανέκδοσή του στον Φοίβο Οικονομίδη.

4bΑσεβώντας στην μνήμη του πατέρα του σπεύδει ελαφρά τη καρδία ν’ αποκηρύξει στην ουσία το εν λόγω βιβλίο και κατ’ επέκταση ν’ ακυρώσει την αγωνιστική θητεία και κοινωνική προσφορά του Ορφέα, ν’ απαξιώσει ολόκληρη κοινωνία με τα ιδανικά, τα λάθη, τους ανθρώπους της. Μιας κοινωνίας, που όσο κυλά ο χρόνος και καλπάζει ο εφιάλτης, που έφερε η κατάρρευσή της, γίνεται πλατύτερη συνείδηση ότι με όλα τα κουσούρια, τις αγκυλώσεις, τις μαύρες της σελίδες, με όλα τα στραβά και ανάποδά της υπερέχει κατά κράτος σε σύγκριση με τον βόθρο, που είμαστε σήμερα, καθώς ο κόσμος δίχως αξιόμαχο αντίπαλο δέος τρώει με μανία άσκοπα τις σάρκες του κι έρχονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Πόλεμος της Φύσης και ο πίθηκος (και ο πρωτόγονος κομμουνισμός)! Δεν χαραμίζω στο κριτικό μένος το έργο του Ορφέα Οικονομίδη. Όσοι είσασταν αγέννητοι το 1979, όσοι δεν προλάβατε ή αμελήσατε να το προμηθευτείτε τότε, αναζητήστε το εν λόγω βιβλίο στα γραφεία της «Εφημερίδας συντακτών» (Κολοκοτρώνη 8, Αθήνα) ή στα βιβλιοπωλεία.

Γλαφυρή, προπαντός τεκμηριωμένη αφήγηση για το πώς υποδέχθηκαν την Μεγίστη Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ελλάδα, στην αποικία Γκραικυλία, στο παίγνιο και πειραματόζωο των ξένων αφεντάδων. Το μούδιασμα, ο τρόμος και οι πρώτοι διωγμοί από την ξενόδουλη άρχουσα τάξη, οι κατά βάση θετικές έως αποθεωτικές, παρά την στυγνή τρομοκρατία, αντιδράσεις εργατών, αγροτών, φοιτητών και διανοούμενων. Η προδοτική, τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Ουκρανία, οι εσωτερικές αντιδράσεις, που ξεσπάνε στο ίδιο το εγχώριο εκστρατευτικό σώμα, οι λιποταξίες, οι εκτελέσεις φαντάρων και αξιωματικών, που αυθόρμητα αρνούνται να γίνουν όργανα του Ιμπεριαλισμού και να πάνε καταπνίξουν το νεαρό κράτος της ελπίδας και της ζωής, που εξέφραζε τότε τα ακριβά τους ιδανικά. Η μεγαλοψυχία του Μεγάλου Λένιν και του Σοβιετικού λαού απέναντι στους Έλληνες κυρίως λόγω του αρχαίου πνεύματος.

4c

Όλα αυτά και άλλα συνθέτουν στο βιβλίο του αείμνηστου Ορφέα τον πίνακα ηρωικής εποχής, που ουδεμία σχέση έχει με τον καιρό των σκουπιδιών και του δωσιλογισμού. Ακόμα και στο δημοσιογραφικό γραφτό –γιατί τέτοιο είναι, ο Ορφέας δεν πρόλαβε να το τελειοποιήσει, όπως επιθυμούσε, μια και είναι το κύκνειο άσμα, που κυκλοφορεί, αν θυμάμαι καλά, μετά θάνατο – διαπιστώνεις την άλλη αίσθηση. Έργο χορταστικά πνευματικό, όχι εφήμερες εξυπναδούλες, καταναλωτικές μπούρδες, χαζό ιστορικό κουτσομπολιό, φτηνά επικοινωνιακά τερτίπια. Τότε, που έβγαιναν βιβλία! Ξέρανε γράμματα οι άνθρωποι, είχαν ιδανικά, πάλευαν επιζωής για το καλό και το καλύτερο, δεν ήταν ανεγκέφαλα ενεργούμενα. Ακόμα και τα όποια ιδεολογικά τους κωλύματα, που όλοι έχουμε και ποτέ δεν λείπουν, είχαν ποιότητα και πυροδοτούσαν σκέψη και δράση. Για αυτό οι διαφωνίες μας για τις επιλογές και τα έργα τους χρειάζεται να έχουν το οφειλόμενο ιστορικό βάθος. «Ο Μεγάλος Οχτώβρης και η Ελλάδα» με το πλούσιο αρχειακό υλικό καταδεικνύει ότι η μπολσεβίκικη επανάσταση δεν ήταν περαστικό κι αδιάφορο γεγονός. Συγκλονίζει δεκαετίες την κοινωνία μας και το πιο σημαντικό: Εμπνέει, προικοδοτεί κατοπινές εξελίξεις, που ζει το λαϊκό μας κίνημα.

Γνώρισα τα τελευταία δυο - τρία χρόνια της ζωής του τον Ορφέα. Μέλη τότε της Αρχισυνταξίας του «Ριζοσπάστη», αυτός υπεύθυνος εξωτερικού δελτίου και διεθνών ειδήσεων, εγώ του τμήματος νεολαίας, νέας γενιάς. Με τιμούσε με την φιλία του και τελειώνοντας κάθε βράδυ την εργασία, περιμένοντας να πάει 11.30 η ώρα, να δούμε αν προκύψει έκτακτη ειδησεογραφία, και τί δεν συζητούσαμε! Για την ακρίβεια μιλούσε κι εγώ «αγόραζα». Ζωντανό ιστορικό αρχείο, περιστατικά, παρασκήνια, ημερομηνίες, λάθη και ηρωισμοί, γεγονότα, τα πλείστα για την απελευθερωμένη Ελλάδα από το Ε.Α.Μ., τον Ε.Λ.Α.Σ., το αιματηρό ξανασκλάβωμά της από τους Αγγλοαμερικάνους, τον (υποτιθέμενο) Εμφύλιο, την ιδεολογική παπάρα, που επέβαλε το ξενόδουλο καθεστώς των νικητών, με πρώτο θύμα την ίδια την Αριστερά, που πιπιλίζει μέχρι σήμερα την έωλη καραμέλα.

4dΚατά καιρούς και με διάφορα ερευνητικά εναύσματα, μου έρχονται στο μυαλό κουβέντες σημαδιακές. Τότε, ήμουν τσογλάνι διψασμένο για γνώση και επαναστατική δράση και τώρα στην δεύτερη εφηβεία, δεν ξεχνώ την πλούσια παρακαταθήκη αείμνηστων αγωνιστών, του Ορφέα και πολλών άλλων, καθώς δεν λένε μέσα μου να καταλαγιάσουν οι... τρέλες της επανάστασης και της δημιουργίας. Ο Ορφέας, μου άνοιξε πρώτος τα μάτια (χειμώνας 1976) για την δράση των σαλταδόρων της Κατοχής και τα τραγούδια τους αναφέροντας συγκεκριμένα περιστατικά. Ακολούθησαν συζητήσεις με τον υμνητή τους, τον Μιχάλη Γενίτσαρη. Και σε ό,τι διαφωνούσαμε, ή υποτιμούσαμε με της νιότης την αψάδα, τ’ ακούγαμε προσεκτικά, σαν σφουγγάρια τα ρουφούσαμε και τ’ αξιοποιούσαμε όπως καταλαβαίναμε και θεωρούσαμε σωστό. Αν είναι δυνατό να συμφωνούμε σε όλα και τυφλά με τον Ορφέα και τους συντρόφους του, όταν η διαφορά μας ήταν σχεδόν δυο ιστορικές γενιές! Βρίσκονται στα έργα μας, άμεσες ή έμμεσες του παρελθόντος οι ανάσες.

Όφειλες, φίλε Φοίβε, από σεβασμό στην μνήμη του πατέρα σου, το λιγότερο ν’ αρνηθείς να γράψεις τον πρόλογο στο βιβλίο, εφόσον διαφωνείς με το περιεχόμενο, με την σοσιαλιστική κοινωνία, που πραγματεύεται. Ουδείς θα σου έλεγε τίποτα, ούτε θα το έπαιρνε χαμπάρι. Ουδεμία είχες υποχρέωση. Ενώ τώρα γίνεσαι απρόσκλητα, ξεκάρφωτα ιδεολογικός πατροκτόνος. Και ξέρεις κάτι; Αλίμονο αν το παιδί δεν διανύει διαφορετικό δρόμο από τον γονιό! Πώς θα προχωρά κάθε κοινωνία; Άλλο θέμα, ποια πορεία καθένας μας ακολουθεί, πώς και γιατί;- είναι της Ιστορίας οι αξιολογικές κρίσεις. Δεν πρόκειται περί αυτού. Βγάζεις στον πρόλογο, μάλιστα εκ των υστέρων, τ’ αντικομμουνιστικά, αντισοβιετικά σου σύνδρομα. Ως ένα βαθμό θεμιτό, προσωπική σου επιλογή. Αλλά προλογίζοντας ιστορικό έργο του πατέρα σου; Χοντρή απρέπεια! Κάτι, που κυκλοφορεί το 1979, προσπαθείς να το ξετινάξεις με σημερινούς, πολύ χειρότερους, μύθους, με προφανή ψέμματα, λες και νοιώθεις ενοχή, που πολιτικά και ιδεολογικά είσαι γιος του Ορφέα. Μόνο επιπολαιότητα;

4eΠρώτη φορά διαβάζω προλογικό σημείωμα, που αρνείται τόσο επιφανειακά τον πατέρα, ή αγνοείς ότι scripta manent; Δίνεις την εντύπωση –δεν μ’ αρέσει να μασάω τα λόγια!- ότι επιθυμείς να δώσεις εγγυήσεις, ότι ρε παιδιά, ήταν ο δογματικός, ο σταλινικός πατέρας μου, αλλά κανείς δεν φταίει, δεν σέρνει ιδεολογικά τον γονιό του, έχω (και δείχνω) εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις. Ποιος ζήτησε να μην έχεις; Κακό του κεφαλιού σου, που τις έχεις, γιατί είναι ανιστόρητες, σύμφωνα με επίσημα έγγραφα της φλεγόμενης εποχής, που πρώτος ξέθαψες, έφερες στην δημοσιότητα στα τεκμηριωμένα βιβλία σου. Να μοστράρεις αντισταλινικός επικαλούμενος ανοησίες του πράκτορα Ζαχαριάδη, που σκότωσε τ’ απομεινάρια ενός ένοπλου λαϊκού κινήματος; Βοά το αίμα του Καραγιώργη, του Πλουμπίδη, του Μπελογιάννη και άλλων θυμάτων του! Ποιοι «δικαιώνονται» εξ αγχιστείας; Οι Κυρκοφλωράκηδες υπάλληλοι Μόσχας και Βουκουρεστίου, που κάνανε την άλλοτε κραταιά Αριστερά θλιβερή ουρά του Αμερικανόθρεφτου ΠΑ.ΣΟ.Κ., και τα τσι(π)ράκια του πολιτικού τσογλανισμού, που εκτελούν πάλι κατ’ εντολή του Ιμπεριαλισμού (το καταλαβαίνουν ή όχι, το αποτέλεσμα μετρά) την ολική καταστροφή της Γραικυλίας σε αυτήν την φάση.

Τί εξυπηρετεί η προσήλωση στην αστική ξενόδουλη παπαρολογία για το μοίρασμα του κόσμου, για τον Στάλιν, που τάχα μας πούλησε, που ερήμην μας συνομιλούσε με Άγγλους καθοδηγώντας το κίνημα ανάλογα με τα σοβιετικά συμφέροντα. Πώς θα το καθοδηγούσε, Φοίβε, με τα Τουρκικά, τα Αμερικάνικα, τα Βουλγάρικα; Έλεος με την μαλακία «Ποπώφ», που ήρθε μυστηριωδώς στην Αθήνα να δώσει εντολές για το μέλλον του Ε.Λ.Α.Σ.! Τα απόρρητα έως χθες έγγραφα, που πρώτος, Φοίβε, δημοσιοποιείς στα βιβλία σου («Οι προστάτες», «Το Κ.Κ.Ε. και η επανάσταση», «Το παγκόσμιο παιχνίδι στα Βαλκάνια») πιστοποιούν ότι δεν έγινε μοίρασμα, ότι η Ε.Σ.Σ.Δ. περίμενε από τους Έλληνες κομμουνιστές να κάνουν το ταξικό καθήκον.

4fΤα έγγραφά «σου» αποδεικνύουν ότι Μέγας Στάλιν πήγαινε λάου – λάου, να την φέρει στους Δυτικούς στα Βαλκάνια και προσπάθησε να καλύψει την μαλακία του Ε.Α.Μ., του Ε.Λ.Α.Σ. και του Κ.Κ.Ε., που απελευθέρωσαν την χώρα (μοναδικό φαινόμενο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), πλην του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετάνια» και δεν πήραν την εξουσία. Τα «δικά» σου έγγραφα μιλάνε για το ποιοι είναι... προδότες και πωλητές. Αν θέλουμε να είμαστε ιστορικά αληθινοί, το Ε.ΑΜ., ο Ε.Λ.Α.Σ. κι ο Βελουχιώτης πρόδωσαν, πούλησαν ανόητα πρώτα τον μαχητή ελληνικό λαό και κατόπιν τον... Στάλιν, μη κάνοντας το ταξικό καθήκον να καταλάβουν την εξουσία. Όταν ο κόσμος γιόρταζε το θρίαμβο του σφυροδρέπανου στο κορμί του Ναζισμού, είχαμε κιόλας φροντίσει να σκλαβωθούμε στους αιμοδιψείς Άγγλους και Αμερικάνους!

Το παιχνίδι κρίθηκε στις 11 - 13 Οκτωβρίου 1944, φίλε Φοίβε, μετά ήταν πολύ αργά! Τα έγγραφά «σου» το δείχνουν ότι και μετά την ήττα, ακόμα και έως το τέλος του 1945, αρχές 1946, ο Μολότωφ προσπαθούσε (ανοήτως γιατί Ε.Λ.Α.Σ., Ε.Α.Μ. και Κ.Κ.Ε. είχαν φροντίσει να βγάλουν τα μάτια) μανουβράροντας στον Ο.Η.Ε. να περισώσει ό,τι μπορούσε από την ελληνική υπόθεση. Επανειλημμένα τα έχω πει. Και στην εκδήλωση, που διοργάνωσα στον Βόλο για το βιβλίου σου «Το παγκόσμιο παιχνίδι στα Βαλκάνια». Θυμάσαι; Μου την είπες και τότε για το κομμουνιστικό μου παρελθόν, αν και ξέρεις πόσο περήφανος συνεχιστής της επαναστατικής μου πορείας είμαι! Σας έβαλα στην θέσης σας για τον Μέγα Στάλιν. Όσους νέους αναγνώστες ξενίζει αυτή η ορολογία, υπενθυμίζω ότι ερεύνησα ιστορικά τον μεγάλο κι αποφασιστικό ρόλο του χαρισματικού ηγέτη στην ιστορική πορεία, με αποκορύφωμα το ποίημα μου «Στάλιν» («Βραδυνά Πάρεργα», εκδόσεις Μετρονόμος, 2016).

Αρέσει δεν αρέσει η πικρή ιστορική αλήθεια, την έλλειψή του πληρώνει η χώρα και παραμένει σκλαβωμένη 400 χρόνια στους Τούρκους και 200 στους Ευρωπαίους- Αμερικάνους. Έξη αιώνες αποικία κι άθλιο πειραματόζωο! Για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που λέμε τώρα, δεν είχαμε ούτε Τίτο, να κάνει τον όχλο λαό και να πάρει την εξουσία, από τους ξένους αφέντες. Δυο επαναστάσεις χάσαμε, το 1821 και το 1944 (και μυαλό δεν βάζουμε). Πολύ μικροί, ασήμαντοι ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Άρης Βελουχιώτης! Αετοί στα πεδία μαχών, ηλίθιοι στην πολιτική διπλωματική δράση, τους τύλιξαν τ’ αφεντικά σε κόλλα χαρτί, μαζί και την χώρα. Καταλάβατε, που διαφέρει ο χαρισματικός αρχηγός – φονιάς, τύπου Λένιν, Στάλιν, Ναπολέων, Αλέξανδρου, Αττίλα, Τζένγκις Χαν, Ταμερλάνου κ.λπ. Αλλάζει την ροή της ιστορίας, κάνει ποιοτικές αλλαγές στο ανθρώπινο ποτάμι. Ενοχλεί το αίμα; Έτσι ποτισμένο αναπτύσσεται το δέντρο της ζωής. Αρέσει ή όχι, παντελώς αδιάφορο για την συμπαντική ροή!

Σύμφωνα με τα ιστορικά συμφραζόμενα, σκέφτηκε ο Ιωσήφ: Την Ελλάδα την υπολογίζω στους δικούς μου, πρόωρα κόλας την ελευθέρωσε ο Ε.Λ.Α.Σ. Θα πάρω και την Γιουγκοσλαβία με τον δύσκολο Τίτο, θα κάνω ματ στα Βαλκάνια, θα την φέρω στους Αμερικάνους. Αμ, δε! Πέτυχε στην Γιουγκοσλαβία, χάρη στην μεγαλοφυΐα του Τίτο, αν και ήταν δύσκολη κατάσταση και περιπλεγμένη, έχασε στην Ελλάδα, που ήταν ώριμο φρούτο. Επειδή λέγονται ανιστόρητα, σημειώνω επιτροχάδην τα εξής: Αν οι ανεπαρκέστατοι Βελουχιώτης και ηγεσία του Κ.Κ.Ε, κήρυσσαν την Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατία, επτά μήνες πριν την λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ουδείς Άγγλος ή Αμερικάνος θα τολμούσε να επέμβει. Ούτε θα είχε θράσος η τάχα εξόριστη κυβέρνηση δοσίλογων, Παπανδρέοι, Κανελλόπουλοι και λοιποί προδότες, να έρθουν μετά βαΐων και κλάδων στην Αθήνα, γιατί θα τους περίμενε το εκτελεστικό απόσπασμα.

 

4g

 

Το περίφημο «μοίρασμα», στην ουσία η συνεννόηση το τί μέλει γενέσθαι με τέλος του πολέμου (σύμφωνα με το αρχείο του Αντρέι Γκρομίκο, οι κρυφές συνομιλίες άρχισε την επομένη της σοβιετικής νίκης στο Στάλινγκραντ, όταν οι Ιμπεριαλιστές κατάλαβαν ότι χάσανε τον στημένο πόλεμο να πνίξουν την Ε.Σ.Σ.Δ.): Αν ήσουν Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατία με χαρισματικό ταγό κι ένοπλο λαό, ουδείς ξένος θα έκανε κιχ, κι αν τολμούσε είχε το νόμιμο γεωπολιτικό συμφέρον η Ε.Σ.Σ.Δ. να παρέμβει. Για αυτήν την μνημειώδη ιστορική μαλακία φταίει ο Στάλιν, ο Ζούκοφ, ο Κόκκινος Στρατός, η Ε.Σ.Σ.Δ., που μας πρόδωσαν στο... μοίρασμα, φίλε Φοίβε; Στην αποικία Γκραικυλία διαχρονικά φταίνε για το κατάντημά της πάντα και μόνο οι άλλοι κι είναι αεράτοι αθώοι οι κατοικούντες ραγιάδες; Συγνώμη, αλλά έχει κι ο ιστορικός αυνανισμός τα όριά του!

Μιλάνε τα τσιράκια του καπιταλισμού για την αποτυχία και την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ., κουνάνε με θράσος το δάκτυλο. Τρεις φορές έκαψαν, έκαναν ερείπια την μεγάλη χώρα του Λένιν οι Ιμπεριαλιστές, το 1914, το 1918 με την εισβολή στην Ουκρανία και κυρίως στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για αυτό τον στρατηγικό στόχο, την πλήρη καταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης και του σοσιαλισμού, έστησαν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ιμπεριαλιστές και το Κεφάλαιο, συνεργούντος του Εβραϊκού, χρίζοντας ηγέτη μισότρελο μπογιατζή, Χίτλερ, εξοπλίζοντας και καθοδηγώντας τον. Για αυτό είναι ΜΕΓΑΛΟΙ η Ε.Σ.Σ.Δ. ο Σοβιετικός Λαός, ο Κόκκινος Στρατός, ο Στάλιν, ο Ζούκοφ, οι στρατηγοί του. Γιατί είναι οι μόνοι, οι αδιαμφισβήτητοι νικητές του Πατριωτικού Πολέμου! Απελευθέρωσαν τον κόσμο από τον Ιμπεριαλισμό, τον Φασισμό, τον Ναζισμό.

4hΓιατί, άραγε, μετά από τόσες δεκαετίες, ενοχλεί ακόμα τον Ιμπεριαλισμό και τα τσιράκια του, το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπενμπορτ; Μα γιατί ήταν πρώτο μεγάλο καρφί στο φέρετρο του Ναζισμού! Η Γεωργιάνη Αλεπού πήρε έγκαιρα πρέφα τα σχέδια του Κεφαλαίου και του Ιμπεριαλισμού, ότι σκάβουν τον λάκκο σε αυτόν και την χώρα του. Με μαστοριά δελέασε, παραπλάνησε τον Χίτλερ, τον έστρεψε εναντίον των αφεντικών του. Κέρδισε χρόνο, να προετοιμαστεί (εδώ έπαιξε ρόλο η ελληνική Αντίσταση το 1940 και η Μάχη της Κρήτης) και να νικήσει κατά κράτος. Όχι μόνο κράτησε την χώρα του αλλά και συγκρότησε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Ο πραγματικός, ο μόνος νικητής του Πολέμου. Η ριγμένη ερείπια Ε.Σ.Σ.Δ. σε 17 χρόνια έφθασε στο διάστημα. Εκκαθαρίσεις, νεκροί, διώξεις κι άλλα φρικτά; Δεν συμφωνώ, δεν μ’ αρέσει, πλην δεν με ρωτάει η ιστορία και η ροή του χάους! Έτσι προχωρά ο κόσμος!

Ενοχλεί πάντα η ιστορική αλήθεια, ακριβώς επειδή είναι σχετική και ταξική, δεν προσφέρεται για κομματική εκμετάλλευση. Πανηγυρίζουν την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», που ήταν αποτέλεσμα κι εξωγενών παραγόντων. Αγνοούν ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση είναι η πιο μακρόβια επαναστατική πορεία, στην ιστορία. Πόσο κράτησε, σύντροφοι, η αυτοκρατορία, μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου; Ούτε πέντε χρόνια! Η Γαλλική Επανάσταση; Εν τη γενέσει της της έφερε τον Μέγα Ναπολέοντα! Ο Οκτώβρης έφθασε 90 χρόνια! Εκτός αν πιστεύετε, ότι υπάρχουν αιώνιες επαναστάσεις! Είναι η επανάσταση η αλογόμυγα, που κάνει το άλογο της κοινωνίας να καλπάζει για ένα χρονικό διάστημα. Ξεχνάτε πως στην Οκτωβριανή Επανάσταση οφείλουμε το ότι Ιμπεριαλισμός και Κεφάλαιο δεν μας έβαλαν ακόμα την λαιμαριά να μας σέρνουν στα τέσσερα; Ότι τώρα, που το σύστημα κατέρρευσε, την ετοίμασε, την περνάει σε όλους τους λαούς; Καλά, εμείς την έχουμε παλαιόθεν!

Όταν οι πιο πουλημένοι στον Καπιταλισμό Δυτικοί ιστορικοί αναφερόμενοι στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αδυνατούν να κρύψουν τους αληθινούς νικητές, τον Σοβιετικό Λαό, τον Κόκκινο Στρατό και τον Στάλιν, ο Φοίβος σημειώνει προλογίζοντας το εν λόγω έργο του πατέρα του: «Η συμβολή της Ε.Σ.Σ.Δ. στην νίκη εναντίον του άξονα ήταν καθοριστική στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μεταπολεμική Δυτική Ευρώπη έζησε μια πρωτόγνωρη πολιτική και κοινωνική δημοκρατία χάρη σ αυτήν την νίκη. Αλλά στην Ανατολική Ευρώπη η προσπάθεια του Στάλιν να στήσει ένα σοβιετικό χώρο επιρροής δημιούργησε προβλήματα».

4iΟι Η.Π.Α,, βλέπετε, δεν στήνουν ζώνη επιρροής, δεν διαπράττουν μέγιστο, το πιο φρικτό έγκλημα από κτήσεως κόσμου, αν κι είχε λήξει ο Πόλεμος: Τον πυρηνικό βομβαρδισμό της Χιροσίμας και του Ναγκασάκι; Προφανώς για τον Φοίβο το Βιετνάμ και οι αμέτρητες άλλες επιδρομές των φονιάδων των λαών Αμερικάνων, δεν είναι... ζώνες επιρροής και προφανώς φταίει ο Στάλιν με τον σοβιετικό χώρο επιρροής! Πρωτόγνωρη Δυτική Δημοκρατία! Ληστεύουν τους λαούς του κόσμου, τον παγκόσμιο πλούτο και τον ξεκοκαλίζουν οι Ευρωπαίοι νεοναζιστές και τα αφεντικά τους, οι Αμερικάνοι! Τί χρεία έχουμε μαρτύρων; Εμείς κι αν απολαύσαμε πρωτόγνωρη δημοκρατία (φασισμός με φερετζέ κοινοβουλευτικό)!

Τί να πει κανείς για την βλακεία; Μόνο την ρήση του Αϊνστάιν ότι είναι άπειρη και μάλλον συναγωνίζεται, αν δεν ξεπερνά, την έκταση του σύμπαντος! Α, παρεμπιπτόντως κι ότι δεν έχει τσίπα! Απλώς ήθελα να ξέρω (με μεταφυσική υπέρβαση) τί θα έλεγε ο Ορφέας, αν διάβαζε τις πατροκτονικές ανοησίες του γιου; Δεν λέω, τί θα έκανε, αν το μπορούσε, γιατί ο αείμνηστος ήταν Ο.Π.Λ.Α. (Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα)!

Μια αδυναμία έχει το βιβλίο «Ο Μεγάλος Οχτώβρης και η Ελλάδα». Στα άσματα για την Επανάσταση και άλλα λαογραφικά στοιχεία, που καταγράφει, ξεχνά τον ύμνο του Παναγιώτη Τούντα: «Εγώ είμαι η Μπολσεβίκα (κέρνα μας)», 2 εκτελέσεις με την Ρόζα Εσκενάζυ και την Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου – Πολίτισσα (1934). Πώς να τον θυμηθεί, με την τραγική στάση του Κ.Κ.Ε για το Ρεμπέτικο;. Αναθυμούμενος τις όμορφες συζητήσεις με τον Ορφέα, για τους λαϊκούς ανθρώπους της Κατοχής και τα τραγούδια τους, τους αγωνιστές και τους καημούς τους, για τους σαλταδόρους και τους «λούμπεν», επιλέγω με «Μπολσεβίκα», που δείχνει πόσο είναι στον λαό δημοφιλής ο Οχτώβρης 1917! Ο λαϊκός μελωδός, παρά το Βενιζελικό Ιδιώνυμο και την τρομοκρατία, αποδίδει την κρίσιμη ιδιότητα στο αντικείμενο του ερωτικού του θαυμασμού, σε όμορφη κοπέλα, που ξέρει να γλεντά.

Η «Μπολσεβίκα», στην μνήμη του Ορφέα Οικονομίδη:

 -«Έλα βρε Μπολσεβίκα μου, κέρνα μας, κέρνα μας,
 φωνάζουν τα μαγκάκια.
 Έλα να κερνάς, να καλοπερνάς,
 με τ’ άσπρα σου χεράκια
 έλα να κερνάς, να καλοπερνάς.


-ΡΕΦΡΕΝ: Εγώ είμαι η Μπολσεβίκα με τ’ αλάνια θα γλεντώ
                 ρετσίνα θα ρουφάω,
                 γλυκά θα τραγουδάω,
                 μεγαλεία δεν ψηφάω,
                 και τους μάγκες θ’ αγαπώ.

 -Έλα βρε Μπολσεβίκα μου, κέρνα μας, κέρνα μας,
 τραγούδα και λιγάκι
 και σαν τραγουδάς, θα καλοπερνάς,
 ν’ ανάψει το μεράκι
 και σαν τραγουδάς, θα καλοπερνάς.

-ΡΕΦΡΕΝ -Γεια σου Μπολσεβίκα μου, γεια σου»!


5 Νοεμβρίου (με το νέο ημερολόγιο) του έτους 2017


 

05 Νοεμβρίου 2017


Ο Καζαντζίδης... κομμουνιστής!

3aΣτην Γκραικυλία, την αποικία πειραματόζωο κοινωνικού αυνανισμού, μετά το 1974 μοστράρονται κατά φεγγάρια... πιστοποιητικά αντίστασης κατά της εξουσίας. Στην συντριπτική πλειοψηφία πλαστά. Η ίδια ξενόδουλη εξουσία, που δεν ζητά πλέον δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης του αντεθνικού κομμουνισμού, τα απονέμει για να δημιουργήσει ή να διατηρήσει και να επιτείνει την δημοτικότητα και τον μύθο προσώπων, που θέλει να χρησιμοποιήσει ή κατά κόρον αξιοποιεί για πιο εύκολο και αποτελεσματικό αποπροσανατολισμό και ποδοσφαιροποίηση του όχλου, ιδιαίτερα στον κρίσιμο τομέα του πολιτισμού, με την ευρύτατη έννοια του όρου. Στην σκληρή εποχή ήταν συστηματική αστυνομική επιχείρηση, κατ’ εντολήν των Αμερικάνων, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Άλλαξε μετά το πείραμα. Τηρουμένων των αναλογιών και των ιστορικών συνθηκών, στην μονοκρατορία του Κεφάλαιου και του ραγιαδισμού μετέρχονται άλλων πιο χαλαρών, πλην εξ ίσου γελοίων μέσων.

Αστυνομία και Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών πασάρουν επιλεκτικά στα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) και Κοινωνικής Μαλακίας (Social Media) τάχα ως «αποκλειστική συγκλονιστική αποκάλυψη» φακέλλους για την πολιτική δράση των διασήμων. Το σύστημα της εξουσίας τους «φόρεσε» σαν τέτοιους στον σβέρκο, στην προτίμηση του όχλου. Οι φάκελλοι τάχα, κάηκαν πανηγυρικά, έγιναν καρτέλες, ή κρατήθηκαν ορισμένοι για ιστορικούς λόγους, δηλαδή για να εξυπηρετήσουν σχέδια, που προαναφέραμε. Γεμίσαμε από λεπτομέρειες για την αντίσταση διαφόρων φιρμών, που όσο ζούσαν ή μέχρι σήμερα, κολλάνε με ενθουσιασμό ένσημα υποτέλειας στον Ιμπεριαλισμό. Με ανάλογο καταμερισμό εργασίας: Τα λαϊκά είδωλα αναγορεύονται κομμουνιστές, εξέλιπε ο κίνδυνος για το σύστημα από την ιδιότητα και κυρίως την δράση, που σ’ έστελνε εκτελεστικό απόσπασμα. Τα έως πρότινος κόκκινα πανιά για τον πάλαι ποτέ ταύρο του ημιθανούς για την ώρα λαϊκού κινήματος αποκτούν την ιδιότητα, που με την σειρά τους μισούσαν: Του αντιστασιακού.

Δημοσιοποιούνται αγράμματες αναφορές κάθε ηλίθιου, ευθυνόφοβου μπάτσου των δεκαετιών ’50, ’60, ’70, κάθε δοσίλογου χαφιέ για πρόσωπα, που παρακολουθούσαν. Σήμερα πια, ηλικιακά, αυτά τα πιπεράτα κιτρινισμένα χαρτιά στοχεύουν, αφορούν τους άνω των 40 ετών γιατί των νέων ο μέγας σεβντάς - οδηγός είναι κατά τεκμήριο το χάιδεμα κινητού τηλεφώνου. Γεια σου Πίθηκε! Εδώ έβγαλαν αντιστασιακό και «ολίγον κομμουνιστή» τον Χρήστο Λαμπράκη, ιδιοκτήτη του Συγκροτήματος, που εκλαΐκευσε, όταν δεν συνήργησε, κάθε ολέθριο, μαύρο σχέδιο του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού καταστροφής της Γκραικυλίας! Δεν θα ανακήρυσσαν «κομμουνιστή πούρο» τον Στέλιο Καζαντζίδη, που κατά κόρο χρησιμοποίησε η ξενόδουλη εξουσία (ασχέτως πόσο ο ίδιος το συνειδητοποιούσε ή όχι, το αποτέλεσμα μετρά!) να πλήξει τον πολιτισμό, κυρίως την ναυαρχίδα, το λαϊκό μας τραγούδι; Τον καλλιτέχνη, που αξιοποιήθηκε, εξέφρασε την κακοποίηση του μελωδικού πολιτισμού, την χυδαία μεταποίησή του σε αναίτιο, χαζό μελό και γοερό κλάμα!

3bΠόσο δημοκρατικά αρχίζει το παραμύθι η φυλλάδα, που βγήκε για να εκλαϊκεύσει στον όχλο την νέα γερμανοτσολιάδικη μεταμφίεση του καθεστώτος, την ΣΥΡΙΖΑίικη πρώτη φορά... αριστερά μέτρα για φέρετρο! Αποφασίζομεν και διατάσσομεν: «Για τον Στέλιο Καζαντζίδη δεύτερη γνώμη δεν υπάρχει είναι η μεγαλύτερη φωνή, που γέννησε η Ελλάδα. Ο κορυφαίος λαϊκός τραγουδιστής, που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή και κανείς δεν ξέρει αν θα υπάρξει ποτέ αντίστοιχο φαινόμενο στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό». Αφήστε, ηλίθιοι όλων των πτερύγων του πολιτικού τόξο, ήσυχο τον Ελληνικό Πολιτισμό, που συνεχώς τον κακοποιείται, τον χρησιμοποιείται μόνο για τις εθνικιστικές κι άλλες ψυχώσεις σας. Έχει δείξει εμπράκτως και διαχρονικώς ότι τέτοια φτηνιάρικα «φαινόμενα» τα μασάει αυτοστιγμεί και προχωρά με άλματα!

Μόνο μια δεκαετία και κάτι κράτησε η «από μέσα» προσπάθεια εκπόρθησης του κάστρου με ινδοπρεπή και σκυλάδικη υποκουλτούρα (τηρουμένων των αναλογιών, συνθηκών κι αντίπαλων έργων). Το πιο πολύτιμο τέκνο της ψυχής, το λαϊκό τραγούδι, έφτιαξε, φτιάχνει καινούριους ωραίους πύργους. Όσο για το ίνδαλμά σας πράγματι, φύτρωσε εκεί, που χέσανε οι: Γιώργος Κάβουρας, Αντώνης Νταλγκάς, Ευάγγελος Σωφρονίου, Κώστας Νούρος, Λευτέρης Μενεμενλής, Κώστας Θωμαΐδης (ψάλτης), Γρηγόρης Ασίκης, Γιώργος Βιδάλης, Κώστας Ρούκουνας, Στελλάκης Περπινιάδης Κώστας Καρίπης, Ζαχαρίας Κασιμάτης, Απόστολος Χατζηχρήστος, Οδυσσέας Μοσχονάς, Στράτος Παγιουμτζής, Δημήτρης Περδικόπουλος, Γιώργος Παπασιδέρης, Πρόδρομος Τσαουσάκης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Νίκος Ξυλούρης, άλλοι, που λόγω χώρου παραλείπω, και οι εν ζωή ευρισκόμενοι Λάκης Χαλκιάς και Γιώργος Νταλάρας. Θέμα γούστου, θα πείτε! Θέμα φωνής και διαχρονικού έργου, κυρίως αυτού, θα σας έλεγα με έμφαση!

Πόθεν προκύπτει ο χαρακτηρισμός «κομμουνιστής»; Από έγγραφο της Διεύθυνσης Χωροφυλακής Νέας Ιωνίας Αττικής στην αντίστοιχη υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας του υπουργείου Εσωτερικών με ημερομηνία 27 Φεβρουαρίου 1960 και θέμα «αποκατάστασις του Καζαντζίδη Στυλιανού, του Χαραλάμπους και της Γεσθημανής, γεννηθέντος το έτος 1931, εν Αθήναις και κατοικούντος ένθα. Μουσικού». Σε αυτό αναφέρονται οι γνωστές ασφαλίτικες ηλιθιότητες ότι εμφορείται υπό κομμουνιστικών φρονημάτων, έχει γκόμενα κομουνίστρια και την 9η Νοεμβρίου 1952 παρακολούθησε προεκλογική συγκέντρωση της Αριστεράς. «Τούτων ένεκα εφέρετο ως εμφορούμενος υπό κομμουνιστικών φρονημάτων»!

3cΠαρακάτω είναι το ζουμί: «Κληθείς παρά του Διευθυντού του ενταύθα Τμήματος Ασφαλείας την 20 - 1 – 1960 υπέβαλε βιογραφικό σημείωμα εις ο δεν παραδέχεται τα εις βάρος του στοιχεία και λαμβάνει εν αυτώ σαφή και κατηγορηματικήν θέσιν έναντι του ΚΚΕ και της ΕΔΑ». Ναι μεν είχε γκόμενα κομμουνίστρια –γράφει ο αρχιμπάτσος της Νέας Ιωνίας- αλλά αυτό δεν είχε καμιά σχέση με τις πολιτειακές και κοινωνικές του πεποιθήσεις «καθ’ όσον ανέκαθεν εμφορείτο υπό υγιών κοινωνικών φρονημάτων» και επομένως τον αποκαθιστά στο κοπάδι των... εθνικοφρόνων ραγιάδων. Το 1958 υποβάλλει τα σχετικά δικαιολογητικά για έκδοση διπλώματος οδήγησης η αρμόδια υπηρεσία της Αστυνομίας το απορρίπτει μεταξύ άλλων επειδή «φέρεται συμπαθών και προς την κομμουνιστική ιδεολογίαν». Στο απαντητικό υπόμνημα ο Καζαντζίδης αντιτείνει «είμαι εκ των καλυτέρων πατριωτών και εκ των τιμιοτέρων επαγγελματιών» υποβάλλοντας και πιστοποιητικό Ποινικού Μητρώου όπου αναφέρεται ότι «τυγχάνει νομιμόφρων εξ αποκαταστάσεως».

Σε όσους ήδη αγριεμένους λάτρεις του φωνάζουν αποδοκιμαστικά: Τί ήθελες να κάνει ένας καλλιτέχνης στο σκληρό πολιτικό κλίμα της εποχής, απαντώ: Δική του υπόθεση να συμβιβαστεί, ν’ αποκατασταθεί, να δηλώσει εθνικόφρων. Κι άλλοι το κάνανε! Θα έπρεπε, όμως, μετά, ιδιαίτερα στα χρόνια της μεταπολίτευσης του 1974, να μην πουλάει στον κοσμάκη δια των Μέσων Μαζικής Εξαχρείωσης και Μαλακίας (Μ.Μ.Ε. & Social Media) κομμουνιστικό παρελθόν. Να μη μοστράρει την ψεύτικη εικόνα του φτωχού βάρδου της εργατιάς με αντιστασιακή δράση. Να βγάλει τον σκασμό στο επίμαχο και πονεμένο θέμα, όπως έκαναν άλλοι καλλιτέχνες, πολύ πιο πολιτικοποιημένοι και αληθινά διωγμένοι από το ξενόδουλο καθεστώς σε σύγκριση με τον άκαπνο Καζαντζίδη. Στην μεγάλη ανάγκη, για να συνεχίσουν το έργο, έκαναν δήλωση μετάνοιας. Συντετριμμένοι και αξιοπρεπείς έκτοτε έμειναν στο πολιτικό περιθώριο βάζοντας και τα όποια πολιτικά μηνύματα μόνο στο έργο τους. Θυμηθείτε τί καθημερινός ορυμαγδός γινότανε με τον Καζαντζίδη μετά το 1974, συνήθως και κατά τεκμήριο όχι για τα καλλιτεχνικά του επιτεύγματα, αλλά για τις όψιμες και εκ του ασφαλούς... κομμουνιστικές του θέσεις!

Ήταν επικερδής σε χρήμα και δόξα, μεγάλη μόδα μετά το 1974, όλοι να το παίζουν αντιστασιακοί, αναρχικοί, κομμουνιστές, πλάθοντας εκ του ασφαλούς φανταστικές ιστορίες για παλιότερη υποτίθεται δράση τους ή κάνοντας «την τρίχα τριχιά»! Πιο... λάβροι μερικοί του εν γένει καλλιτεχνικού χώρου, που είχαν πολύ λερωμένη φωλιά. Κατατρύχοντο από χαζή αντίληψη να καλύψουν την τωρινή (εν πολλοίς φυσιολογική, λόγω γήρατος) παρακμή και ένδεια έργου με πολιτικάντικο θόρυβο, θα ξεγελάσουν, λες, την Ιστορία! Όσο πιο ωραίο και διαχρονικό έργο, τόσο λιγότερους εξωγενείς κολαούζους χρειάζεται! Όσο πιο φτηνός και πλαστικός είναι ο μύθος του καλλιτέχνη την εποχή ακμής του, όσο πιο μεγάλο σέρνει φανατικό κοινό, τόσο στα γεράματα και μετά θάνατον πέφτουν οι μάσκες, η Ιστορία βάζει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του!

Ας τελειώνουμε με το χαζό πλην χρυσοπουλημένο παραμύθι του καλλιτέχνη, που περνά από το κολαστήριο Μακρονήσου και άλλους τόπους εξορίας και ex oficio έχει αντιστασιακές δάφνες. Όταν οι Αμερικάνοι Ιμπεριαλιστές, ματωμένοι κατακτητές της Γκραικυλίας, έκαναν στην Μακρόνησο και άλλα ξερονήσια πειράματα αντοχής του ανθρώπινου οργανισμού, αξιοποίησαν για φύλακες νέους, που υπηρετούσαν την στρατιωτική θητεία μετατρέποντάς την σε ποινή. Επρόκειτο για πολιτικά αμυδρώς χαρακτηρισμένους νέους ή τις οικογένειές τους και ποινικούς κρατούμενους για ελαφρά αδικήματα σύμφωνα με το σωφρονιστικό σύστημα. Στην πρώτη περίπτωση ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, που ποτέ δεν το εκμεταλλεύθηκε αν και μπορούσε λόγω της μνημειώδους συνεργασίας του με τον Μίκη Θεοδωράκη. Ομοίως ο Θεόδωρος Δερβενιώτης. Ούτε συνθέτες και τραγουδιστές που είχαν σχέσεις με το Ε.Α.Μ. το εκμεταλλεύθηκαν: Σωτηρία Μπέλλου, Σπύρος Καλφόπουλος, Χρήστος Λουρεντζής, Γιάννης Μοσχονάς (αδελφός του Οδυσσέα), Δημήτρης Μπαγιαντέρας, Ορφέας Κρεούζης και άλλοι.

3dΣτην δεύτερη κατηγορία των «ελαφρά» ποινικών ήταν ο Καζαντζίδης, που με κάθε τρόπο το εκμεταλλεύθηκε. Το 1954 ο φαντάρος Καζαντζίδης συλλαμβάνεται για χρήση χασίς και καταδικάζεται σε τρίμηνη φυλάκιση. Αυτό είναι το αδιαμφισβήτητο νομικό γεγονός για το οποίο αναπτύχθηκε μεταγενέστερη μυθολογία συνεργούντος του ενδιαφερομένου. Σε κατοπινές βιογραφήσεις του ο Καζαντζίδης διαλέγει και πάλι τον προσφιλή δρόμο να... αθωώνεται ενοχοποιώντας άλλους: Έπαιζε στις Αλυκές της Μαγνησίας, βρέθηκε σε διπλανό μαγαζί, που έκαναν χρήση χασίς και την πλήρωσε αυτός! Υπήρχαν τότε στον Βόλο μαρτυρίες θαμώνων (και ενός θείου μου, που ήταν θαυμαστής του) ότι ο Στέλιος Καζαντζίδης δεν έβγαινε αν δεν... φτιαχνότανε. Και καλά έκανε! Ούτε ο πρώτος ήτανε, ούτε ο τελευταίος. Το πολυτραγουδισμένο «μαυράκι» αποδεικνύεται σήμερα το πιο υγιεινό κάπνισμα, αν υπάρχει τέτοιο!

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μέχρι το τέλος της ζωής του τον κυνηγούσε η ψύχωση «του συκοφαντημένου χασικλή»! Γράφει στο υπόμνημα του 1958 «προς Θεού κύριε Διευθυντά. Αναφέρω ότι ουδέποτε εποιησάμην (κάποιος δικηγόρος ως είθισται, του έγραψε αυτές τις ελληνικούρες) τοιούτων ναρκωτικών καθ΄ όσον πάσχω εξ έλκους του στομάχου». Τί λέτε, πατριώτες; Οι... χασικλήδες δεν πάσχουν... εκ στομάχου; Δεν κατάλαβα γιατί το εν λόγω περιστατικό της καταδίκης για χασίς, μετά το 1974, όταν το ρεμπέτικο ήταν ξανά μαζικά στην επικαιρότητα κι όσοι ήθελαν την «έπιναν» χωρίς φόβο και πάθος, αξιοποιήθηκε ανορθόδοξα για την κατασκευή του αντιστασιακού βάρδου. Ήταν τάχα σκευωρία, να χτυπήσουν τον εμφορούμενο υπό κομμουνιστικών φρονημάτων τραγουδιστή.

Στο τέλος της ζωής του φαίνεται -και εν μέρει εξηγείται- ότι ήταν στο απόγειο η ψύχωση του για τον επαναστάτη, αντιστασιακό βάρδο της φτωχολογιάς, μολονότι και η τελευταία αυτή ιδιότητα ποτέ δεν υπήρξε, όπως ήθελαν να την στοιχειοθετήσουν τα κυκλώματα της εξουσίας για αποπροσανατολισμό του όχλου. Να τον χρίσουν με τον στανιό δικό του παιδί. Άλλο το πώς ξεκίνησε! Μετά το 1955 κέρδισε εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές. Υπήρξε ο πιο πλούσιος τραγουδιστής! Δική του πάλι υπόθεση αν του τα έφαγαν όλα ο τζόγος (πρωτίστως), το «ούζο υπάρχω», το... εργοστάσιο βατραχοπόδαρων», οι «οικοδομικές επιχειρήσεις», τα σαΐνια της αγοράς, που με κάθε τρόπο αρμέγουν πάμπλουτους, αφελείς καλλιτέχνες. Δεν μας αφορά, αλλά όχι και να φάμε αμάσητο το έωλο παραμύθι του φτωχού βάρδου!

Γιατί τα γράφω όλα αυτά: Για να ευχαριστήσω θερμά την εν λόγω εφημερίδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για το δισέλιδο αφιέρωμά της. Χωρίς να το θέλει, με την δημοσίευση των εγγράφων γκρέμισε τον ήδη σαθρό μύθο του προοδευτικού και πολιτικοποιημένου Καζαντζίδη. Δεύτερον τα γράφω μήπως και πείσω φίλου μου Καραγκιοζοπαίχτη στα Χανιά να γράψει έργο θεάτρου σκιών με τίτλο: «Ο Καζαντζίδης Κομμουνιστής»! Και τρίτον και σημαντικότερο, για να ρίξω την τελευταία, πιο μεγάλης εμβέλειας βόμβα, να τελειώνουμε με τις μαλακίες του εγχώριου πολιτιστικού λαϊκισμού. Στο επίπεδο κουλτούρας με την γενικότερη έννοια της συμπεριφοράς, καλλιτεχνικής έκφρασης και νοοτροπίας, τρεις μαύρες τρύπες μαζικής χυδαιότητας στιγμάτισαν το δελτίο ταυτότητας του σύγχρονου ραγιά της Γκραικυλίας από το 1945 μέχρι σήμερα:

3e•    Η ανιστόρητη τυφλή προσήλωση στο ένδοξο παρελθόν, όπως το προβάλλει η ξενόδουλη εξουσία. Η χαζή προγονοπληξία της (ιστορικά και βιολογικά ασύμβατης) συνέχειας του «είμαστε απόγονοι του Περικλή». Ο αρχαιολάγνος φανατισμός ότι τάχα όλα τα έκαναν οι Έλληνες και πρέπει οι λαοί όλου του κόσμου να προσκυνάνε με δέος τους σημερινούς ραγιάδες (400 χρόνια στους Οθωμανούς και 200 χρόνια στους Αμερικάνους - Ευρωπαίους) της αποικίας Γκραικυλίας.

•     Ο ηλίθιος εμπορικός ελληνικός κινηματογράφος με τα δακρύβρεχτα, ταξικά τοξικά ρομάντζα και τις χαζοβιόλικες κωμωδίες με περίπου πενήντα, πάντα ίδιου φτηνιάρικου πνεύματος, ατάκες, μορφασμούς – μανιέρες. Κατέστρεψε αξιόλογους κωμικούς ηθοποιούς. Πώς να προχωρήσει όχλος, που 40 – 50 έτη μετά μηρυκάζει καθημερινά σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, Μέσα Κοινωνικής Μαλακίας (Social Media) αυτά τα σκετσάκια, ή κατασκευάζοντας σύγχρονα ιδίου φυράματος, συνήθως χυδαιότερα; Κι όμως ο αληθινός κινηματογράφος προχώρησε, έβγαλε έναν τεράστιο, παγκόσμιο Θεόδωρο Αγγελόπουλο και άλλους αξιόλογους, πλην μικρότερης εμβέλειας!

•     Η σκυλάδικη υποκουλτούρα, η υποβάθμιση και εκχυδαιοποίηση του λαϊκού μας τραγουδιού, όχι τυχαία μετά την στείρωση της μήτρας παραγωγής του ρεμπέτικου. Ξεκινά με ινδοπρεπή και ινδογενή δακρύβρεχτα, ερωτόληπτα κατασκευάσματα και με το πέρασμα του τραγουδιού στους παραγωγούς και αντιπροσώπους ξένων εταιρειών (στην ουσία του παγκόσμιου κολοσσού Ε.Μ.Ι.) Ηρακλείς του βραχύβιου πειράματος; Καζαντζίδης, Αγγελόπουλος, Περπινιάδης, Αναγνωστάκης, Λύδια, Πάλλα, Πάνου, Γκρέυ, και άλλοι που χρησιμοποιήθηκαν αναίτια να κλαίνε γοερά σε μικρόφωνα και πίστες! Φθάσαμε σήμερα και με την ανάμειξη και της ποπ υποκουλτούρας να είναι όλη η Γκραικυλία απέραντο σκυλοποπάδικο. Κάθε όχλος έχει ό,τι του αξίζει. Πάλι το αληθινό λαϊκό τραγούδι μετά το 1955 μέχρι σήμερα ξεπέρασε τα εμπόδια της εξουσίας. Δίνει διαχρονικό έργο! Από τον Μίκη, τους Μάνους, έως τους σημερινούς τροβαδούρους, είναι μοναδικό παγκόσμιο μελωδικό φαινόμενο.


 

30 Μαΐου 2017


Τα μπάζα εξαφανίστε!

2aΤί τα κρατάτε, ωρέ μεγάλοι συγγραφείς, στην ναφθαλίνη και δεν τα καταστρέφετε, πριν η αναπνοή σας σβήσει; Για να τα βρούνε οι απόγονοι, απόντων σας κατά το δοκούν να τα εκδώσουν; «Εις υγείαν του μαλάκα» να τα ’κονομάνε αμαυρώνοντας τελικά όση δόξα κι αναγνώριση καθένας με τον μόχθο του έχετε δρέψει; Εγγόνια και παιδιά να σας αδειάζουν ύπουλα και ερήμην τις όποιες σας καταθέσεις στης σχετικής αιωνιότητας την τράπεζα; Τί τα φυλάτε, λοιπόν, «ανέκδοτα», «κρυφά κι απόκρυφα», «αδημοσίευτα», «ενθυμήματα», «αθησαύριστα», όλα τα μπάζα, που περίσσεψαν από την οικοδόμηση του καλλιτεχνικού σας μεγάρου και πλέον απειλούν να μειώσουν, αν δεν θάψουν, την αξία του;

Αν πιστεύατε ότι κάτι αξίζουν, θα τα είχατε εκδώσει μαζί με τ’ άλλα. Δεν εννοώ το κύκνειο άσμα, που όλοι αφήνουν ημιτελές γιατί τους προλαβαίνει πάντα μια στιγμή ο χάρος! Τ’ άλλα, τα μονίμως και σκοπίμως (λόγω της απαξίας τους) πατσασμένα, που τρέφουν του χρόνου τον σκώρο για την αποδεκτή και προβεβλημένη δημιουργία σας. Τολμήστε να τα καταστρέψετε με κυνισμό, πριν χαλάσουν το υγιές κομμάτι της. Είναι και αυτοί οι «απόγονοι» διψασμένα κοράκια για δημοσιότητα και χρήμα. Η εποχή, οδεύοντας στον πίθηκο, κατασπαράζει, κανιβαλίζει σύμπασα την πνευματική προίκα των αιώνων, επί των αριστουργημάτων της ανθρωπότητας χυδαία και φτηνά κερδοσκοπώντας. Σαν να θέλει παντελώς να εξαφανίσει τα χνάρια, να μη βρίσκουν το παραμικρό εμπόδιο τα εκκολαπτόμενα πιθηκάκια. Εδώ δεν σέβονται, γαμάνε... το Αρχαίο Δράμα, την Τραγωδία και Κωμωδία, το λαϊκό τραγούδι, θα φεισθούν των σύγχρονων έργων;

2bΟ άθλιος καπιταλισμός τα περνά όλα στην σκατομηχανή του δηλητηριώδους πολτού, αλλά μην του κάνεις πάσες, αφελή, μικρέ ή μεγάλε δημιουργέ! Εξαφάνισε οριστικά ό,τι δεν σ’ εκφράζει, ό,τι κατώτερό σου θεωρείς! Να μην τα βρουν η πλαστική εποχή, τα πιθηκάκια, που τυμβωρύχοι καραδοκούν να καταστρέψουν, να διαλύσουν, να ξεφτιλίσουν ό,τι μεγάλο και πνευματικό γέννησε η ματωμένη προμηθεϊκή πορεία από τον πίθηκο στον άνθρωπο, για να πιστοποιήσουν, χωρίς εμπόδια να εξασφαλίσουν την προϊούσα αντίστροφη πορεία. Πέρασες εφιαλτικές, μαύρες, αντιδραστικές, θολές και σκοτεινές στιγμές; Μόνος, πρώτος, ή τελευταίος είσαι; Όλοι περνάμε! Αφότου τα συγκεκριμένα περιστατικά δεν μπόρεσες να τα κάνεις με την σειρά τους αφετηρία μεγάλων έργων, σβήσ’ τα οριστικά από το μυαλό και προπαντός από τα κιτάπια σου. Όσο πιο αξιόλογο το έργο σου, τόσο πιο πολύ από τα κατάλοιπα του σκωροχρόνου κινδυνεύει.

Τί ’θελε ο Αντώνης Σαμαράκης και δεν εξαφάνιζε τα νεανικά και άλλα ποιήματά του; Τα εξέδωσαν πέντε χρόνια μετά την αποδημία του πρόθυμοι απόγονοι ρίχνοντας μαύρο χρώμα ή τουλάχιστον γκριζάροντας βαθιά σύμπασα την λογοτεχνική του αξία, όπως τον γνωρίσαμε στο «Ζητείται ελπίς», στο «Λάθος» κι εφεξής. Μεγάλες κίσσες οι σύζυγοι των καλλιτεχνών! Τους εκδικούνται μετά θάνατον για όσα τράβηξαν στην συμβίωση από τον άστατό τους οίστρο! Δεν εξηγείται αλλιώς τέτοιο και τόσο μένος καταστροφικό. Προξενεί μεγίστη αρνητική εντύπωση, ευλογότατη απογοήτευση στους αναγνώστες του ώριμου έργου του Α. Σαμαράκη η σκοταδιστική εικόνα, που τα νεανικά του ποιήματα εκπέμπουν.

Φρικτά, χωρίς σοβαρό λόγο, απελπισμένος νεαρός, βυθισμένος άσκοπα σε σκοτεινές αντιδραστικές ψυχώσεις και τραύματα, σε εποχή, που το λιγότερο πυροδοτεί μαζικές προοδευτικές, ριζοσπαστικές δράσεις, στις κρίσιμες δεκαετίες του 1930 και 1940. Όταν γίνονται σημεία και τέρατα στον κόσμο, φουντώνουν μεγάλες ελπίδες, που αποκτούν σάρκα και οστά, πρωτοφανείς αγώνες και ανατροπές μοναδικές. Όταν πυρπολούνται συνειδήσεις, αλλά του Αντώνη Σαμαράκη δείχνει να μένει προκλητικά σβηστή. Κι όχι μόνο! Τα νεανικά του ποιήματα βρωμοκοπάνε θρησκοληψία, που θα την ζήλευε και ο πιο φανατικός καλόγερος. Τα πιο αφόρητα είναι αυτά της περιόδου 1940 – 1949, που αφενός κραυγάζουν ότι ουδέν κατάλαβε ο συγγραφέας από τα πυρακτωμένα χρόνια, που έζησε νέος, και αφετέρου ότι είναι ακροδεξιός –για να μην πω φασιστικής ιδεολογίας.

2cΠολλά από αυτά είναι κυριολεκτικά χαζά, πρόχειρα, απαράδεκτα, αφελή, ουδεμία έχοντα λογοτεχνική αξία με όποιο πρίσμα κι αν τα δεις. Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο Α. Σαμαράκης τα κρατούσε καταχωνιασμένα στο κατώτερο συρτάρι του γραφείου και του μυαλού του, πλην όμως, έπρεπε, ολιγώρησε, δεν τόλμησε να τα ρίξει δια παντός στο συρτάρι, που συνδέεται με την αποχέτευση και να πατήσει αμέσως και χωρίς δισταγμό το καζανάκι. Επ’ ουδενί έπρεπε να δούνε το φως της δημοσιότητος γιατί χαλούν το όσο ζούσε δημοσιευμένο. Αμαυρώνουν την εικόνα του αντιδικτατορικού αγωνιστή διανοούμενου, του προοδευτικού λογοτέχνη, του αριστερού ακτιβιστή, του ειδώλου της λεγόμενης γενιάς του 1 - 1 - 4 και της κατοπινής της του Πολυτεχνείου. Μεταθανάτια ψυχρολουσία...

Ποιος να έχει τόλμη, αποφασιστικότητα, κυνισμό και πρωτίστως καιροσκοπισμό, να καταστρέψει, να κάψει τα εκ γενετής νεκρά κλαδιά του δέντρου της δημιουργίας του αν όχι ο ίδιος ο καλλιτέχνης! Έλειψαν τα δεινά παραδείγματα της εκμετάλλευσης μέχρι και της προκλητικής βεβήλωσης; Ίσως πάλι δεν ήταν επαρκώς πονηρεμένοι οι μεγάλοι παλιοί, είχαν επενδύσει, συνηθίσει στο αξιακό σύστημα του λόγου της Τιμής. Πού να περίμεναν ότι θα επικρατούσε ο μαζικός, καταναλωτικός καφρισμός ακόμα και στις λεπτότερες πνευματικές, αισθητικές αποχρώσεις του βίου! Εδώ την πάτησε χοντρά ο μέγιστος στον κόσμο ποιητής του 20ου αιώνα, ο Κωνσταντίνος Καβάφης, μολονότι ήταν παροιμιώδης ο καιροσκοπισμός και ο μέγας υπολογισμός για την πορεία του έργου και την υστεροφημία του. Έγραψε μόνο 163 ποιήματα και είπε: Αυτό είναι το ποιητικό μου σώμα, όλα τ΄ άλλα τ’ αποκηρύσσω, δεν με εκφράζουν, δεν είναι παιδιά μου...

Αμ, δε κύριε Καβάφη! Ο άθλιος καπιταλισμός θέλει λεφτά. Σιγά μη σεβαστεί τις επιθυμίες σου, τώρα, που έγινες παγκόσμιος και πουλάς τρελά! Εκδοτικός καφρισμός μετά το 1973! Πάρτε, αναγνώστες, (εγκεκριμένα) ποιήματα, πάρτε και «ανέκδοτα» τοιαύτα, να και «αποκηρυγμένα», να και «απόκρυφα», απ’ όλα έχει ο καπιταλιστικός μπαξές, που για μια ακόμα φορά το κέρδος κατάπιε την βούληση και αισθητική του Ποιητή! Πώς δεν υπάρχει πρόφαση για αυτήν την τυμβωρυχία! Τα δημοσιεύουν, τάχα, για να γνωρίσουν οι νέες γενιές την πορεία της σκέψης του δημιουργού, όλο το έργο του! Η τεράστια διαφορά, η μέρα με την νύχτα, που υπάρχει στα ποιήματα, που αποτελούν το (εγκεκριμένο) και πρωτίστως εξαντλητικά δουλεμένο Σώμα του ποιητή με τα σχεδιάσματα και τα λοιπά πρωτόλεια δεν συγκινεί τους χυδαίους εμπόρους και των γραμμάτων και τεχνών. Πού να ’ξερε ο ποιητής να καταστρέψει τα μπάζα του; Έπρεπε όμως, να το ψυχανεμιστεί!

2dΕπαναλαμβάνω: Κανείς ποιητής δεν δούλεψε τόσο μεγαλοφυώς την δόξα του έργου του και την υστεροφημία του, όσο ο Καβάφης. Τίποτα το τυχαίο στην πορεία του. Αλλά στα γραπτά του κατάλοιπα... απατήθηκεν η ακοή του, καταδέχθηκε μάλλον «μάταιες ελπίδες»! Ακόμα κι αν σκόπιμα δεν έσκισε, δεν κατέστρεψε αδούλευτα και μισοδουλεμένα γραπτά, ελπίζοντας ή αυταπατώμενος σε πιο ευνοϊκή πνευματική μελλοντική κρίση του καιρού, δίνοντας βάση στην «συμφωνία κυρίων» και στην... δέσμευση Τιμής, έκανε λάθος, απεδείχθη ευκολόπιστος και αφελής, την πάτησε την πεπονόφλουδα, αν και προφανέστατα τα «μπάζα» του Καβάφη δεν επισκιάζουν, δεν ρίχνουν παραμικρή σκιά στον ήλιο του έργου του, όπως συμβαίνει με τον Σαμαράκη και άλλους, πλην όμως, δεν παύει να υπάρχει ένα... αφελές, αν όχι μελανό, σημείο!

Ο Γιώργος Σεφέρης κι αυτός μετά θάνατον έπεσε στην ίδια λούμπα, αν και όσο ζούσε δημοσίευσε κάποια κατάλοιπά του. Μετά την αποδημία του έγινε θύμα άλλων κορακιών, των λεγόμενων αναλυτών – μελετητών του έργου μεγάλων ποιητών από συνήθως πολύ μικρά μυαλά. Πήρε και Νόμπελ για τις πολύτιμες υπηρεσίες του στον καπιταλισμό, αν και ομολογουμένως είναι πολύ σημαντικός ποιητής, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Στην εκπομπή μου «Μουσικό Σεργιάνι», στο ραδιόφωνο της κρατικής Ε.Ρ.Τ., το 2003 είχα κάνει δίωρο αφιέρωμα με τίτλο «Ο πράκτορας της Intelligence Service, που έγινε μέγιστος ποιητής». Πρέπει να βρω την εκπομπή, να την δημοσιοποιήσω ως κείμενο! Κλείνει η παρένθεση.

Τί πιο... μοντέρνο, αβανταδόρικο, τάχα πνευματικό και ριζοσπαστικό για τον κάθε μεταπτυχιακό φοιτητή και υποψήφιο διδάκτορα να εκπονήσει εργασία για τον Γιώργο Σεφέρη! Να μην έχει κάποιο αδημοσίευτο ή κρυφό ή πρωτόλειο ποίημά του; Αυτό ήταν κομμάτι δύσκολο έως αδύνατο. Ευτυχώς είχε φροντίσει ο ποιητής να καθορίσει το ποιητικό του σώμα. Τουλάχιστον μια τόση δα αποκαλυψούλα; Μια πρώτη δήθεν δημοσίευση; Κάποια κρυφή... πτυχούλα από την ζωή του ποιητή; Ένα παραπεταμένο χαρτάκι; Θυμάμαι, μια εποχή στρατιές «μελετητών» συνωστίζονταν στο σπίτι του ποιητή, εύρισκαν την χήρα του, την Μαρώ, και ζητούσαν. Κι αυτή χωρίς περίσκεψη, με τη λαθεμένη εντύπωση ότι εκλαϊκεύει ή προωθεί το έργο του ποιητή – συζύγου, έδινε αφειδώς ό,τι είχε το προσωπικό του αρχείο. Μέχρι πρόχειρα χαρτάκια, μέχρι λογαριασμούς, μέχρι «σημειώσεις» για τα... ψώνια στον μπακάλη!

2eΆσε πια αυτά τα «Ημερολόγια», που δεν λέγανε απολύτως τίποτα! Κυκλοφόρησε, αν δεν με απατά η μνήμη, ένα, «Μέρες του....», ενόσω ζούσε ο ποιητής. Κακώς, πολύ κακώς γιατί μόνο σύγχυση δημιουργούσε. Εφόσον έλειπαν τα ονόματα, είτε αρέσει είτε όχι, για την ιστορία ήταν παπαρολογία. Τί λόγο είχαν να εκδοθούν, μετά θάνατο, λογοκριμένα προφανώς από τον ίδιο τον ποιητή όλα τα ημερολόγια ζωής, που αυτός κρατούσε; Απλώς εκδοτική εκμετάλλευση και μεγάλη κονόμα, μόνιμο επιμίσθιο σε απογόνους. Το πιο γελοίο ήταν το λεγόμενο «Πολιτικό Ημερολόγιο», βγήκαν κι από δαύτο καναδυό τόμοι.

Είναι χαζομάρα, αν όχι ύποπτη πολιτική σκοπιμότητα, να μην το πω πιο χοντρά, να ζεις εν μέσω πυρκαγιάς, να έχεις παίξει ρόλο τουλάχιστον γραμματέα εξ απορρήτων στις κυβερνήσεις γερμανοτσολιάδων στην Κατοχή και στο αιματηρό ξανασκλάβωμα της χώρας από τους Αγγλοαμερικάνους, ή αργότερα στο ξεπούλημα της Κύπρου, όπως ο Σεφέρης, και να γράφεις περικοκλάδες, δίχως ονοματεπώνυμα, να κρύβεις καταστάσεις και σκοπιμότητες. Φρικτός καιροσκοπισμός έστω κι αν δηλώνεις... καλές προθέσεις, όταν είναι προφανέστατο από τον όλο βίο του ότι ο Σεφέρης θα έπαιρνε στον τάφο του όλα τα ιστορικά μυστικά. Για αυτό, άλλωστε μεταξύ άλλων πολιτικών αιτιών, του απονεμήθηκε και Νόμπελ λογοτεχνίας.

Τρία πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα αφέλειας, αυτοκαταστροφικής ανοησίας, χαζού καιροσκοπισμού άκρως δυσανάλογα με το έργο και την προσωπικότητα των δημιουργών. Σύγχρονοι, μεγάλοι και μικροί, εκκολαπτόμενοι και ανύπαρκτοι, συγγραφείς ακόμα δεν καταστρέψατε τα μπάζα των όποιας αξίας έργων σας; Δεν τα πετάξατε στον βόθρο του χρόνου, εφόσον ξέρετε- κάθε καλλιτέχνης καλά το ξέρει, κι αν δεν τον γνωρίζει, το ψυχανεμίζεται- ότι δεν αξίζουν, δεν σας εκφράζουν, είναι τα βαρίδια σας;


 

23 Δεκεμβρίου 2016


ΝΕΛΛΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ: Το ταξίδι του «Ματαρόα»

1aΤί ρομαντική σαχλαμάρα, αν δεν ήτανε τραγική απάνθρωπη πράξη! Εν μέσω του «Εμφυλίου Πολέμου» (έτσι βαφτίσανε οι Αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι λακέδες τους την αιματηρή κατάκτηση της Ελλάδας) στείλανε ένα πλοίο σε ανθρωπιστική, τάχα, αποστολή, να πάρει μερικές δεκάδες Ελληνόπουλα, τον ανθό της εποχής, να τον μεταφέρει για σπουδές στο Παρίσι. Για να γλιτώσουν την ζωή τους από την αιματοχυσία, που ο ίδιος ο Ιμπεριαλισμός προκάλεσε και διεξήγαγε εκμεταλλευόμενος την πρωτοφανώς ηλίθια συμπεριφορά και τακτική του Αρχηγού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και την προδοσία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε.

«Το ταξίδι του “Ματαρόα”. Στον καθρέφτη της μνήμης», λοιπόν, το βιβλίο της Νέλλης Ανδρικοπούλου (εκδόσεις Εστία), που διάβασα και μου άναψαν... λαμπάκια χίλια στον... καθρέφτη της ιστορικής αξιολόγησης και της σχετικής αλήθειας! Το νεοζηλανδέζικο μεταγωγικό, που με εκτελεστή την γαλλική κυβέρνηση έκανε ακόμα ένα αληθινό (όχι αυτά της προπαγάνδας των Γερμανοτσολιάδων) παιδομάζωμα, ονομάζετο «Ματαρόα», που σημαίνει στα Πολυνησιακά «Γυναίκα με μεγάλα μάτια». Να μη λείψουν (έστω συμπτωματικά) και δυο σταγόνες μελό προς χρήση του όχλου κάθε εποχής! Υπεράνω υποψίας πρόσωπα. Με ολοκάθαρο κοινωνικό μητρώο, ει δυνατό με προοδευτικό επίχρισμα ή ακόμα καλύτερα με αριστερή θητεία επιλέγουν πάντα οι έξυπνοι εντολείς να τους αναθέτουν τέτοιες... λεπτές αποστολές.

Οκτάβιος Μερλιέ, διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας με αριστερές, φιλελληνικές περγαμηνές. Έχουμε ασχοληθεί διεξοδικά στα «Μούσα Πολύτροπος» και «Του κυρίου του η φωνή» (Μετρονόμος) με την πλούσια, άκρως ενδιαφέρουσα λαογραφική προσφορά του ίδιου και της συζύγου του Μέλπως Λογοθέτη – Μερλιέ. Δεν πρόκειται για αυτό. Ίσα – ίσα αυτή η δραστηριότητα συνεκτιμήθηκε από τον Ιμπεριαλισμό για να έχει μεγαλύτερη απήχηση και επιτυχία η εν λόγω του αποστολή. Το λέμε όσο αναπνέουμε: Καλύτερος πράκτορας είναι αυτός, που δεν το ξέρει και κάλλιστος αυτός, που πλασάρεται σαν λαϊκός σωτήρας. Ως τέτοια χρυσή επιλογή ενεργοποιήθηκε ο Μερλιέ, ως πράκτορας «νταλαβεριτζής» αυτής της απαράδεκτης ενέργειας του Ιμπεριαλισμού, η οποία μάλιστα λόγω της φήμης του διεκπεραιωτή της ντύθηκε ακόμα καλύτερα με φιλελληνικό προσωπείο και ανθρωπιστικό φερετζέ. Τα λέει, άλλωστε, ωμά ο ίδιος ο Οκτάβιος Μερλιέ σε επιστολή του προς το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών με την ευκαιρία της αναχώρησης του «Ματαρόα» από τον Πειραιά (22 Δεκεμβρίου 1945).

1b«Οι καθηγητές να μην αντιμετωπίσουν (τους “υποτρόφους”) σαν αριθμούς, αλλά σαν άτομα, που πρόκειται να εκπροσωπήσουν αργότερα την Γαλλία στην Ελλάδα»! Να κατασκευάσουν, δηλαδή, να εκπαιδεύσουν πράκτορες! Για να μην αφήσει καμιά αμφιβολία σπεύδει να δώσει και τις δικές του εξετάσεις. Πάντα τα αφεντικά ζητάνε, κυρίως σε κρίσιμες, οριακές στιγμές, έμπρακτη ανανέωση των διαπιστευτηρίων κάθε υπαλλήλου. Έρχεται φάση, που κάθε πράκτορας οφείλει να φανεί βασιλικότερος του βασιλιά του, αδιαφορώντας αν προς ώρας πέσει η μάσκα, αλλιώς θέτει εν κινδύνω την καρέκλα και την επιβίωσή του. Προτείνει, λοιπόν, στην ίδια επιστολή, ο Μερλιέ, να ενταθούν οι γαλλικές προσπάθειες, επειδή η Ε.Σ.Σ.Δ. ανοίγει σε λίγες βδομάδες στην Αθήνα πρεσβεία, ενώ για την ώρα η Γαλλία έχει την υποστήριξη του Κέντρου και όλης της Αριστεράς, κινδυνεύει μαζί με την Αγγλία να χάσει το παιχνίδι. Τέτοιος ... αριστερός ήτανε ο κύριος Μερλιέ!

Η μεγάλη του καψούρα έγκειτο να προλάβει την επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης, που ήταν τότε καθολική στην χώρα μας, που το παιχνίδι κρίθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1944, ας όψεται η βλακεία του Άρη και η προδοσία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. Και παρά την αιματηρή ξένη επέμβαση ήταν ακόμα παντοδύναμη η επιρροή της Ε.Σ.Σ.Δ. και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού στον λαό. Αλλά τα ξένα αφεντικά, κυρίως ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός είχαν αποφασίσει: Δεν θ’ αφήσουν πέτρα πάνω στην πέτρα στην Ελλάδα, για να μην την ελευθερώσει ο ένοπλος λαός της, για να είναι η μόνη στον κόσμο σκλαβωμένη χώρα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Και μετά το 1944 τα έπνιξαν στο αίμα, πάλι με προδοσία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., με τον ανόητο πράκτορα Ζαχαριάδη, που εσχάτως τον απεκατέστησαν και τον τιμούνε κιόλας.

Σε τέτοια αρρωστημένη κατάσταση πώς να μην πλιατσικολογήσουν οι Αμερικάνοι Ιμπεριαλιστές και οι δορυφόροι τους επί του ανθού της νεολαίας. Έκλεψαν όλα τα φερέλπιδα μυαλά, καλλιτέχνες, επιστήμονες, κυρίως της Αριστεράς για να τους εκμεταλλευτούν, να τους προσηλυτίσουν. Τους άλλους, τους ελάχιστους δικούς τους –όλοι οι Έλληνες ήταν με το Ε.Α.Μ., τον Ε.Λ.Α.Σ. και τους κομμουνιστές, πλην η ηγεσία των τελευταίων δυστυχώς ουδέποτε το πήρε εμπράκτως χαμπάρι- η Δεξιά και τα τσιράκια τους τα είχε μαζέψει και αποκαταστήσει προπολεμικά. Συντονισμένα στήθηκε το κόλπο «Ματαρόα». Το 1945 υποβλήθηκαν 800 αιτήσεις υποτροφιών στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και άλλες 150 στο ομογάλακτο ίδρυμα το Βρετανικό Συμβούλιο. Υπολογίστε τους μήνες, που κράτησαν οι «εξετάσεις» επιλογής, οι άλλες διαβουλεύσεις και παρασκηνιακές ενέργειες συν το χρόνο να έρθει το πλοίο, συν τις επανειλημμένες αναβολές στην άφιξή του, όλα αυτά πιστοποιούν ότι αμέσως μετά τα Δεκεμβριανά του 1944, αν όχι πριν από αυτά, είχε ξεκινήσει η πειρατεία «Ματαρόα»!

1cΤελικά 215 επιβάτες επελέγησαν στο «σωτήριο» ταξίδι του «Ματαρόα» (154... υπότροφοι Γαλλικού Ινστιτούτου συν 59 με δικά τους έξοδα συν αργότερα Αξελός, Ξενάκης). Παρεμπιπτόντως, οι άλλοι, οι δεινά και αφρόνως ηττημένοι φορτώθηκαν στα αμπάρια άλλων πλοίων, μεταφέρθηκαν κρυφά στην Τασκένδη και συνέχισαν εκεί την εσωκομματική ανοησία και «σφαγή»! Έτσι μένει έως τις μέρες μας σκλαβωμένη και αλυσοδεμένη η αποικία Γκραικυλία, ρημαγμένη, έρμαιο και άθλιο πειραματόζωο του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού και ντόπιων γερμανοτσολιάδων. Κι όσο ο όχλος της κοιμάται ύπνο, όχι δικαίου, αλλά πουλημένου και ηλίθιου ραγιά, δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα...

Να μη γλιτώσουν την ζωή, ήταν... έγκλημα, που σώθηκαν; Ο καθένας θα κοιτούσε προφανώς να δραπετεύσει, να επιβιώσει! Υπάρχει κανείς μη διαταραγμένος ψυχικώς, που επιθυμεί διακαώς να συλληφθεί, να βασανιστεί, να εκτελεστεί; Ουδείς! Πρώτος εγώ, που σας κάνω τον πονηρό, θα την πούλευα! Κρίνοντας εκ των υστέρων, εκ του αποτελέσματος! Άλλα τα κριτήρια, ευτυχώς, της ζωής και της ιστορίας! Με βάση αυτά, επρόκειτο για ριψάσπιδες, που ενδιαφέρθηκαν μονάχα για το τομάρι τους, όταν μάτωναν, καίγονταν από τον Ιμπεριαλισμό σύμπας ο λαός, οι πατεράδες, οι μανάδες, τ’ αδέλφια τους. Να χάνονταν η διανόηση, η τέχνη της χώρας στην φωτιά, έστω της κατάκτησης της χώρας από Αγγλοαμερικάνους Ιμπεριαλιστές; Γιατί όχι; Καλύτερα είναι να γίνονται πράκτορες των εχθρών του λαού; Μαζί στην ζωή και στον θάνατο, ιδιαίτερα οι νέοι!

Τί λογής και πόσο «γη και ύδωρ» ζητήθηκε από τους υποψηφίους «υποτρόφους» να πάρουν το μαγικό χαρτάκι της φυγής, του Γαλλικού Ινστιτούτου; Ποιοι, με ποια κριτήρια επέλεξαν την Ανδρικοπούλου, τον Καμπά, τον Χωραφά, την Αλεξίου, τον Σβορώνο, τον Κριαρά (τυχαία τα ονόματα) έναντι του Λουντέμη, του Ρίτσου, του Λειβαδίτη και εκατοντάδων άλλων, που σάπισαν σε Μακρόνησο ή άλλα κολαστήρια, πρωτίστως αυτών, που δεν είχαν... εισιτήριο του Ιμπεριαλισμού και εκτελέστηκαν; Η προσωπική επιλογή, δεν ήθελαν, δεν υπέβαλαν αίτηση, δεν επελέγησαν – ο πονηρός αντίλογος. Αυτά ακριβώς! Ιστορικά δεν έγιναν προδότες της χώρας και της γενιάς τους! Πολύ βαριά κουβέντα; Όχι, κατηγορηματικά όχι, εν γνώσει των συνεπειών του νόμου! Ήταν εμπόλεμη κατάσταση. Η απελευθερωμένη μας χώρα δέχθηκε εισβολή, αιματοκυλίστηκε από τον Αγγλοαμερικάνικο Ιμπεριαλισμό, ξανασκλαβώθηκε! Και λίγα παιδιά της, χρήσιμα στην αντιμετώπιση της ξενικής εισβολής, την εγκατέλειψαν παίρνοντας μάλιστα οικειοθελώς μέρος στην μισάνθρωπη αποστολή, που ο ίδιος ο Ιμπεριαλισμός οργάνωσε!

1dΩμά τα λέμε, κυνικά, όπως πάντα, πλην ιστορικά άκρως τεκμηριωμένα! Απλώς διατυπώνω την γνώμη μου διαβάζοντας το βιβλίο της κυρίας Ανδρικοπούλου, όσο και αν αυτό το «απλώς» πονάει ακόμα πάρα πολύ και σέρνει τόνους αίματος! Και θέλετε κάτι άλλο ακόμα πιο ακραίο, πλην σφόδρα αληθινό και ιστορικά «χτισμένο»; Προς στιγμήν ανεξάρτητα από προθέσεις και σκοπιμότητες «υποτρόφων», το ταξίδι του «Ματαρόα», το πλιατσικολόγημα του ανθού της νεολαίας από τα ξένα αφεντικά, πριν το αιματοκύλισμα και το οριστικό σκλάβωμα της Ελλάδας, συνιστά το σύγχρονο εναρκτήριο λάκτισμα, άνοιξε δρόμο, εγκαινίασε τον γενικό, μαζικό φιλοτομαρισμό των κατοίκων της Γκραικυλίας, που σήμερα τον έχουν θεό και τον ακολουθούν πάνω από 85% του πληθυσμού, ως καλοί, υπάκουοι, πιστοί και... πάντα καταφερτζήδες ραγιάδες!

Επιλέγω με την μόνιμη παπάρα - κατάρα, με τον διαβόητο φιλελληνισμό. Αν τον έχουμε πληρώσει, μετρητοίς, σε χρυσάφι, μια ζωή! Ο υπουλότερος, μεταξένιος, τάχα με ανθρώπινη διάσταση κι αρχαιολατρία, φερετζές του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού και παλιότερα των Ευρωπαίων κατακτητών για να σφυρηλατηθούν, να είναι σφικτά, αδιάρρηκτα τα δεσμά της απόλυτης μετά το 1830 σκλαβιάς μας. Ραγιάδες, υπάκουα σκυλάκια φιλόζωων –συγνώμη φιλελλήνων!- ξένων αφεντάδων. Ανεξάρτητα αν υπήρξαν –τελικά όχι πολλοί- ρομαντικοί φιλέλληνες, εκτός από αρχαιοκάπηλοι, που θυσιάστηκαν για αυτόν τον τόπο και οφείλουμε να τους τιμούμε. Ως πράκτορες, όμως, τους αξιοποίησαν κι αυτούς ο Ιμπεριαλισμός και ο Καπιταλισμός στα πρώτα στάδια. Είπαμε, μετράει πάντα, σε όλα και όλους, η κυρίαρχη τάση, η δεσπόζουσα «νότα», η κινητήρια δύναμη κάθε συστήματος... Ποιος εκμεταλλεύεται επωφελώς για τα συμφέροντά του την κάθε κίνηση, γεγονός, προσωπικότητα, εξέλιξη...


 

23 Δεκεμβρίου 2016